İs

1.Bölüm:Yanık kokusu

2012

Alevler her yeri sarmıştı.Simsiyah dumanlar büyük evin yüksek tavanında birikmiş alabilecek tek bir nefesi bile engelliyordu.Küçük kız ablasının uzun hırkasından sıkıca tutunmuş göz yaşlarıyla o nereye giderse peşinden koşturuyordu.

"Duru sakın beni bırakma tamam mı ablacım şimdi çıkacağız burdan peşimden ayrılma."

Küçük kız kafasını sallayıp burnunu çekti.Ablası evlerinin kalın camlarını kırmak için eline ne geldiyse fırlatıyordu ama yüksek korumalı kalın camlar çatlamamıştı bile.

"Abla korkuyorum."

Artık evde nefes almak imkansız gibiydi.Tavandaki kalın tahta kolon salonun ortasına düştüğünde küçük kızın ablası çığlığı basıverdi.
Kaçabilecekleri bir yer ya da dışarı çıkabilecekleri bir pencere yoktu artık.İkiside uzun süre duman yuttukları için ciğerleri tıkanmıştı.Küçük kızın başı döndüğünde sendeleyip sımsıkı tuttuğu hırkayı bıraktı.Ablası arkasına döndüğünde büyük kapının açılmaya çalıştığını farketti kulağına itfaiye aracının sirenleri gelsede gözleri çoktan kararmıştı.

2022

"Ben Asel Tekin."

Boğazımı temizleyip oturduğum koltukta rahatsızca hareket ettim.Karşımda deri siyah bir koltukta bacak bacak üstüne atmış,bir elinde ince kapaklı büyük bir defter diğer elinde mavi bir tükenmez kalemle devam etmem için kalın camlı gözlüklerinin arkasından bana bakan 50'li yaşlarındaki Zeki bey gülümsedi.

"22 yaşındayım ve üniversite sınavına hazırlanıyorum."

Adamın uzattığı eli yavaşça sıktım.
"Memnun oldum Asel."

Gerginliğimi gizleyebilmek için hafifçe gülümsedim ama titreyen dizlerimi bir türlü durdurmayı başaramamıştım.

Zeki bey kafa sallayarak not defterine bir şeyler yazdı.

"Bana biraz olanlardan bahsetmek ister misin?"

Yutkundum.

Yıllardır birçok psikologla konuşmuştum ama her seferinde sanki ilkmiş gibi geriliyordum.Hayatının tepe taklak olmasını defalarca dile getirmek zor geliyordu insana.

"11 yaşındaydım.Bilinmeyen bir sebepten evimizde yangın çıktı ve..."

Zeki bey birden sözümü kesti.

"Bu vahim olaydan önce biraz daha geriye gidelim seninle.Hadi bana nasıl bir çocukluk geçirdiğini anlat."

"Büyük bir evde büyüdüm ben.Babam Kuzey Tekin ve annem Lale Tekin,ikiside çok otoriter ve disiplinli insanlardı.Birde kardeşim vardı tabii."

Uzun sarı saçlarını hep bana ördürür,ödevlerinde yardım etmem için beni sıkıştırır ve viyak viyak ağlardı.O anlar gözümün önünde sanki dünmüş gibi canlanıyordu.Yeşil kocaman gözlerini hiç aklımdan çıkaramıyordum.

"Duru Tekin."

Yüzümdeki buruk gülümsemeyle Zeki beye bakıyordum.Artık ağlayamıyordum bile.Göz pınarlarım kurumuştu.Ailemi anlatmak onların ölümünden bahsetmekten daha zordu benim için.Ölümlerini bir şekilde kabullensemde hepberaber yaşadığımız zaman dilimini unutmam imkânsızdı.

"Annem ve Babam toplantılar,davetler ve iş seyahatleri yüzünden bizimle pek ilgilenmezlerdi.Evde bir sürü çalışan vardı zaten."

Zeki bey tekrar defterine bir şeyler not edip bana baktı.

"Peki,kardeşinle ilişkiniz nasıldı?"

Gözlerimi kaçırıp parmaklarımla oynamaya başladım.

"Abla korkuyorum."