10 Steps from You

Meeting Up.. Again

PR's Note:
Pasensya na kung may typo at grammatical errors kayong mae-encounter. Hindi ko na narecheck e. Nauumay na akong basahin ng paulit-ulit XD

Yeji's POV

Ramdam ko ang init ng sikat ng araw na tumatama sa mukha ko. Pero ayaw ko pang bumagon. Dahil una, sigurado akong tanghali na at gusto ko pang matulog. Pangalawa, lunes ngayon at wala ako akong balak pumasok. At pangatlo, ayaw kong bumaba dahil ayaw kong makita ako ni Papa. He would surely got some heart attack seeing me.

Ngunit hindi yata pinapaboran ang gusto kong mangyari dahil ilang sandali lang ay nakarinig na ako ng mga mahihinang katok mula sa pinto.

Unang pumasok sa isip ko ay si Jayvee. But I wasn't dreaming last night, yesterday, last day, and last last days. Totoong wala na kami.

Kaya imposibleng siya ang kumakatok na iyon.

"Nak, iha? Gising ka na ba? Nandito si Akii, sabay na daw kayo pumasok." And I was right. It was Dad. Not him.

Nakaramdam ako ng konting pagkalungkot. I sighed and didn't response. I manage to continue closing my eyes and pretended still asleep. Dad would probably gonna ask me if I watched another tragic movies that made my eyes swelling up again.

He didn't know anything. And I don't want him to know. Ayaw kong idagdag pa niya ako sa mga problema niya. Tama nang si Akii na bestfriend ko lang ang nakakaalam ng lahat.

"Sige na Akii, pasok ka na."

"Salamat po Tito."

Then I heard few steps walking away and footsteps walking towards me.

Narinig ko ang pagbukas at pagsara ng pinto. Pati na rin ang paggalaw ng kama ko sa may bandang dulo. Senyales na umupo si Akii sa may paanan ko.

"Hindi mo ako malilinlang Mi, dahil alam ko ang pinagkaiba ng hitsura ng tulog sa nagtutulug-tulugan lang."

Akala ko makakalusot na ako. Kahit kailan talaga ang lakas makiramdam ng babaeng 'to.

"Don't ever call me Mommy again." I said in a sleepy voice.

I slowly open my eyes just to see her pouting. Tch. Wala naman na kasing kwenta ang pagtawag niya sa akin ng ganun. Wala na ang Daddy-daddyhan niya, iniwan na ang Mommy-mommyhan niya.

"Mi, si Daddy pa rin po ba?" I frowned after hearing what she have said.

"And don't ever call him Daddy again."

Why she still used to call him like that? Dapat talagang itigil niya na 'yun e. Dahil isa na lang 'yung malaking kalokohan.

"Ays. Bumangon ka na nga diyan Mi. Kailangan mo ng pumasok. I am missing you so much."

And when will she going to stop that thing? The pouty thing. Nagmumukha siyang bata. Oh well, isip bata nga pala siya.

Naalala ko lang. Dalawang linggo na nga pala akong hindi pumapasok. Mabuti na lang at nilagnat ako kaya nagkaroon naman ako ng excuse. Excuse para kay Dad, sa school at sa kanya. Excuse para hindi siya makita. Mabuti na lang nakayanan ko ang pagtitig titig lang sa mga litrato niyang nakasave pa rin sa phone ko. You can't blame me. I still love him at hindi 'yun mawawala agad agad.

Hinila hila niya ako patayo mula sa kama at pinipilit pumasok ng banyo.

Pero tinatamad talaga ako. Wala pa ako sa wisyo ko.

"Don't waste the another day that God has given you Mom. Face it." She said and give me a reassuring smile at nagtagumpay na maipasok ako sa banyo.