İçindeki acıya çare bulamaz insan. Çünkü tek çaresi acıya sebep olan kişinin o küçük yüreğine dokunmasının ihtiyaçlığıdır. İnsan bekler, bekler ve bekler.. Belki tükenene, belki de mahv olana kadar bekler.. Ve o gün gelince kendinden vazgeçer ama ihtiyaç duyduğu kişiden yine de vazgeçmez. Ya da, vazgeçemez mi demeliyim? Bilemiyorım, ikilemde insanı yoran en büyük nedenler arasında sanırım.
