In love with the not so bad boy

H. De verhuizing (#1)

Julie

Ik lig met m'n hoofd tegen de autoruit en kijk naar de langs flitsende bomen en huizen. Voor ons rijd de verhuiswagen met alle meubels en spullen er in. We hebben al ruim 2 uur gereden en met een kwartier zijn we bij het nieuwe huis. Ik heb het warm en draai het raam een stukje naar beneden, het is eind augustus en over 3 dagen begint de school weer maar toch is het nog bijna 30 graden buiten. Ik weet dat veel mensen denken dat al het platteland hetzelfde is maar dat is dus absoluut niet waar. Ik kom uit Gelderland en het nieuwe huis is in de kop van Overijssel maar het is hier zo anders. In Gelderland woonde ik ook in een klein dorpje maar nu rijden we al een kwartier tussen alleen maar weilanden en koeien zonder een huis te bekennen. Ineens staan er allemaal borden langs de weg maar doordat ik scheef lig kan ik ze niet lezen. Ik hoor papa en mama mopperen en ga rechtop zitten, wegomleiding. 'Nee hé we moeten omrijden, en dat 10 minuten voordat we er zijn'. Papa blijft mopperen op de weg maar ik besluit m'n dagboek te pakken die in m'n rugzak zit die tussen m'n benen staat. Ik pak m'n dagboek en een pen en sla het boekje open bij de eerste bladzijde

Ff dat je het weet ik ga dus absoluut niet m'n dagboek beginnen met: lief dagboek maar ik zit in de auto naar het nieuwe huis en ik ben echt benieuwd hoe het huis er uit ziet. Maar voordat ik dat allemaal vertel zal ik wat over mezelf vertellen. Ik ben Julie, ik ben 15 jaar oud en ga volgende week beginnen in tl 4 op het Greijdanus college Meppel. Ik ben rond de 1.70 m lang en heb lang bruin haar met een lichte slag er in, ik ben niet heel dik en ook niet heel dun. En zoals je misschien wel gemerkt heb ben ik nu dus onderweg naar het nieuwe huis. We wilden al een poosje een groter huis maar nadat er dingen gebeurd zijn in ons oude dorp hebben we besloten naar de kop van Overijssel te verhuizen. Ik zit in auto samen met mijn vader Frank van 40, m'n moeder Marloes van 38 en m'n broertje Thomas van 12. Hij zit me op dit moment heel hard uit te lachen omdat ik 15 ben en nog in een dagboek schrijf en ik vind het zelf ook nogal onzin maar mama en m'n psychiater vonden allebei dat het goed was om m'n gevoelens op te schrijven. Ik denk niet dat het helpt maar ik moet nu toch de tijd doorkomen terwijl we om moeten rijden dus ach baat het niet dat schaadt het niet. Ik heb ons nieuwe huis nog niet gezien en ik ben nieuwsgierig hoe het er uit zal zien. Ik weet alleen dat het een opgeknapte boerderij is met beneden een keuken, woonkamer, bijkeuken en gang, 1ste verdieping 3 slaapkamers, badkamer en op zolder nog een slaapkamer en dat er een behoorlijke tuin bij zit maar zoals ik al zei heb ik het nog nooit zelf gezien. Papa en mama hebben het zelf ook nog maar 1 keer gezien maar ze zeiden dat ze gelijk verliefd waren en het daarom maar gelijk gekocht hebben. Het huis is al helemaal geverfd en er liggen goede vloeren in en een nieuwe keuken dus het is een kwestie van eigen spullen er in zetten en klaar. Ik heb nog nooit een serieuze relatie gehad en ik ben ondanks mijn leeftijd ook niet opzoek naar een jongen, ook niet naar een meisje trouwens maar ik wil de aankomende tijd gewoon op mezelf focussen. Zoals ik al vertelde zijn er in m'n oude dorp dingen gebeurd en dat heeft hier ook mee te maken. De bedoeling van een nieuw huis in een andere provincie is dan ook om een nieuwe start te maken. Thomas gaat volgende week op dezelfde school als mij beginnen in havo 1 en hij vind het allemaal reuze spannend. Volgens mij ben ik er bijna dus ik ga stoppen.

'We zijn er bijna'. Mama kijkt met een lach op haar gezicht naar de achterbank en ik glimlach voorzichtig terug. Ik stop m'n dagboek weer in m'n rugtas en kijk weer naar buiten. We rijden door een klein stadje heen genaamd Vollenhove en ik vraag me af of dit het is. Het zijn brede straten en overal waar je kijkt lopen mensen met honden of rijden auto's. Niet extreem druk maar wel gezellig. We rijden de stad weer uit en ik besef dat dit niet het dorp of stad is waar we gaan wonen. We rijden weer een stukje tussen weilanden door en dan zijn we in een dorpje wat Sint jansklooster heet. Het is klein en het zijn smalle straatjes waar bijna niemand loopt of rijd. Maar ook hier rijden we weer doorheen. Na nog 5 minuten te hebben gereden gaat de vrachtwagen voor ons een erf op en papa rijd er achter aan. Ik zie het nieuwe huis en begin nu ook nieuwsgierig te worden. Papa en mama hebben zoveel verteld over dit huis dat ik het nu ook zelf wil zien. Papa zet de auto neer en ik stap gelijk uit. 'Stink Koeien'. Moppert Thomas en nu ruik ik pas de koeienlucht die er hang, die eigenlijk best meevalt. In tegenstelling tot mij is Thomas niet blij met de verhuizing en hij zit dan ook al de hele vakantie te zeuren dat m'n ouders hem dit echt niet aan kunnen doen enzovoort. Papa draait de deur open en ik loop gelijk naar binnen. Ik ga de trap op en open gelijk de eerste deur naast de trap. Ik wil graag een mooie kamer en zolang Thomas nog beneden aan het zeuren is gaat het me misschien nog lukken ook. Achter de eerste deur zit een ruime vierkante kamer met uitzicht op de straat en na er even kort in hebben te gekeken besluit ik naar de volgende kamer te gaan. De 2de deur zit aan de andere kant van de gang en dat is een wat kleiner rechthoekige kamer. Ook in deze kamer is niks te bekennen en dus ga ik naar de 3de deur. Dat blijkt de badkamer te zijn en ik besef dat ik geen 4de deur zie terwijl die er wel hoort te zijn. Dan zie ik pas dat er een bochtje in de gang zit met daarachter nog een deur. Ik gooi de deur open en sta dan stil. Het is een ruime kamer met veel ramen met uitzicht op de tuin met daarachter weilanden en in de verte lopen paarden. Ik loop de kamer in en kijk rond. De kamer heeft een vorm die ik niet kan omschrijven en er zit zelfs een kleine inloopkast in achter een hoekje. Het heeft een paar schuintes maar niet zo veel dat je er last van hebt. Ik leg m'n tas neer om aan te geven dat dit mijn kamer wordt en besluit dan nog even bij de slaapkamer op zolder te kijken. Ik loop de smalle trap op en kom dan bij de ruime maar donkere zolderkamer. Ik besluit dat ik toch de kamer achter de hoek wil hebben en loop weer naar beneden. Papa, mama zijn de verhuis mensen aan het aanwijzen waar alle spullen moeten staan en ik vertel snel dat ik de achterste kamer heb. Ze knikken dat ze het goed vinden en gaan dan verder. Ik besef dat ik hier niet kan helpen dus ik ga maar eens door de rest van het huis kijken. Via de voordeur kom je in de gang terecht met daar de trap naar boven en 2 deuren. De ene deur blijkt uit te komen in de keuken en de andere deur in de woonkamer die ook uitzicht heeft op de tuin. Alles is netjes wit maar er staan nog nergens meubels of spullen en het is dan ook moeilijk voor te stellen hoe het hier zal zijn als de spullen er staan en de muur een leuk kleurtje heeft. Thomas heeft de zolderkamer gekozen en is druk bezig om zijn dozen naar boven te tillen. Ik zie mijn dozen in de gang staan en besluit toch maar te helpen. Ik til een doos naar boven en zie dat m'n bed, bureau en andere meubels er al staan. Rechts naast de deur zit een soort hoekje in de kamer waar precies m'n bed tussen past en daarnaast zet ik het nachtkastje neer. In de hoek van de kamer zit een wastafel en daar zet ik een klein laden kastje naast en m'n bureau komt voor het raam tegen de muur links als je binnenkomt. Tegenover de deur zet ik een lage ladenkast. Als enige kamer van het huis zijn deze muren lichtblauw en dat past precies bij de kleur van m'n bed. Als alle meubels staan begin ik met de kleren in de inloop kast te hangen links naast de deur. Als al m'n kleren in de inloopkast hangen of in de laden kast liggen roept mama dat de thee klaar is dus loop ik naar beneden. In de woonkamer staan de meubels er ook maar ondanks dat is het nog steeds heel kaal. 'Koekje?'. Mama houd de trommel voor me maar ik schud m'n hoofd. 'Hoeft niet'. Ik ga in de grote fauteuil zitten en trek m'n knieën op. Ik blaas zachtjes in m'n thee en luister naar wat papa, mama en Thomas bespreken. 'Weet je wel hoe ver die school fietsen is?'. Thomas wacht niet op een antwoord maar gaat gelijk door. 'Bijna 20 kilometer, dat is echt een uur fietsen of zo dat ga ik dus echt niet doen. Waarom moesten we nou perse hierheen verhuizen dan? In Gelderland was de school maar 5 minuten fietsen maar tuurlijk moeten jullie weer naar dit gat verhuizen'. Thomas neemt boos een hap van z'n koekje en kijkt mama boos aan. 'Je weet best waarom we verhuisd zijn Thomas, je moet niet zo onredelijk doen'. Mama kijkt Thomas streng aan en hij wend snel z'n blik af. Ik heb geen zin om dit gesprek verder aan te horen dus ik sta op en loop zonder wat te zeggen weer naar boven. Ik ga op m'n bed zitten en drink m'n thee langzaam op. Ik hoor de deur opengaan en dan verschijnt papa om de hoek. 'Kom je er weer gezellig bij zitten Juul?'. Hij gaat naast me zitten en slaat z'n arm om me heen. Ik duik onder z'n arm weg en sta op. 'Nee, ik wil even alleen zijn'. 'Oké, dan ga ik weer naar beneden. Je schiet al aardig op hier'. Hij kijkt de kamer rond en loopt dan weer weg. Ik zucht opgelucht en trek de deur achter hem dicht. Toen ik geboren werd was papa werkloos en had mama een goede baan dus toen ik een paar weken oud was moest mama weer gaan werken en heeft papa mij eigenlijk opgevoed, daardoor kon ik altijd al beter met papa maar de laatste tijd niet meer. Sinds het gebeurd is kan ik er niet tegen als hij te dicht bij me in de buurt komt of als hij me aanraakt. Ik wil het niet maar elke keer als hij me aanraakt gaat er een rilling door me en wil ik het liefst huilen, ik heb het niet alleen bij papa. Bij elke man of jongen die naar me kijkt voel ik die rilling en ik wil ik zo snel mogelijk weg. Ik weet dat het in de loop der tijd beter zou moeten gaan maar het is nu al bijna 6 weken later en het wordt voor m'n gevoel alleen maar erger, ik heb geen vertrouwen meer in mensen. Ik hoor geluiden en schrik maar besef dan dat het Thomas is die op zolder loopt. Thomas is vol aan het puberen en beseft niet hoeveel het mij gedaan heeft. Hij maakt zich alleen maar druk om z'n vrienden die hij nu nooit meer ziet en een andere school en dat hij ver moet fietsen. Ik ga op m'n bureaustoel zitten en trek een doos naar me toe en maak die open. Het zijn vooral schoolspullen die berg ik snel op in de vakjes kast die in hetzelfde hoekje als m'n bed staat. In de andere dozen zitten niet pese belangrijke spullen dus stapel ik die dozen op tegen de muur en besluit die een andere keer uit te pakken. Ik loop de zolder trap op en klop op de deur van Thomas kamer. 'Binnen'. Mompelt hij chagrijnig dus ik zwaai de deur open en kijk rond. Hij heeft zijn bed onder de schuinte staan met de kast naast de deur en het bureau is ingebouwd tegen de achtermuur. Hij zit op de grond tussen de dozen en andere rommel en heeft een rood hoofd. Ik loop naar het enige raam toe die er zit en gooi die helemaal open. 'Je smelt hier nog weg'. 'Als je komt om te zeuren ga je maar weg'. Moppert hij terwijl hij opstaat en vervolgens op z'n bed gaat zitten. 'Ik wou vragen als je mee ging de buurt verkennen maar het hoeft niet hoor'. Ik doe alsof ik weg wil lopen en ik grijns als hij snel opstaat. 'Nee wacht ik wil mee'. Ik draai me weer om en kijk nog eens naar de troep. 'Als jij nou probeert de losse rommel een beetje op te ruimen zeg ik het tegen papa en mama en zoek ik de fietsen'. 'Oké'. Antwoord hij en ik loop weer de 2 trappen af naar beneden. 'Ik en Thomas gaan een stukje fietsen'. Roep ik en ik wil naar buiten lopen als mama me terug roept. 'Wat is er?'. Ik ga in de deuropening staan en wacht op een goed argument. 'Waar ga je heen?'. 'De buurt verkennen met Thomas op de fiets, dus waar staan de fietsen?'. 'Voor de schuur'. Zegt papa maar na een dodelijke blik van mama houd hij z'n mond weer. 'Pas je een beetje op?'. Ik draai met m'n ogen en zucht zonder dat ik het wil. 'Komt wel goed mam, we zitten in the middle of nowhere hier'. Ik draai me om maar mama gaat nog verder. 'Dat zei je de laatste keer ook'. Ik sta abrupt stil en draai me langzaam om. 'Zei je dat nou echt?'. Ik probeer rustig te blijven maar ik begin boos te worden. 'Alsof ik er wat aan kon doen?! Ik vroeg er ook niet om! Ik wou alleen maar naar Jes toe gaan en aangezien er 15 jaar lang niets gebeurd is ging ik er van uit dat er nu ook niks zo gebeuren. Wat moest ik dan? Elke dag van m'n leven bang zijn omdat misschien iemand het ooit in z'n hoofd zou halen om me te gaan verkrachten? Ik ben nooit bang geweest en ondanks dat iemand het toch in z'n hoofd haalde ben ik niet van plan om nu wel bang te worden! Ik was op het verkeerde moment op de verkeerde plek en daar kon ik niks aan doen dus ik weet wat je me nu wilt aanpraten maar ik kon er niks aan doen en je stikt er maar in!'. Ik draai me weer om en zie Thomas in de deuropening staan. Ik zeg niks tegen hem en loop naar buiten. Ik hoor dat hij achter me aan komt maar ik stop pas als we bij de schuur staan waar papa en mama ons niet meer kunnen zien of horen. 'Hoeveel heb je gehoord?'. Hij kijkt weg en antwoord dan. 'Alles, mama had dat nooit mogen zeggen'. Ik bijt op m'n lip en haal m'n fiets van de standaard. 'Sorry dat je dat hoorde'. 'Hoezo? Je hebt gelijk je kon er niks aan doen en je moet niet bang zijn'. Ik zet m'n fiets weer neer en kijk hem met tranen in m'n ogen aan. 'Dat weet ik maar ik ben het wel. Bij elke man die ik zie moet ik er aan denken en ik trek het zelfs niet als papa aan me zit'. 'Dat is logisch'. Thomas zegt het alsof het heel logisch is en ik glimlach voorzichtig. 'Dat waar elk meisje diep van binnen bang voor is is gebeurd en het is logisch dat je dan bang bent. Maar besef dat Theo in Gelderland zit meer dan 2 uur rijden hier vandaan en en hij weet niet waar we wonen, hij kan je niks doen hier. Misschien kan je hem dan wel niet aanklagen door het gebrek aan bewijs, hij heeft het gedaan'. Er valt even een stilte maar dan haalt Thomas zijn fiets van de standaard af. 'Kom we gaan de buurt verkennen'. Ik veeg m'n tranen weg en lach. Hoe stom Thomas vaak ook doet als het er op aan komt zal hij altijd voor me opkomen. 'Heb ik geen huilgezicht?'. Hij houd zijn hoofd een beetje schuin en zegt dan na een paar seconden. 'Het valt mee'. Ik schiet in de lach. 'We gaan'. Ik stap ook op en samen fietsen we het erf af. We gaan links en daarna rechts en horen dan het geluid van spelende kinderen. 'Zullen we daar eens gaan kijken?'. Vraag ik en Thomas knikt. 'Goed idee'. We fietsen nog een paar meter rechtdoor en zien dan op een klein grasveldje wat kinderen voetballen. De jongste is misschien nog geen 4 jaar oud terwijl de oudste er uit ziet alsof hij al bijna 16 is en toch lijkt iedereen het naar z'n zin te hebben. We zetten de fietsen neer bij de andere fietsen die er staan naast een rond bankje en snel schreeuwd een meisje van rond de 14 of 15 jaar als we mee willen doen. Ik knik en ik en Thomas lopen het veld in. 'Bij wie horen we?'. Vraag ik en het meisje noemt snel wat mensen op waarvan ik de meeste gelijk weer vergeet. 'Ik ben Jade, die grote met het rode shirt is Wil, die kleine met de klompen is Jordie, met het brilletje is Ruben en die met dat lange bruine haar is Nikki'. Ik knik alleen maar Thomas stapt gelijk naar voren. 'Dat is Julie en ik ben Thomas, we zijn net naar de boerderij verderop verhuisd'. Hij wil al achter de bal aan gaan maar bedenkt zich dan. 'En ik ben single'. Voordat Jade kan reageren sprint hij achter de bal aan. Ik glimlach en doe dan ook mee. Er hang een leuke sfeer en er staan wat volwassenen en andere kinderen te kijken naar het spel. Ineens verandert de sfeer en druipen de mensen langzaam af. Ik heb het eerst niet in de gaten maar dan zie ik de jongen staan. Hij lijkt een jaar of 17 en iedereen ontwijkt z'n blik. De mensen die nog staan kijken blijven ver uit z'n buurt en voetballen zelf wordt ook rustiger. Dan pakt de jongen die Jade aanwees als Wil de bal op. 'Ik ga naar huis, Ruben en Puck komen'. De 2 jongetjes van rond de 4 en 6 lopen allebei snel achter hem aan en de groep die overblijft verzameld in het midden van het veld. 'We hebben geen bal meer dus we kunnen beter stoppen'. Zegt Nikki die een jaar of 16 lijkt. Er klinkt wat instemmend gemompel maar natuurlijk kan Thomas z'n mond niet houden. 'Ik kan wel een bal ophalen'. Nu valt ineens iedereen stil. 'Of we kunnen een ander spel doen'. Zegt Thomas er zachtjes achteraan terwijl hij nu ook merkt dat er wat aan de hand is. 'Heeft het wat met die jongen aan de kant te maken'. Zeg ik ineens, ik schrik van mezelf dat ik dat durfde zeggen. Ik praat normaal nooit in groepen en nu ineens bij al deze mensen die ik niet ken floep ik dit er uit. Weer valt er een stilte maar dan zet iedereen een stapje dichterbij en antwoord Jade zachtjes. 'Dat is Niels, je wil niks met hem te maken hebben. Om hem heen gebeuren alleen maar slechte dingen en als hij naar jou toekomt moet je de slimste zijn en gewoon weggaan, zoals nu dus'. Ik kijk voorzichtig even over m'n schouder en zie de jongen nonchalant tegen de boom aangeleund staat terwijl hij ons van uit z'n ooghoeken in de gaten houd. 'Waarom is hij zo slecht?'. Vraagt Thomas dan. Nu is het Jordie die antwoord. Ondanks zijn lengte, of het gebrek daar aan schat ik hem een jaar of 14, 15 en in dialect antwoord hij. 'Hij doet dingen die niet kunnen, drinken is hier normaal vanaf jongs af aan maar wat hij doet.... Hij doet dingen die niet door de beugel kunnen. We leven misschien in een gat maar er zijn grenzen en zo ga je gewoon niet met meiden om. Hij kiest altijd bitches of verlegen meiden'. Bij het woord bitches kijkt hij even Nikki aan die snel haar blik afwendt. 'Een beetje de badboy van dit gat dus'. Zegt Thomas en hij haalt z'n schouders op alsof het weer heel logisch is. 'Dat is precies de goede omschrijving voor hem eigenlijk'. Zegt Jade terwijl ze eens over het woord nadenkt. 'Ik weet niet wat hij hier nu moet maar we kunnen maar beter stoppen, zaterdag 11 uur hier?'. Vraagt David en iedereen knikt. Sommige lopen weg maar de personen van wie de fiets nog bij de booms staan blijven treuzelen. 'Kom we gaan'. Zegt Thomas en hij loopt naar de fietsen toe. 'Thomas wa..'. Ik wil hem tegenhouden maar hij loopt er vastberaden heel dus ik ga maar snel achter hem aan. Niels staat recht voor zijn fiets maar hij gaat om hem heen en pakt zijn fiets terwijl hij Niels negeert. Hij kan er net met zijn fiets langs maar botst dat hard met z'n schouder tegen die van Niels. Ik weet dat ik ook m'n fiets moet pakken dus ik schuifel ook maar langs hem. Ik hou m'n blik omlaag en voel de warmte van z'n lichaam terwijl ik langs hem loop. Ik voel de gebruikelijke rilling en pak snel m'n fiets. Ik besef dat ik niet met m'n fiets langs hem kan of ik moet hetzelfde doen als Thomas maar dan zal ik geheid tegen hem aan botsen. Net als ik me daar zorgen over maak zet hij een stap opzij en laat hij me er langs. Ik maak oogcontact met hem maar wend dan snel m'n blik af. Nadat we nog even doei hebben gezegd tegen de rest stappen we op en fietsen we weer terug naar het huis. We zetten de fietsen weer voor de schuur neer en lopen naar binnen. We gooien onze schoenen voor het schoenenrek neer en lopen naar de keuken waar papa en mama al aan tafel zitten. 'Jullie zijn precies op tijd'. Zegt papa en hij schept een bord witlofschotel op. Thomas pakt het snel aan en gaat zitten. Papa schept ook voor mij op maar ik ga niet zitten, ik pak het bord aan en loop weer naar boven, ik heb geen zin om bij mama te zitten terwijl die doet alsof er niks gebeurd is. Ik ga op m'n bed zitten en kijk '13 reasons why' terwijl ik m'n witlof opeet. Na 20 minuten hoor ik een gedempte klop op m'n deur waar naar die met een zachte piep opengaat. Ik zeg niks en hoop dat het lijkt alsof ik er niet ben doordat ik achter het muurtje zit. Dan gaat de deur weer dicht en hoor ik niks meer.

Heyyyy Tara hier, ik kan niet meer op mijn oude acc komen @taraerina daarom begin ik hier overnieuw. Ik zal alle delen die ik op mijn vorige acc had staan hier overnieuw plaatsen en dan proberen elke week weer een deel te posten.  Groetjes Taarrrr