Kandan Önce Gelenler

1

Tüm gün boyunca yaşananlar kesinlikle Jo için büyük bi karmaşadan başka bi şey olamazdı. Pislik torbası dedi içinden. Şu an odasının en sevdiği köşesinde pencere kenarındaki sedirde oturmuş, istemsizce akan göz yaşlarının arasından bi plan oluşturmaya çalışıyordu. Bi çıkış yolu bulucaktı. Bi çıkış yolu bulmalıydı.
...
Bi kaç dakika sonra bu anın gerçek olmadığını anladı. Şu an odasının en sevdiği köşesinde gecenin sessizliğini dinlemiyordu. Göz yaşları, onlar gerçek olabilirdi işte. Nefes nefese transtan uyandı. Karşısında Dr. Griffin vardı. Her zamanki gibi. Göz yaşları çoktan kurumuştu. Ama yıllardır hissettiği o acı tek bir gram bile azalmamıştı. Yıllar önce 4 kardeşinin sevgili ikiz kardeşi Khai tarafından vahşice öldürüldüğü gece hala dün gibi zihninde dalgalanıyordu. Acısı tarif edilemezdi. Translarla geçmişe dönüp halledilmeye çalışılıyordu. Çünkü tam bilinç halindeyken bununla yüzleşebileceğine hala inanamıyordu. Üstünden 12 yıl geçmiş olsa bile. O gece, kardeşlerinin umutsuzca gözleri önünde katledildiğini izlediği gece nasıl olduysa kendisininde kardeşleri gibi öldüğünü düşündüğü gece karnında 10 cm'lik bi bıçakla kendini acil serviste bulmuştu. Bi şekilde buraya getirilmişti. Ölmesi gerekiyordu ama içindeki hiç bi zaman vazgeçmeyen parça onu canlı tutmuştu. Tek başına nasıl ayakta kalabileceğini öğrenmişti. Sürekli tekrar tekrar tekrar ve tekrar eden anılardan kopabilmek için beynini daha fazla meşgul edecek fizik biyoloji terimleriyle doldurmuştu ve bir doktor olmuştu. Şimdi ise meslektaşının karşısında oturmuş boşa kürek çektiğini düşündüğü halde 6 aydır bu tedaviye devam ediyordu. Darmadağındı bi şeyler yapmalıydı. Daha doğru düzgün transa bile giremiyordu. Bunun en büyük olası nedeni odaklanamamasıydı. Bilinçaltı o geceye geri dönmeyi istemiyordu. Belki de trans işini bi kenara koyup, o eve tekrar gitmeliydi. Ailesinin evine. Portland'a.