The Wedding

THE WEDDING

I still remember the days we've been together. I used to give love letters to you way back then. You never tell pero alam ko na napapangiti ka habang binabasa mo ang mga sulat ko. 'Yon ang alam ko dahil 'yon ang nakikita ko.  With that I knew na gusto mo rin ako. We are more than friends but less than lovers. Ano nga ba tayo?
Hindi na importante kung ano tayo noon 'cause look at us now. Nasa simbahan na tayo. You are so beautiful in your wedding gown. You're smiling with the tears on your cheeks. I know you are so happy by this moment. At heto ako, naluluha rin habang pinagmamasdan kang dahan-dahang naglalakad patungo sa direksyon kung saan ako nakatayo. I can't help myself staring at your beautiful face. Naaalala ko pa noon.

"Why are you looking at me like that?" You asked with curiosity.
"Pardon. I just can't take my eyes off you. You are so beautiful!" Prangkang sagot ko.
"Duh, Alam ko namang maganda ako no." Natatawa mo pang sagot sabay hampas sa balikat ko.
"I promise, I am going to marry you someday." Bigla ka namang natigilan sa sinabi kong 'yon.
"I'm sorry! 'Di ko dapat sinabi 'yon." Dagdag ko pa nang narealize ko masyado yata kitang binigla.
"It's okay." Nakangiting sagot mo habang nakatingin sa mga mata ko.
"Tara?" Dagdag mo pa at nauna nang tumayo sa kinauupuan naten.

One night you called me crying. Asking me to come over.
Agad ko namang kinuha ang susi nang kotse at pumunta agad sa inyo. I don't know what happened. All I know is that you need me. Pagka doorbell ko ay ang mama mo ang nagbukas nang gate.
"George, gabi na ah. What brings you here?" Takang tanong niya. Agad ko namang naisip na hindi neto alam na umiiyak ka.
"Uhm, Anna call me po, tita" maiksing sagot ko.
"I see."
Agad akong nagtungo sa kwarto mo. And when I opened the door. Yakap mo agad ang bumungad saken.
"Anong problema?" Tanong ko pero tumingin ka lang sa mga mata ko habang umiiyak.
No! Ayaw ko neto. Ayaw kong nakikita kang umiiyak.
Ngunit, 'di ka nag kwento. Nakayakap ka lang saken habang umiiyak. I can't do anything but to listen at you crying. Hindi ko alam kung bakit ka umiiyak. All I know is that you are hurt. Hindi mo namalayan na nakatulog kana. Pinagmamasdan kita, you are so beautiful and I love you so much.
I woke up with you beside me. I smiled when I saw you staring at me.
"Hi!" I whispered.
"Thankyou!" Pabulong mo ring sagot.
"For what?" Taka kong tanong sabay hila sayo palapit saken.
"Thankyou for always being there for me. For all the times that I am alone, you were there. To listen, to laugh with me, to cry with me. To all the craziness, all the downs and ups. To all the worst and the best. Thankyou!" Mahabang eksplinasyon mo. You look at me like I am the only one you see. I knew it! You love me too.
"Drama mo naman!" Natatawa kong sagot pero ang totoo natutuwa ako sa mga sinabi mo. You don't know how happy I am when you said those words. I felt special.
Pero nawala ang ngiti sa labi ko nang makita ko na nanggigilid na naman ang mga luha mo.
"Oh bakit?" Napabangon ako sa pagkakahiga at hinawakan ang pisngi mo.
"Please don't leave me." Tuluyan nang nahulog ang mga luha mo sa unan na hinihigaan mo.
Bumalik ako sa pagkakahiga at niyakap ka.
"You know I won't." Hinagod ko ang likod mo para pakalmahin ka. Inangat mo ang ulo mo mula sa pagkakasiksik sa dibdib ko at tinitigan ako.
"I love you" bulong ko. You answered it with a kiss. I was shocked but I like what you are doing. Sinagot ko ang bawat halik mo. Sa bawat dampi ramdam ko na mahal mo ako. Hindi mo man sinasabi pero alam ko na mahal mo rin ako.
You stopped when we heard a knock from your door.
"Nak, George, mag almusal na tayo." It was your mom.
"Sunod na lang po kami" sagot mo naman dito.
I smiled at bumangon na. Nag ayos ako nang buhok saka ka nilingon.
"Tara na." Yaya ko sa'yo.
"George?" Sambit mo sa pangalan ko.
"Yes?" Nakangiting tanong ko.
Yumuko ka naman sabay sabing "I'm sorry!"
Naiiyak ka na naman. Hindi na ako nagtanong.
"I shouldn't do what I did"
Napabuntong-hininga lang ako. Nagsisisi ka sa ginawa mo. Nagsisisi ka sa nangyare. Lahat nang saya na naramdaman ko biglang napalitan nang sakit.
"It's fine" pilit ngiti kong sagot. At tumalikod sa'yo para hindi mo makita na nasasaktan ako.
"Bangon ka na jan" dagdag ko pa at nauna nang lumabas nang kwarto.
Agad akong nagpaalam sa mama mo at hindi na sumalo pa sa almusal.