----------------------------------------------
Note: Ang storya na ito ay hindi makatotohanan hango lamang ito ng malikot kong imahinasyon. Pangalan at mga pangyayari ay kasama din sa aking imahinasyon. Kung may pagkakahawig sa totoong taong nabubuhay o namatay na ay puro nag kataon lamang.
Ps: First time ko lang mag sulat ng storyang nilikha ng aking isipan.. Hope na sana magustuhan niyo! .
September 9, 2020
-----------------------------------------------
Shino's POV.
Kring!. Kring! .One fine morning arose upon me when I woke up on the floor of our bed.
It was really nice to hear the birds chirping every morning.
"Hmmm." My wife moaned as she slept soundly in bed.
sarap niya talagang pagmasdan.
Dumeretso ako sa maliit naming kusina para magluto ng almusalan. Sinangang, scrambled egg at hotdog ang aking niluto para sa umagahan ngayong araw.
"Someday, this house will be look great and big." Kompyansang sabi ko habang nakatingin sa masikip naming bahay.
I swear I don't need your help, no matter what!
Pag tapos ko ihain ang almusal umupo na ako at nagsimulang kumain sa maliit na table na nasa gitna ng aming salas.
"Aray ko." Daing ko dahil sa namamanhid nanaman ang balikat ko, sanay nadin naman ako sa ganito pero masakit padin. Kailangan ko nadin siguro bumili ng papag para hindi na mangawit ang likod ko sa lapag na nilagyan lang ng banig.
Pag tapos ko kumain ay nagsimula na din akong maligo mag toothbrush at magbihis ng aking uniporme para sa trabaho.
"Tsk.. Tsk. Tulog na tulog"
One of the best feelings for me is seeing her sleeping. Her face is so lovely, all i can see is an angel.
"Lei. Gising na."
Ang himbing ng tulog niya nakakatakot gisingin. Pinisil ko ang ilong niya para gisingin pero tulog na tulog padin.
"Lei. Gising na magtatanghali na."
Inilapit ko ang mukha ko sakanya trying to kiss her lips.
PAKKK!!
Naramdaman ko nalang ang kamay niya sa pisnge ko, fuck ang sakit manampal ni Missis. Missis in my dreams.
"ILANG BESES KO PABANG SASABIHIN SAYO NA HUWAG MO AKONG HAHALIKAN!?........UMALIS KA NGA SA HARAPAN KO!." Hawak ko padin ang pisnge ko dahil sa sakit. And if only the sight could kill me, I would already be.
Hindi ko naman talaga siya hahalikan ginawa ko 'yon para gumising na siya.
"A -ah.... Kumain kana, nagluto na ako ng almusalan."
Umalis na ako sa harapan niya baka sapak at tadyak na ang abutin ko.
"Kainis bitin nanaman ang tulog ko!"
Dinig ko ang iritadong boses niya sa likuran ko.
"Sorry.... I don't want to---" pinutol niya ang aking sasabihin.
"Can you please leave me alone!?...... Ayaw kong makita iyang pagmumukha mo!" Naiintindihan ko naman kung bakit siya galit saakin. Pero ang sakit padin talaga ng mga sinasabi niya. Ba't hindi ba ako masanay sanay.
