Living with it

Κεφάλαιο 1

11 Σεπτεμβρίου. ετοιμάζομαι να πάω σχολείο, Εικοσιδύο, Εικοσιτρεία, εικοσιτέσσερα, εικοσιπέντε...Σαράντα,αφού τελειώσω με την απολύμανση των χεριών μου βγαίνω από το δωμάτιο μου, νέα χρονιά, ελπίζω να μην επαναληφθούν ξανά γεγονότα  από πέρσι, δεν θα το αντέξω, δευτέρα λυκείου , πάνε δύο χρόνια πάνε τότε που διαγνώστηκα με ΙΔΨ(Ιδεοψυχαναγκαστική διαταραχή)Ίσως είναι πιο γνωστό με το όνομα OCD(Obssesive-Compulsive Discorder) ποτέ δεν είχα φίλους. Και αυτό πάντα δυσκόλευε τα πράγματα,κανείς να με υπερασπιστεί, μόνο το μπλοκ ζωγραφικής μου. Από τις σκέψεις με διακόπτει η μητέρα μου.

"Γιατί δεν τρως;Έχεις κάτι;"

"Οχι,να, απλά έχει έναν λεκέ το πιρούνι μου"

Είπα και άρπαξα νευρικά μια χαρτοπετσέτα και άρχησα να τρίβω το πιρούνι με μανία, η μητέρα μου μου έπιασε το χέρι σταματώντας με, και έβγαλα μια ανάσα που δεν ξέρω πόση ώρα την κρατούσα...

"Τι έχεις Ναθαναήλ;"

Αφήνω το πιρούνι μου, και την κοιτάω στα μάτια

"Μαμά,φοβάμαι,τους φοβάμαι"

"Σςςςςςςς, όλα καλά θα πάνε, οι καθηγητές ξέρουν για το πρόβλημα σο-"

"Ωστε θεωρείς πως έχω πρόβλημα,μαμά το ξέρω,απλά πότε δεν ήθελα να θεωρείς πως έχω πρόβλημα..."

"Δεν το θεωρώ, απλά χρειάζεσαι μια , πως να το πω παραπάνω ψυχολογική ενύσχιση,και εκείνα τα παιδιά δεν σε βοηθούν, καθόλου,θέλεις να σου κλείσω ραντεβού με τον ψυχολόγο σου;"

"Σε  παρακαλώ, άσε με, θα δω πως θα πάνε τα πράγματα αυτή την εβδομάδα και βλέπουμε"

"Εντάξει, λοιπόν"

"Φεύγω τώρα, αντίο"

"Γειαααά"

Φτάνω στο σχολείο, ο ήχος από την σκουριασμένη πόρτα με εκνευρίζει, πριν αρχίσει ο αγιασμός,που θα ξεκινήσει σε καμιά ώρα γιατί θα βγάλει και ο διευθυντής λόγο,πάλι. Κάθομαι σε μια γωνιά και σχεδιάζω το πλήθος των παιδιών να γελάνε, να μιλάνε,εγώ μόνος μου. Ένα καστανόξανθο αγόρι, ψιλό, και κατευθύνεται  προς τα εμένα, κατευθύνεται προς τα εμένα ,γιατί κατευθύνεται προς τα εμένα;, πανικός με πλυμιρίζει, ωχ είναι τα ρούχα μου τσαλακωμένα! Να πάρει,χάλια τα έκανα πάλι! Όχι , ξη κασετία μου έπεσε στο πάτωμα, πόσοι έχουν πατήσει εδώ;, ακόμα έρχεται έτσι;