One Shot of a Life Time
I died. Literally.
I can still feel it, the pain; the numbness and then nothingness. I was shot straight trough my forehead. But, why am I still here sitting in a park bench watching two people I know across the path. What a joke, is this what people say "a special privilage" "a second chance" "a second life"? forgive me because for me this is not.
***
"-na."
"Tina!"
"CRISTINA!"
Napabalik ako sa katotohanan ng may sumigaw sa buo kong pangalan.
"Anyare sa'yo girl? Kahapon ka pa ganyan -No noong isang araw pa nga actually. Pag dating mo sa boarding house ang weird mo na." I can't help it but to agree with her. Wala ka talagang maiitago sa pagiging observant ng babaeng ito.
Noong isang araw, ano ba ang nangyari noong isang araw? yan din ang tanong ko sa sarili ko, dahil kahit ako ay naguguluhan, at dahil wala pa akong matinong konklusyon wala akong sinabihan na kahit sino.
I was shot. Malinaw pa sa pandinig ko ang tunog ng pagputok ng baril. The pain was real and unbearable. I'm sure I wasn't halucinating, how I wish I was.
Nangyari ang lahat ng pauwi ako galing trabaho, alas quatro y media ng umaga, naglalakad ako sa tulay malapit sa amin, nilakad ko dahil wala pang masakyan. Nang bigla na lang may tumawag sa pangalan ko, Boses ng lalaki, lumingon ako. I can't see his face clearly that time because he's standing against the light of a lamp post and with a calm voice he muttered "it's time"
Napako ako sa kinatatayuan ko. It was still dark at doon ko lang napansin na may hawak siyang baril. Itinutok nya sa akin ang baril.
"God" I am not a religious person nor I believe someone's really up there watching.
But how ironic of me calling someone I don't believe in the first place.
That's my last thought after everything went black.
Ang akala kong "ending" ko na may "continuation" pa pala kung ihahambing sa libro ang buhay ko may sequel or season 2 pa.
It was as if the time's warping and the scenario changing at the same time. Nahugot ko ang paghinga ko na parang kaka-ahon ko lang sa tubig, conciously napahawak ako sa noo ko, kung saan parte ako binaril.
This can't be real I thought. I found myself in a park sitting in a bench. There's people around, kids running, picnic tables, families, a usual park. Everyone's having the time of their life, except sakin na parang binuhusan ng malamig na tubig.
I died right? Ito ba ang itsura ng langit? O impiyerno para lang sakin?
Kakaikot ko ng paningin sa paligid napako ang tingin ko sa bench across me or more like sa dalawang tao na naka upo roon. I got perfect 20-20 vision so I can see them clearly.
It was my friend and my ex boyfriend.
"Impiyerno nga 'to" nasambit ko na lang non. Hindi ko maalis ang paningin ko sa kanila, they looked happy "of course they are" How funny I'm contradicting myself.
Pull yourself together Cristina Wei, tumayo ako at nagumpisang maglakad papalayo doon dahil hindi ako masokista. I'm sure this is just a made up scenery to torment me. So, namatay nga ako and this is my own hell.
I know this park and it feels so real like its happening in real time. Hell's amazing huh? Not bad. Napahinto ako at lumingon sa dalawang tao na yon, naglalakad na sila palayo, may nalaglag na bagay si Tin, panyo at dinampot naman agad ni Alex at naglakad na ulit sila.
YOU ARE READING
One Shot Of A Lifetime
FantasyCristina Wei a half Chinese woman who found herself in a series of happenings that nobody could ever think of after that murder. And meeting a gray haired man, who smiles at her like its the most sincere thing on earth.
