ზუსტად მახსოვს ის დღე, წვიმდა მე ინგლისურზე მივდიოდი, ეს დრო სულ გადარბენებზე ვარ ახლა ავტობუსში უკანა რიგში ვიჯექი და გრამატიკას ვიმეორებდი, ავტობუსი გაჩერდა და შენ ამოვარდი შენი ძმაკაცების ერთად სულ სველი და გვერდზე მომიჯექი იმდენად გართული ვიყავი გრამატიკით გვერდით არც მომიხედავს წინ დიდი გზა იყო და მონდოდა ყველაფერი კარგად მცოდნოდა. ყურსასმენებში სასიამოვნო მელოდიის თანხლებით სამყაროს მოწყვეტილი ვიყავი.
ხელზე ცივი შეხება ვიგრძენი დავიხედე და დავინახე შენი შავგრემანი კანი, ლამაზი ხელის მტევანი წვრილი ჩამოსხმი თითებით, ხელს ამოვყევი და შენც დაგინახე ზღვისფერი უკიდეგანო თვალები შავი სველი თმა რომელიც შუბლზე პატარა შრამს ოსტატურად ფარავდა ლამაზი ღიმილი და ლოყაზე ჩაღრმავებები რომლლებიც ლაპარაკისდროს კარგად ჩანდა.
როცა მივხვდი რომრაღაცას მეუბნებოდი ყურსასმენები მოვიძვრე
-გისმენ-გითხარი შენ ისევგამიღიმე და მეც გამეღიმა
-ბოდიში თუ შეგეწუხე-მითხარი და ამავდროულად ღიმილს და თვქლებში ყურებას არ წყვეტდი
-აა... არა არ შევწუხებულვარ ყურსასმენები მეკეთა-გაგიღიმე და ისევ გრამატიკაში ჩავძვერი მაგრამ ვეღარ ვკონცერტრირდებოდი დავინახე ჩემი გაჩერება და ადგილს მოვწყდი ავტობუსიდან ჩამოვედი და რეპეტირორის კორპუსში შევედი
-ჯანდაბა-შესასვლელში გამახსენდა რომ მოსასხამი დამრჩა ავტობუსში მაგრამ დავიკიდე იმიტომ რომ აზრი არ აქვს....
მოსაღამოვდა მე მეცადინეობა დავასრულე და მასწავლებლის სახლიდან გამოვდიოდი როდა ლიფტში ისევ ნაცნობი სახე დამხვდა და ღმერთო მას ჩემი ჟაკეტი აქვს
ხუთწუთიანი დულილოს შემდეგ ხმა ამოვიღე
-ის.....ეგ ჩემია?
-ხო არ ვიცოდი როგორ მეთქვა და ჩუმად ყოფნა ვამჯობინე ვიფიქრე შენ მიხვდებიდი-თავი უხერხულად მოიქექე
-აჰ მადლობა რომ შეინახე მეეგონა დაგვკარგე
-არაფრის
ჟაკეტი გამოგართვი და ლიფტიდან გამოვედი სულელი ვარ სახელიც არ მიკითხავს
YOU ARE READING
MY HIRO
Short Story'მეშინია მერე არ მეტკინოს' 'მე არასდროს გატკენ' 'ხო მაგრამ ხომ იცი ყველა ვინც მიყვარდა მიმატოვენ და არ მინდა შენც დამტოვო'
