hacker'ın İntikamı

1.BÖLÜM

Hayat her zaman çok acımasız.
Bazen bir şey istersin tam tersi olur yada bişeyi çok seversin ve anında kaybolur. İşte bunlar acı gerçekler yerin zamanın ve mekanın hiç belli olmadığı bir anda birde bakmışsınız değer verdiğiniz herşey siz istemesenizde elinizden kayıp gitmiş.

Peki ya siz 10 yaşında hiçbir şeyden haberi olmayan ve hala geceleri korkudan ayıcığıyla uyuyan bir çocuğun gözünün önünde tüm sevdiklerini kaybetmesinin ne demek olduğunu biliyormusunuz.

Hiç kimse bir şeyi yaşamadan asla nasıl olduğunu anlayamaz çünkü anlaması için birkere bile olsa yaşaması gerekir...

Her sabah olduğu gibi yine tatlı ayıcığımla uyanmış ve ilk ona günaydın değmiştim.

Annemin kızarmış ekmek kokusu resmen beni mutfağa çekiyordu.

Mutfağa girdiğimde annemin masaya ekmekleri koyduğunu ablamla babamı ise masaya oturmuş kahvaltı yapıyor olduklarını gördüm

Ben ve annemde masaya oturunca hepberaber kahvaltımıza devam ediyordukki sert bir şekilde kapının çalınmasıyla biraz irkmiştim.

Annem kalkıp kapı deliğinden kim olduğuna bakınca bian panik yapıp apar topar ablamla beni kendi odamıza kilitleyip sâklanmamızı söylemişti.

Ben bir yandan ağlıyor bir yandanda neler olup bittiğini anlamaya çalışıyordum.

Ağlamam dahada şiddetlenince ablam beni biraz olsun sakinleştirmek için konuşmaya başladı

" bak kardesim şimdi beni iyi dinle "

" eğer olurda odamıza birileri girerse sakın sesini çıkarma tamammı"

" tamam abla "

" peki o zaman şimdii yatağın altına gir sonra ben önüne kutu koyucam ve kimse seni göremicek ama sakın sesini çıkarma"

" tamam ama ya sen"

"Bende dolaba saklanıcam"

Ablamla birlikte ses çıkarmadan olacakları beklerken aniden 2 el silah sesi duymamla hıçkırıklarıma hakim olamıyorken birden odamızın kapısı tekmelenmeye başlanınca anında sesimi kestim.

saniyelik ses kesilmesiyle kapınında kırılması bir olmustu.

Yatağın altından gördüğüm kadarıyla takım elbiseli olduğunu düşündüğüm 2 adam etrafı dağıtıp bizi arıyorlardı adamlardan biri eğilip yatağı  altına bakmıştı ama beni önümdeki kutu sayesinde bulamamıştı.

Diğeri ise ablamın içinde olduğu dolabı açınca ablamın ağlama sesini ve ardındanda yine 1 el silah sesi duydum.

Yavaşça yanağımdan süzülen yaş' a hakim olamazken sesimin çıkmaması için bir yandanda ellerimle ağzımı kapatıyordum.
İçeri 3. bir kişi daha girince konuşmaya başladılar.

" hepsini temizledik patron şimdi ne yapalım."

" osman abi şey yani patron bence silahla beraber hepsini burda bırakalım"

"Tamam gidelim"

Bu sesi ve adı o an zihnime kazımış ve hiç unutmayacağıma yemin etmiştim.

Kapının kapanma sesini duyunca yavaşça yatağın altından çıkmıştımki gördüğüm manzarayla resmen şoka uğramıştım.

Ablam; annem saydığım dünyanın en iyi ablası bildiğim ablam yerde kanlar içinde hareketsiz bir biçimde uzanıyordu.

"Abla"

"Ablaaaa"

"Bak eğer şaka yapıyorsan hiç komik değil eğer öyleyse seni anneme şikayet ederim"

Biliyordum ama inanmak istemiyordum ablam  sonsuza kadar gitmişti ve ben ne kadar onu anneme şikayet edersem edeyim geriye dönmicekti.

karşı komşumuz fatma abla gözyaşları içinde odamıza girip beni kucakladığı gibi gözlerimi kapayarak dışarı cıkarmıştı.

Dışarıya çıkmamla ambulans sesinide duymam bir oldu.

Arabaya 2 kişiyi üzerleri kapalı bir şekilde soktuklarnda hayatın acımasız bir yer olduğunu bukez daha iyi anlamıştım.

Anne ve babamda beni yanlız bırakıp gitmişti artık kimsesiz ve ne yapacağını bilmeyen ben ve acımasız hayat baş başaydık...

Görüşlerinizi yorumlarda  belirte ilirmisiniiiizz🤗🤗🤗🤗