Koninklijk Rood

1 - Het schot

De gehele stad was feestelijk versierd en mensen waren vrolijk. Vandaag zou de nieuwe koning, en daarmee ook de koningin, gekroond worden en met een parade door de stad gaan. Hij zou zijn kroning in het kasteel krijgen, waarna hij over de lange hoofdstraat naar het marktplein kwam, om vervolgens met een bocht naar rechts langs de gildehuizen te gaan. Zijn route zou langs verschillende ambachtshuizen gaan, en ook langs herbergen en zelfs bordelen, al zou hij aan het laatste weinig aandacht schenken. Eén ding was zeker: koning Rosian en koningin Lysa waren nu al geliefd onder het volk.

Navi maakte de knoop van de mantel los en liet het kledingstuk sierlijk van zich af glijden. Soepel pakte ze de randen van haar wollen hemd en liet ze het over haar hoofd glijden. Daar stond ze, haar elegante lichaam ontbloot, midden in een van de vele luxe kamers van het bordeel. Met haar vingers streek ze sierlijk door haar nek en langs haar schouder door naar haar borsten, waar ze even bleef hangen en met een haar duim en wijsvinger met haar tepel speelde terwijl ze uitdagend naar de jongeman op het bed keek. De jongen was ongeveer vijfentwintig jaar en gladgeschoren. Zijn afgetrainde lichaam glom van de olie die hij er zorgvuldig op gesmeerd had. Een ondeugende grijns verscheen op zijn gezicht toen hij zijn bedpartner tegenover zich zag staan. Over deze wonderschone jongedame, want dat was ze, zou hij zijn vrienden vertellen en hij zou ze allemaal jaloers maken. Navi kwam op hem af gelopen, stap voor stap, terwijl ze sensueel met haar handen langs haar lichaam gleed. Met een soepel hupje zat ze op hem, hij op zijn rug, zij met één been aan iedere kant. Haar welwillende ogen keken hem aan en ze beet op haar lip. Wat was zij mooi! En die rondingen! En dan nog die- Er werd op de deur van de kamer geklopt. Beiden keken ze geschrokken in de richting van het geluid. Weer werd er geklopt, nu driftiger. "Mevrouw Delaris!" klonk er. "Bent u daar?" De jongen keek Navi aan met een vragende blik. Zij legde een vinger op zijn mond. Hij moest stil zijn. "Roepen ze jou?" fluisterde hij toch. "Mevrouw Delaris! Dit is de stadswacht! Open de deur!" klonk van achter de deur. Vlug sprong ze van de jongen af terwijl ze gebaarze dat hij moest blijven liggen. Met open ogen keek hij hoe haar volle billen op en neer bewogen terwijl ze naar de deur snelde. Haar lichaam hield ze verborgen terwijl ze het grendeltje opzij schoof en de deur op een kleine kier zette. De mannen aan de andere kant konden alleen haar gezicht zien.
"Kan een vrouw niet eens een beetje privacy hebben?" siste ze.
"Het spijt mij, mevrouw Delaris, maar de commandant gaf het bevel u mee te nemen," zei de man. Hij was rond de veertig jaar oud en had gemillimeterd, grijs haar.
"Vanwege wat precies?" vroeg ze geïrriteerd.
De man wisselde een blik met de schijnbaar twee aanwezige mannen naast hem, en wendde zich toen tot Navi: "Dat vertel ik liever later aan u. Voor nu vraag ik u om u klaar te maken voor vertrek." Zijn stem klonk rustig maar dringend.
Navi rolde met haar ogen. "Heeft u een paar minuten? Ik moet me aankleden."
Weer wisselde de wachter blikken met de mannen naast hem en hij knikte. "Zo snel mogelijk."
Navi sloot de deur en vergrendelde deze weer. Zo snel mogelijk, dacht ze, mocht je willen. De jongen keek haar aan. Ze wilde eigenlijk nog wel verder, maar er was geen tijd en het moment was goed verpest.
"Kleed je aan," zei ze, "en vertrek meteen." Zelf bleef ze bij de deur staan. De jongen deed zijn simpele tuniek weer aan en liep naar de deur.
"Een andere keer dan maar?" vroeg hij. Hij wilde zo graag het bed delen met deze sierlijke vrouw.
Ze knikte en glimlachte. "Een andere keer." De jongen moest ook glimlachen en ontgrendelde deur, waarna hij vertrok. Hij zorgde ervoor dat de mannen Navi niet konden zien, en Navi deed de grendel weer op de deur. Razendsnel rende ze naar de andere kant van de kamer en ze haalde het bordeauxrode gordijn opzij. In de muur was een extra wand gemaakt en ze vond het geheime luik. De randen waren bijna niet te zien: alleen iemand die wist dat het er zat, zou het gezien hebben. Ze maakte het luikje open en met een zucht van opluchting zag ze daar wat ze nodig had: de kruisboog, geladen en gespannen. Snel pakte ze het uit de wand. Ze liep naar het raam met het beste uitzicht, de een na linkse. Ze kon bijna de hele marktstraat overzien en op de achtergrond lag het machtige kasteel. Het was een drukte van jewelste: iedereen wilde de nieuwe koning in levenden lijve aanschouwen. Weer werd op de deur geklopt. "Jaaa-haaa, ik kom er aan!" snauwde ze. Navi wist dat ze weinig tijd had. Als die van een roofvogel staarden haar ogen de menigte af, en in de verte zag ze haar doelwit: de koning en de koningin, beiden op een mooie witte volbloed. De koningin droeg een blauwe satijnen jurk met daarop haar met juwelen versierde gouden kroon. De koning droeg een strakke broek met een ruig, crèmekleurig wollen hemd erop. Die Rosian, dacht Navi, die zo graag de steun van het gewone volk wil winnen. Die wens zou zijn dood worden. Ze opende voorzichtig en geluidloos het raampje en legde de kruisboog aan, het wapen steunend op de vensterbank. Ze tuurde in de verte. Deze boog was gemaakt voor lange afstanden, maar zelfs nu twijfelde ze aan het ding. Ze had maar één kans. Het liefst had ze gewacht tot de stoet dichterbij was genaderd, maar door die verdomde stadswacht had ze geen keus. Weer werd er geklopt op de deur en verschrikt keek ze om. "Mevrouw Navi Delaris!" klonk een andere stem.
"Geef me nog één tel, ik ben bijna klaar!" riep ze op een lieve toon. Bij mannen werkte dat negen van de tien kier, en zo ook deze keer. Ze haalde nog eens diep adem, deed de kolf tegen haar schouder en legde haar wang rustig op het wapen. Ze tuurde in de verte, schatte de hoogte en de val van de pijl. De koning kwam zojuist tot stilstand om een aantal mensen te begroeten. Het was nu of nooit. Navi ontspande en haalde de trekker over. POK! De pijl schoot uit de boog terwijl de pees terug sloeg. Meteen daarna sloot Navi het raampje en verstopte ze de boog in de wand. Het luikje sloot ze en snel schoof ze het gordijn er weer voor. Ze pakte haar hemd en haar mantel, trok deze aan en ze liep naar de deur. De grendel haalde ze eraf en toen ze de deur opende trof ze de drie ongeduldig geworden wachters.
"Het spijt mij, heren," zei ze met een flauw glimlachje, "maar een dame moet er netjes uit zien."

Toen ze de trap van het bordeel af waren gelopen, liep ze langs de jongen, die begon te blozen. Ze wisselden een veelbetekenende blik uit terwijl Navi door drie wachters het gebouw uit geëscorteerd werd. In de verte was gegil en paniek te horen en hoorns van de verschillende militaire eenheden klonken. Huilend en in paniek kwam een vrouw op hen af gerend. "Wachters! Help! De koningin is gewond!"
Navi kon met moeite haar verbazing inhouden. Ze had de wind niet meegerekend! Vanbinnen baalde ze enorm, maar van buiten deed ze even geschrokken als elke andere burger. De wachters deden een poging om de vrouw te kalmeren en vergaten Navi. Toen ze alle drie hun aandacht op de vrouw gevestigd hadden, greep Navi haar kans en ging ze op in de menigte.