Push me Luck |YeonBin|

1°Yastığımda, yatağımda çiçekler sen gel aşkımla beslen

Kucaklamak isterim,
Ellerim yetişmez...

•♡•♡•♡•♡•♡•

Bakması gerçekten zormuş yüzüne.Bakmaya korkardım her zaman.Güneşi toplamış sadece yüzüne değil tüm bedenine.Bakarsam anında güneşin sıcaklığı beni ya eritir yada küle çevirir diye korkardım.Bedenim ondan kaçsa bile gözlerim bir saniye üzerinden ayrılmaz tabiri caizse gözlerim küle çevrilirdi.

Sizdede böyle oluyormuydu?

Griye benzer saçları, özenle taranmış ve dikkatle çoğu kısmı yana yatıştırılmıştı.Üzerine giydiği mavi gömlek ona o kadar yakışmıştı ki, bir an mavi reng beden halini alsa illada bu adam için gidib maviyle arkadaşlık yapardım.Yada kendimi mavinin beden bulmuş haline çeviridim.

Benim şehrimi başından sarmıştı bu adam.Kim derki uyan sen bu rüyadan acıtma, sızlanma, daha fazla sayıklama.Bu rüya değil kabus korkarsın geceleri uyumaya.Ama kim ne derse desin bu adam benim kabuslarımı bile en güzel kabus haline bürürdü.Arkadaşlarıyla oturmuş hararetli bir şekilde hikayesini anlatıyordu.Arada gözlerini kapatıyor ve derin nefesler alıp devam ediyordu kaldığı yerden.Kalkmak istedim, yanına gidib kolundan tutayım sıkıca söyleyeyim ona ait olan ve bende kalan herşeyi sonrada ölümümü dudaklarında bulayım.Son kez dudaklarının arasından kayıp gideyim.İlk ve son öpücüğümüz olsun.

Ama yapamam.Bende bırakın bunları yapmayı, ona selam verecek cesaret bile yok.Ben sadece uzaktan izlerim, uzaktan tanırım onu.

"Yeter artık,"demişti yanımda oturan Hyuningkai sinirle."Böyle bakıp ona yakalanacaksın, sonra gelip benim başımın etini kesecek, elindeki lokumu yiyeceksin."

"Olsun,"demiştim hülyalı bir şekilde onu izlemeye devam ederken."Utansam bile gözlerime bakıcak olması bana bu günün güzel anısı olur."

"Yeon,"ayağa kalkıb elimi tutan arkadaşım benide ayağa kaldırmış ve çekiştirmişti gitarların olduğu yere."Hadi patlat bir şarkı."

"Ya git işine Hyuningkai!"dedim elimi ondan kurtarıb yerime dönerken."Ben çalmaya başlarsam, herkesin bakışları bende olucak sonra ben gitarı stresten kırıcam.Sonrada, elimdeki son lokumumu yiyip kendimi Karayip Korsanlarına öldürtüceğim.Gerek yok abi bunca tatavaya."

"Şu fobini bir yensen ne güzel olurdu."

İnsanların bana bakmasındam hoşlanan biri değildim.Utanırdım, saçmalardım, sonra da zırlardım.Gerek yok bunca şeye abicim.Ama benim bu fobim olmasaydı belkide aşık olduğum bu çocuğun gözüne görükürdüm.

Üzerimi sıkıca örtdüğüm örtülerimi sadece tek hir kelimesiyle anlık da olsa açardım.Ama farkedilmiyorum ki.Beni görmüyor.Yanında gidip konuşsam duymaz bile.Sesim fısıldıtan farksız çıkmazdı.Bakın şimdi giderim yanına selam yerine hadi beşlik çak bahayım derim, oda bana malmısın nesin bir git işine lan der ben elimde lokumum ve Tata pijamamla mutfak masasının altında ağlarım yada en elverişli yolu kullanıb arkadaşım Beomgyu'ya zorla sarılırım.

Bir sürü azar yemekte var bu işin içinde.Yanıma baktığımda arkadaşımın yanımdan uzaklaştığını gördüm.Pislik beni bu kadar insanın yanında nasıl yalnız bırakıp gidebiliyor.

Yine yüzümü çevirdim ona bakmak için lakin yerinde bulamamış ve yüzümün başı yere eğik gül gibi solmasına izin vermiştim.Ben daha izleyecektim onu..