EMA

BİTTİ!!

"BİTTİ!"
"EMA! dur, dinle bir.."
"Neyini dinleyeceğim ya neyini senin beni aldatmanı mı. Yoksa arkadaşlarımın arkamdan ne iş çevirdiklerini mi? Söylesene hangisini!" Gördüklerim ve öğrendiklerimle birlikte başımdan aşağı kaynar sular dökülmüştü. Arkadaşlarım tarafından ve en önemlisi sevgilim tarafından aldatılmıştım. Elim ayağım titriyordu. Kalbimin hızlıca atmasını öğrendiklerimin hayretine veriyordum. Buradan uzaklaşmak istiyordum hem de hemen. Hızlıca çantamı alıp çıktım dışarı daha fazla böyle bir ortamda bulunamayacaktım. Tamamen orayı terk ettiğimde biraz yürümek istedim. Öğrendiklerimin şokunu atlatmak çok zordu benim için. İçeriden çıktığım an ağlamaya başlamıştım. Kimsenin karşısında ezilip büzülüp ağlamak istemiyordum. Kendimi biraz sakinleştirmek için kulaklığımı takıp şarkımı açtım. Listeden şarkıları gözyaşlarımın arasından seçemiyordum bile fazlasıyla bulanık gözüküyordu. Herhangi bir tanesini seçip telefonumu cebime attım.

Ben ağlamaktan kızarmış gözlerimle bilmediğim yerlere gidiyordum. Ama umurumda da değildi. 2 yıllık ilişkimin sonlanmasını değil de beni aldatmasını hazmedemiyordum. Ona o kadar çok güveniyordum ki aklımın ucundan beni aldatacağı geçmiyordu...

O sırada karşıda kayalıkların önünde bir çocuk gördüm dalgın dalgın denize bakıyordu. Üzgün görünüyordu. Normalde tanımadığım herkese karşı soğuk davranırım fakat karşımdaki çocuğa üzülmüştüm sanırım. Kulaklığımı hızlıca çantama atıp yanına doğru ilerledim. Ona biraz daha yaklaşınca çok daha yakışıklı olduğunu gördüm siyah, düz saçlarını hafif yukarıya doğru eliyle attığı fazlasıyla belli oluyordu. Zaten karizmatik olmasına rağmen siyaha yakın gözleri ona ayrı bir hava katıyordu... Yanına biraz daha yaklaştığımda kafasını hafif yukarı kaldırdı. Hiçbir şey demeden yeniden gözlerini denize dikti. Biraz soğuk gibiydi ama bende olsam tanımadığım birisine karşı böyle olabilirdim. Hafifçe eğilip yanına oturdum. Bir kaç dakika sessiz kaldık. Ama daha fazla dayanamayacaktım konuyu benim başlatmam gerekiyordu.
"Neden üzgünsün" bu ne saçma bir soruydu ya istiyorsan dedikodu falan yap çocukla Gece...
"Öylemi duruyorum?"
"Dışarıdan bakan birisi anlardı."
"O zaman neden kimse senin gibi gelmedi?" güzel soru sordu güzel bir cevap vermeliydim. Aynı zamanda yüzünü de güldürmeliydim. Yoksa konuşma böyle ilerlemezdi.
"Çünkü ben herkes değilim." Evet çok komik ha ha ha biraz daha böyle giderse çocuk beni denize doğru itecekti.
Yüzünde hafif bir tebessüm olduğunu gördüğüm de biraz da olsa içim rahatlamıştı. Sonuçta bu da bir başarı.
"Gerçekten merak ediyor musun?"
"Etmesem gelmezdim.."
"..."
"..."
"Ee hadii söylesene!"
"Neyi?" "Ne neyi ya neden üzgün olduğunu söyleyecektin?"
"Ben öyle bir şey demedim ki." Bu çocuk beni sinir etmek için uğraşıyor muydu anlamadım ki... Ben şok olurken o ayaklanmıştı. Gidiyordu sanırım. Bir şey diyemedim. Onu zorla tutamazdım. Arkasını dönüp giderken bir anda arkamdan bir ses duymamla birlikte kafamı çevirdi.
" Gelmiyor musun?"
.....

Yarım saattir birlikte yürüyoruz ne tek kelime konuştuk ne de birbirimize baktık. Telefonumun çalmasıyla ortamdaki sessizlik bozuldu. Çantamdan telefonumu çıkarırken yanımdaki daha ismini bile bilmediğim çocuğun bana baktığını hissedebiliyordum. Telefonumu elime aldığımda annemin aradığını gördüm. Parmağımla ekranı kaydırmamla annemin sesini duymam bir oldu. "Kızım hadi gel yemeğe geç kalma!" "Tamam anne geliyorumm.." Telefonumu kapatınca olduğumuz yerde durduk. Ona son kez adını sormak istedim. Neden hiç bir fikrim yok sadece konuşmasak da beni dinleyen birisini bulmam çok hoşuma gitmişti. "Ben gidiyorum yürüyüş yapmak güzeldi uzun süredir kafamı dinlemiyordum teşekkür ederim."
"Her zaman buralardayım ne zaman istersen. Ayrıca ben teşekkür ederim."
"Bu arada ben Ema" ismimi duyunca gözlerinde hafif şaşkınlık yakaladım ismimi duyan bir çok kişi diğer isimlerden farklı olduğu için şaşırır bu yüzden garipsememiştim.
"Bende Batur :)" ismini söyledikten sonra biraz daha orada kalmadan yanından ayrıldım.