PROLOGUE

33 3 0
                                        

"In this place where the skies are blue, the grass surrounding us are green, and in front of this tree in front of us. I promise you that I will come back in this place and together we will face the future and be successful."

"Promise?!"

"Oo naman, hahahaha kelan ko ba hindi tinupad ang pangako ko Val?."

Napa-isip siya bago muling tumingin sa akin.

"Ah!" sabi niya nung may naalala.

"Ano kelan ba? May naaalala ka?" naghahamon na sabi ko.

"Nung ano..." pambibitin niya sa sinasabi niya

"Kelan?" nalilito kong sabi.

" Nung sinabi mong hindi ka aalis, pero ngayon aalis ka na"

Pareho kaming natahimik at nagkatitigan ng ilang saglit. Ngumiti ako sa kanya ng sandali , saka ako tumingala sa langit.

"This time I will never break my promise. Babalik ako, babalikan kita"

Tumingin ako sa kanya,naninigurong tutuparin ko ang sinasabi ko.

"I'll wait for that." bulong niya habang nakangiting nakatingin sa asul na langit.

----------------------------------------------------------------------------------------------------------

"Mom! Mom! Wake up!" naputol ang panaginip ko sa boses ng aking nag-iisang anghel.

"Why baby ?" I asked while looking at the wall clock in my room. "4am pa lang bakit ang aga mong magising?"

She just look at me and smiled and suddenly jump into my bed.

"I'm just excited for today mom." an innocent smile is painted into her face. "We are going to go to Dad again ".

I gave her a small smile and hug her tight. She hug me also on my waist and close her eyes.

"Sana lagi na lang natin siyang kasama Mom."

Tanging paghaplos na lang sa buhok ng aking anak ang aking nagawa. Saglit pa kaming nakaidlip bago bumangon at lumabas sa kusina.

Nagluto ako ng nuggets, hotdog at bacon para sa almusal naming dalawa. Nagluto din ako ng Chicken Adobo, Fried Chicken, at nagbake ng cookies na babaunin namin sa muling pagkikita nila ng daddy niya.

I looked at her and saw her smiling while helping me to fix the foods.

" Are you okay Mom?" nalilito niyang tanong sa akin matapos niya akong mahuling nakatingin sa kanya.

She's just 7 years old, but she's very cheerful and positive . Lahat ng mga tito at tita niya'y natutuwa kapag nakikita siya. She's our angel.

"I'm okay baby" I said and give her a kiss on her forehead.

She took her backpack from the couch in the living room and run outside. I switched off the lights in the house and followed her in the car. I opened the shot gun seat for her and put her seatbelt. Binuksan ko rin ang backseat at inilagay ko ang mga pagkain na inayos namin kanina. Pumasok na ako sa sasakyan at nag start ng engine.

"Let's go?" I asked her smiling.

"Ay!ay! Captain! " sagot niya habang ang kanang kamay ay nasa noo.

Kumakanta kaming dalawa habang nasa byahe and she suddenly asked.

"Mom, do you believe that promises are meant to be broken?"

Natahimik ako sandali sa tanong niyang iyon. Saka ako dahan dahang ngumiti.

"No, not all promises are meant to be broken " and I looked at her." Why did you asked baby?"

"Nothing Mom. There was a man who asked me that question, but I don't know what to answer, so he said that I asked it you mom"

"Who's that man baby?"

"He didn't say his name but he said that he's my guardian angel" she said that with a smile on her face.

Naputol ang usapan nami n nang biglang mag ring ang phone ko.

Ringgggggg-----------

Ringgggggg---------

Ringgggggg-----------

Ringgggggg---------

Ringgggggg-----------

Ringgggggg---------

"Hello?" I answered.

"Nasan na kayo? Nandito na ako."

I looked at Tia and gave her a smile.

"We're on our way."

Missing PromiseWhere stories live. Discover now