WARNING: Medyo SPG
Kanina pa ako naghihintay sa bus. Grabi, kanina pa ako nakatambay dito sa bus stop!
Pinunasan ko ang namumuong pawis ko sa noo. Napakamalas naman ng araw to oh! Wala na ngang bus na dumadaan, ang init-init pa ng panahon!
Kung saan gusto ko ng umuwi, tsaka palang ako minamalas. Sigurado akong nag-aalala na si Rosie (kasama ko sa apartment) saakin. And speaking of which, sigurado akong kapag binuksan ko ang cellphone ko, nakatadtad dun ang mga messages ni Rosie at ng ilan pang mga taong nag-aalala sa akin.
Naisipan ko nalang na buksan na ang cellphone ko. At tama nga ang hinala ko, halos na nga mag-lag na ang cellphone ko dahil sa mga messages nila! At number one dun ay si Rosie.
From: Rosie
Hoy bruha! San ka naba?!
From: Rosie
Dzai, move on na okay?
From: Rosie
Kapag talaga may makita akong pasa pag-uwi mo, papatayin talaga kita!
From: Jana
Gurl, buhay ka pa ba?
Marky:
Hoy san ka na. Miss ka na namin sa inuman:<
Natawa nalang ako. Nawala lang naman ako ng dalawang araw na hindi nagpapaalam sa mga kaibigan ko. Gets ko naman sila kung bakit sila over maka-react. They knew my story. Natatakot sila na baka may gawin ako sa sarili ko dahil sa mga nangyayari sa buhay ko.
Never ko naman sinaktan ang sarili ko kagaya ng ibang mga taong ginagawa nila kapag sobra na yung sakit na nararamdaman. Pero napaka-emosyonal ko kasing tao.
I just remember how I cried a month ago. Hiniwalayan lang naman ako pero umiyak ako na para bang namatayan ako. Ay, namatayan nga talaga ako. Hindi tao, kundi feelings. Sad:(
Normal lang naman siguro ang masaktan kapag naghiwalay kayo ng taong mahal mo diba? But in my case, I cried because I cannot give him what he wants yet. Gusto nya nalang taposin ang relasyon namin kasi hindi ko raw maibigay ng buo ko sa kanya.
Natatakot ako. I was a raped victim. Takot na takot ako. Na-trauma na ako.
I was trying hard to 'totally' give myself to him but I was so scared. Mali ba yun? Dahil ba hindi ko mabigay sa kanya ng buo ang sarili ko, does it mean that I dont love him? I was trying not to be scared but I just cant. Hindi ko na talaga alam kung ano ba ang dapat kong gawin. I couldn't find a way how to let go from the fear that I was feeling.
I was a 7-year-old kid when I was raped. Basta ang natatandaan ko lang sa mga araw na yun ay sumama ako sa isang lalaki na kausap ko nung hinihintay ko si Papa na sunduin ako. Sabi nya pa na sya raw muna ang susundo sa akin at yun daw ang bilin ni Papa. At bilang isang uto-utong bata, sumama ako. And since that tragedy happened, my mother and father got an annulment. She was blaming Papa. Kung sinundo daw ako nito ng mas maaga, walang mangyayari sa akin.
At pangalawa naman ay yung sa first boyfriend ko. Hindi ko alam kung bakit ba ako pumatol sa tambay na 19 years old when I was 14. Hindi naman nya natuloy ang masamang balak nya nung nakatakbo ako then report him to the pulis. Those days were my hard days kaya siguro nagpauto ako sa lalaking yun. My mom just died that time, hindi ko alam kung saan na ako after she left me. I became all alone. Nang mabalitaan ni Papa ang nangyari sa akin, napilitan akong sumama sa kanya together with his new family. Tita Martha was nice though.
Naging normal naman na ulit ang buhay ko. But when I turned 18, para na akong nabaliw when my boyfriend that time broke up with me. And it was because I am not ready to have sex with him.
