Bagahe

The Carrier

******
This is a work of fiction. All of the names, characters, places and events are either the products of the author's imagination or used in a fictitious manner. Any resemblance to actual persons, living or dead, or actual events is purely coincidental.

******
A Story of Magellan_ngMactan

"That ends well". Kung sana lahat ng bagay ay natatapos sa mabuting paraan hindi ko na sana ito pasan-pasan.

Sorry but we cannot accept you as a writer in our publishing company.

Hindi talaga maganda ang mga istoryang nagagawa mo.

Wala akong nakikitang talent sayo.

Wait related ba sa writing ang course mo?

Working student writer? Parang di yata yan puwedi!

She looks fine naman kaya niya na yan.

She's lost.

Let's just end here.

They were like bullets in my head. Hindi ko mapigilan ang pagalingawngaw nila sa utak ko. Hindi na rin napigilan ng mga mata ko ang mg luhang inipon nito.

Pinahiran ko ang mga luhang umagos mula sa aking mata. I am a trash. I will never get better. Hindi ko maaachieve ang expectations nila. Wala akong kuwenta.

"Huwag kang sumuko Zena." Her voice was the only strength that I have pero wala na rin siya. I grab my phone and scan our photos together. I never thought it would happen.

Ilang metro nalang ang layo ko sa tulay malapit sa publishing house na kakatapos ko lang aplayan. Tulad rin ng iba hindi rin ako tinanggap.

I carry my trolley. Para siyang luggage case pero hindi damit ang mga laman. Laman nito ang mga articles at manuscript ng mga novels at short story na gawa ko. Lahat ng free time ko ay ginugol ko sa paghahanap ng publishing house na tatanggap sa akin. Minsan nga nakakalimutan ko na estudyante pa ako.

I gave all my efforts on every piece that I make but no one appreciates it. They just laugh at me everytime I tell them that I want to be an author someday.

My friends? They just left me hanging everytime I talk about my dreams. Parang di sila naniniwala na kaya ko 'tong abutin. They always tell me that I should focus on my chosen field. They are just like my parents ganun din ang gusto nila they want me to become a lawyer. Pero may isang naiiba sa kanila.

Ayoko namang madissappoint ang mga parents ko kaya sinuong ko ang landas na gusto nila. Labag man sa kalooban ko but still they are one of the reasons why I live in this world.
Pero diba kung ano ang gusto mo dapat yon ang habulin mo dahil yon ang magpapasaya sayo? But that doesn't apply on me. I want to be an author but no one caters my ability.

Ang sakit pala no? Yung akala mong pangarap na magpapasaya sayo yon din pala ang babasag sayo. I mean, paano pala kung habang hinahabol mo ang pangarap mo madidiskubre mong hindi ka pala bagay sa pangarap na iyon.

The cold wind blows. Standing in this empty hoary bridge is never helpful. Sinamahan pa ng karatulang tila pinagdaanan na ng panahon.

Unison City bridge

I need air. No, I need water. A very cold water. Gusto kong magapakalunod at kalimutan ang lahat.

I stand near the bridge. They will never care if I will disappear in this world. No one will find me.

I took a deep breathe. Thank you for letting me feel the life here on earth. It maybe hard but atleast I live. But I guess now is the time to leave this world that doesnt fit me.

"Brave soul don't jump they run."

Mabuti nalang at malapit ako sa haligi ng bridge kaya napakapit pa ako dito
Medyo madilim na kaya hindi ko masyadong maaninag ang pagmumukha niya.

"Mind your own business" I shouted.

"Do you think it is helpful to jump there? Magbabago ba ang lahat maliban sa mawala ka na sa mundong ito?"

"Sa iyo na rin nanggaling. Mawawala ako then magbabago talaga ang lahat." I answered.

"Edi tumalon ka na." He said.

I made my decision. At kailangan ko itong panindigan.

"My name is Josh Trino. I am currently taking up BS Biology as my pre-med course. Hindi kami mayaman kaya nag apply ako ng scholarship para hindi mabigatan sa gastos sila nanay. Nagtatrabaho din ako sa lugawan malapit sa school kapag may free time ako. Twenty-two na ako. Mahilig akong gumawa ng tula. Masaya ako kahit nahihirapan ako sa exams ko."

"Do you think I care for your life story? Why don't you send it in a TV program that will film your story." Ang kulit talaga niya.

"Hindi mo ba na gets? Ang suwerte natin dahil may buhay tayo. We should not waste it or even lost it by jumping in a stupid bridge. Wake up." He shouted.

"You..."

"PRRRRRRRRRRT!" Hindi ko na natapos ang sasabihin ko ng marinig ko ang pito na yon.

"May Curfew hours na ipinapatupad dito. Hali ka nga dito at sumama ka muna sa station namin." A man wearing a white uniform said. Malayo siya sa akin pero alam kong guard siya.

"Shit tumakbo na tayo!" The boy named Josh shouted.

Wala na akong nagawa at tumakbo na rin ako papunta sa direksiyon ni Josh. Kahit mabigat ang trolley na dala ko ay para bang gumaan. This might be the effect of the rising of the andrenalin in my body.

Ilang minuto kaming tumakbo papalayo sa area na iyon at may natanaw akong lamp post kaya tumakbo ako papunta doon. Hindi ko na rin nakita si Josh. Siguro nauna nang umalis.

"This day is so shitty. " Hingal na sambit ko habang pinupunasan ang tagaktak kong pawis pero weird nanlalamig ako.

"Here have some water."

Nagulat ako ng may makita akong bottled water sa harapan ko. Tumango ako para tingnan kung sino ang nagbigay. I didn't accept the bottle of water.

"Yes I am." Sambit ng lalaki.

Umupo siya sa tabi ko. A man wearing his white school uniform and carrying a black leather bag. May dala rin siyang libro. Pediatrics ang pangalang nakalagay.

"You seems to be studious. " I muttered to break the silence.

"Eto ba? Kakabili ko lang nito sa tindahan ng second hand ng mga libro. Mura kase at kailangan ko siya pag nagmedicine na ako." He smiled at me after saying those lines. " What about you? It seems to be you're carrying the whole universe."

"Universe talaga?" I smiled.

"Hindi ka dapat gumagawa ng mga desisyon na hindi mo na mababalikan. I mean life is precious so be thankful to have it." Sambit niya.

"First of all Josh, hindi ka ang nasa place ko. Napakahirap mabuhay na parang di mo alam ang tamang daan. Yong pakiramdam na nawawala ka." I sighed. " Kanina sa tulay I almost jump to escape from the cruel destiny but here I am alive and kicking."

"Hindi kita kilala but I know youre a good one. Alam mo ba sabi ni nanay huwag daw tayong matakot na suungin ang mundo. Kung hindi daw tayo susubok, walang mangyayari." He took a sip of his softdrink but the liquid inside never decrease.

"Nice to meet you Josh. I am Zena San Ruiz. A BS Biology student rin, second year and I guess based on your logo parehas tayo ng school. Arthur University." I smiled at him but it eventually fade.

"Woah baka batchmates tayo? Or baka magkaiba ang year natin?" Sunod-sunod na tanong niya.

"No we are not batchmates. Hindi rin magkaiba ang year natin." I said.

"So ano tayo?". Medyo natatawa niyang tanong. Hindi ba niya alam o hindi niya lang matanggap?

"Josh Trino." I swallowed a lump in my throat. " You are lost ghost and you have an unfinished business here."

A/N: Heya guys! This is a new story of mine sana ay masiyahan kayo kahit hindi ako kasing skilled ng iba. Salamat. Stay safe.