EDİBE

1.BÖLÜM

Bir insan böyle bir acıyı kalbinde, yüreğinde hissedip, yanıp tutuşurken nasıl olur da 2-3 dakika belki 2-3 gün sonra normal yaşantısına dönüp yaşadığı pişmanlığı yok sayarak tekrar günah bataklığına döner.
Kendimin de yaşadığı bu duruma mantıklı tek açıklama olarak iman eksikliği diyorum.
Zira imanı tam olan bir insan ufacık bir kusur işlese 70 yıl hatta ölene kadar onun pişmanlığıyla tövbe eder durur.
Nedir bizi böylece o tövbeden alıkoyan?
Nedir bizi dünyaya böyle bağlayan?

Ölümden bazen o kadar korkuyorum ki, sırf hayırlı ameller yapamadığımdan kaynaklanan bir tutum olduğunu düşünüyorum.
Halbuki Rabbimin kelamı tüm bu acıların, karmaşanın ilacı.
Ah bir sarılabilsek Kur'an'ın ipine!
Bir kendimizi O'na teslim edebilsek..
Öyle rahat ki mü'mince yaşamak.
Bizse yine zoru seçmiş bir kenarda can çekişerek ateşli azabı beklemekteyiz farkında olmadan.
Şu saniyelerde hala geç değil farkındalık için.
Hala yaşıyoruz..
Ama unutmayalım, sadece iki saniye sonrası bile geç olabilir.
Onca hayaller, planlar kuruyoruz öyle değil mi?
Adeta (haşa) ben kesin o zamana kadar yaşayacağım dercesine.
Nedir bu gaflet böyle?
Nedir bizi tövbemizden alıkoyan?
Halbuki tövbe ne büyük nimet.
Rabbimize hamd ve şükür için en büyük şey.
Rabbim diyor ki son nefes candan çıkmadan önceye kadar pişman ol kapıma gel ben seni yine affederim. Çünkü sen benim kulumsun, ben de çokça bağışlayan, tövbeleri kabul eden, merhamet sahibiyim.
Bize bunca nimeti veren Rabbimiz, reçetesini de veriyor. İyi veya kötü, hediye veya imtihan. Ne verirse versin ona karşı tutumumuzun nasıl olması gerektiğini bize bildiriyor.

Peki biz bunları harfi harfine bilmek ve uygulamak için ne yapmalıyız? Öncelikle Allah'ın bize gönderdiği Kur'an'ı Kerim'deki mesajları okuyup anlayacağız ki, hayatımıza güzel bir tövbeyle yeniden başlayalım.

Hadi bugün ilk adımını at. Hatta beraber atalım. Birlikten kuvvet doğar derler.

O gün bugün olsun. Geç olmasında güç olsun..

Rabbim azap bize ilişmeden önce farkındalık kazananlardan eylesin inşaAllah.

Rabbim ölmeden önce ölüp, nefisleri hesaba çekilmeden önce nefislerini hesaba çekenlerden eylesin bizleri.

Allah'a emanet olun.

Selam ve dua ile...

Edibe bu sohbetten sonra herkesin içinde ağlamamak için hızlıca ayrılmıştı camiden. Dışarı çıktığında bir an da yağmur yağmaya başladı. Başını yukarı kaldırdı. Gökyüzü bile ağlıyordu. Pişmandı Edibe ama onu affedecek Rabbi vardı çok şükür...