HerŞeye Rağmen | Tek Gerçeğim

Onu öyle gördüğüm o an...

Furkan'ı çok seviyordum.
Ama kenardan, hickimse bilmiyordu. Sadece, sürekli içimde agliyordum. Biraz içime kapalıydım.
Onunla konusmuyordum bile. Sadece hayalet gibi onu izliyodum hep. Ama o kadar çok seviyodum, o kadar çok düşünüyordum ki bir şeyler sürekli beynimi, kalbimi kemiriyo gibiydi. Sanırım bunun nedeni herşeyi içimde tutmamdi. Yanında sürekli bır kız vardı. Hep etrafindaydi, Güya onu seviyordu. Sürekli gözüne girmeye çalışmalar falan.

Iki gün Furkan'dan haber alamadık. Geçen Geceden beri gören duyan yok. Biryerlerde ama kimse bilmiyor
Uzun zaman oldu ortada yok aramadı bile çok merak ediyodum. Meraktan olucektim. Akşam oldu, herkes çok endişeliydi. Ailesi, ben arkadaşları ve tabiki o kız. Ilk gün Belkide çok abartiyoduk, sadece biyerlerde takılıyordu. Ama annesi telefonlarını açmayınca çok endişelenmiş, bizi aramıştı. Işte ulaşamadık haberiniz varmı dedi. Bizde bilmiyorduk ve bizde ulaşamayınca herkes biraz biraz endişelenmeye başladı.
Ikinci gün artık gerçekten çok çok daha fazla endişelenmeye başladık.
Arkadaşlar polise haber vermeye gitti. Gidişinden tam 48 saat geçince işlemi başlatacaklarını söylemişler.
Akşam üstü evin önünde Yol kenarindaydik. O kızda yanımdaydı. Öylece bekliyorduk.
Uzaktan gördüm onu bize taraf geliyodu. Çok kötü haldeydi neredeyse sürünerek geliyordu. Üstü başı kirli ve çok çok halsizdi göz altları mor gözleri kıp kırmızı. Ayakta durmakta bile çok zorlanıyordu. Çok kötü hastalanmış. Virüs bulaşmış aşkıma...