Biri neden bizim için değerliydi? Neye göre değerli kılardık karsımızdaki insanı? Sana bir sey kattığı için mi, sadece kendisi olduğu için mi, yoksa bir çıkarcılık uğruna mı?
Ben o gün çıkarcılık uğruna değerli kılındığımı sanıyordum. Herkese sadece...
Merhabaaa! Yazarken ve yayımlarken gerçekten çok tereddütle yaptım lütfen önyargılı olmayın hiçbir şeye, her kitaba bir şans verin 🌸 Umarım severek mutlu olarak okursunuz, iyi okumalar... 🌟
Oops! This image does not follow our content guidelines. To continue publishing, please remove it or upload a different image.
"Acını bitiremezsin, ama azaltabilirsin..."
Çok üzülmedik mi? Çok sessizce ağlamadık mı? Sessizce yardım istemedik mi? Çok haksızlığa uğramadık mı? Çok yalnız kalmadık mı? Oldu... Ama hiçbir şey için geç değil canımın içi, şimdi ayağa kalkma zamanı... Şimdi her şeyi geride bırakıp, gülümseme zamanı... Şimdi kimseyi kafaya takmama, kimse için üzülmeme zamanı... Şimdi acılarla güçlü olma zamanı... Şimdi içten gülümseme zamanı canımın içi...
"Hazır mısın?" dedi Gamze Hanım.Son bir kere aynaya baktım.
"Hazırım." Tereddütle gülümsedim.
"Şey...Başka insanların bizi ziyaret etmesi doğru değil demiştiniz.Yani..." dedim konuşmaya çalışarak.
Elimi tuttu ve yataklardan birine oturup benim de oturmamı sağladı.
"Haklısın,bu doğru.Demiştim ama bu sadece bir okul gezisi ve çok kısa sürecek.Zorlanırsan seni başkasının yanında tutmam,bunu biliyorsun."
Gülümsedim ,"Biliyorum."
"Gidelim mi?" Başımı salladım ve bu yetimhanenin mavi soğuk koridorlarına baktım her gün yaptığım gibi...
Adım Burse,çok küçükken yaşanan tatsız bir olaydan ötürü 5-6 yılım burada geçmişti.Kimseye güvenememe gibi bir sorunum da vardı.Sadece yetimhanenin görevlisi olan Gamze Hanım'a güvenebiliyordum.Şu kısa zamanda hep o yanımdaydı..Dün ise buraya bir kolejin,bir sınıf ve öğretmenleriyle buraya okul gezisine geleceklerini öğrendim.Bir öğretmenle ise ben ilgilenecektim.
Bahçeye geldiğimizde derin bir nefes aldım.Hiç özgüvenim yoktu...Görüş alanıma girdiklerinde çok heyecanlanmıştım.Öğretmenleri olduğunu düşündüğüm siyah saçlı ve kahkülleri olan kişi yanımıza geldi ve bana gülümseyerek baktı.
"Merhaba. Eslem ben.Senin adın ne bakalım?"
"Eslem mi?" Tepkimi hemen belli ederdim...
"Burse,soru sordu canım." dedi Gamze Hanım daha nazik olmam gerektiğini belirterek.
"Aslında sorun değil,herkes ismime şaşırıyor." Utanmıştım...
"Affedersiniz,aslında ben severim nadir rastlanan isimleri.Zaten benimki de öyle.Daha önce kimsede dumadım."
"Yalnız değilsin." dedi ve iki gözünü kırptı.
Garip bir hisse kapıldım o an.Sanki bu söz öylesine söylenmiş gibi değildi.
