"Doc Primerano, someone is waiting for you in your office." sabi sa'kin ng receptionist ng hospital pagka-pasok ko palang. Mukhang urgent kaya nagmadali na 'kong umakyat sa office ko.
When I opened the door, I saw an old but elegant woman carrying a handsome crying little boy.
It was my Mother-In- Law and my son, Angelo.
Hindi naman sila nagset ng appointment sa'kin today? Pero okay lang, anak ko naman yan kaya goods lang. Nag good morning ako sakanila at lumapit para i-kiss sa cheeks si Angelo na umiiyak.
"Hi, baby! Would you please stop crying na? Mommy's here already." I calmly said while hugging him and caressing his head. . "I will not let you play basketball with your Dad on weekends. Sige ka." pananakot ko sakan'ya kaya agad siyang tumahan. Ayaw niya kasi talaga sa Hospital kaya iyak ng iyak.
Humiwalay na ko sa pagkakayakap sakanya at pinunasan ko na yung luha niya at kiniss siya sa noo.
"By the way, how's your throat? Tell me what you feel, baby."
"I-it's a bit itchy a-and sometimes I f-feel something on my throat, Mommy." my cute patient said as he point out his throat.
Bumaling naman ako kay Mommy. "Mom, is he taking his meds three times a day?" tanong ko sakan'ya.
Siya kasi ang nagbabantay kay Angelo this week kaya siya din nagpapainom ng gamot dito. Dumoble kasi yung pagka-busy namin ng Daddy niya dito sa Hospital kaya hindi namin siya mabantayan. Ang lungkot nga eh.
"Yes, anak. But I'm having a hard time na painumin siya." Sumbong ni mommy.
Hay nako, si Angelo talaga. Ayaw niya kasing umiinom ng gamot. Lasang sipon daw.
Pumunta na 'ko sa table ko at kumuha ng tongue depressor sa drawer. Lumapit ulit ako kay Angelo para i-check ang lalamunan niya.
"Angelo, say ahhh."
As soon as he opened his mouth, I gently put the tongue depressor on his tongue to push it down so I can have a better view of his throat. Medyo namumula ang kan'yang tonsils at may konting white patches.
Mukhang nagnakaw nanaman 'to ng chocolate sa ref.
When i finished checking his throat, i grabbed my rose gold stethoscope to check his breathing as well. I put my steths on the top of his chest and his back so I can hear his lungs.
"Take a deep breath, Gelo. Inhale. Exha-" Hindi pa ko tapos pakinggan ang kaniyang paghinga nang biglang hinila ni Angelo yung steths ko at nag-tantrums.
Panibagong araw, panibagong batang nag-iinarte nanaman. Kutusan ko 'to sa lungs eh.
Charot! Anak ko pala 'to.
Pilit ko siyang pinapakalma pero nahampas niya lang ako sa gilid ng mata kaya nahulog na ang eyeglasses ko. Pinulot ko nalang yung eyeglasses ko at nilagay sa table. Mahirap na pag nasira. Ayoko bumalik sa optalmologist kong mataray noh.
"Ano ba, Gelo? What do you want ba? Stop being a brat. Isusumbong kita sa tatay mo." Pinapagalitan ko na siya pero ayaw padin magpaawat.
"I don't want here. I don't want check-ups. I don't want to drink medicine! I wanna go home. I want daddy. Huhu, daddy!" Aba, bakit feel ko may favoritism dito? Nakakahurt.
Kinarga ko nalang siya at hinawakan ko yung dalawang kamay niya pero nagpupumilit padin siyang kumawala.
Pumikit nalang ako ng mariin at nagipon ng pasensiya. Pilit niya pading tinatanggal yung kamay niya sa kamay ko kaya nagulat ako ng biglang tumama yung kamay niya ng full force sa mukha ko. Aww. Ansakit. Parang nagising buong pagkatao ko d'on?
