Smile for the camera

Αφιξη

«Ναι μαμά θα σε πάρω τηλέφωνο μόλις φτάσω το υπόσχομαι» λέω στην μητέρα μου η οποία κλαίει στην αγκαλιά μου
«Να προσεχείς , ο θεός μαζί σου , σε αγαπώ πολύ παιδί μου» φωνάζει στην μέση του αεροδρομίου
« δεν θα πεθάνω ηρέμησε , τέλος πάντων θα χάσω την πτήση μου , θα μου λείψεις !» Αγκαλιάζω σφιχτά την μαμά μου , η αλήθεια είναι πως ήθελα όπως κ όπως μα ζήσω το αμερικανικό όνειρο , φυσικά και θα μου έλειπε η Ελλάδα.Αν και έχω περάσει μερικά χρόνια στην Γαλλία για τις σπουδές μου στην σκηνοθεσία , δεν έχω ξαναπάει ποτέ τόσο μακριά. Δεν μου πολύ αρέσουν τα αεροπλάνα , θα είναι μια μεγάλη πτήση. Οι ώρες δεν περνάτε μέσα στο ιπτάμενο κουτί , ακόμα κ αν πίεζα τον εαυτό μου να κοιμηθεί ήταν αρκετά απίθανο , η ανυπομονησία με έτρωγε , περίμενα πως κ πως να πατήσω το πόδι μου στο ένα και μοναδικό Los Angeles , στο αεροδρόμιο με περίμενε η Emma , την είχα γνωρίσει στην Γαλλία κ πλέον μένει εκεί από επιλογή. Κατά την διαδρομή μου άρχισα να αναθεωρώ την απόφαση μου για να πάω να αναζητήσω δουλειά στην Αμερική αν κ ήδη υπάρχουν μερικές προτάσεις αλλά οχι κάτι σοβαρό , πίσω στην Γαλλία συνέχεια μου έλεγαν πως πρέπει να κυνηγήσω το όνειρο μου ως το τέλος επειδή έχω ταλέντο , έτσι έκανα λοιπόν.
Μ αυτά κ μ αυτά η ώρα πέρασε κ επιτέλους έφτασα , πήρα τις βαλίτσες μου και έτρεξα στην έξοδο , ακόμα δεν μπορούσα να το πιστέψω!
«Λια !» Φώναξε η εμμα με την βαριά αγγλική προφορά της κ έτρεξε προς το μέρος μου να με αγκαλιάσει
« μου ελλείψεις τόσο πολύ !» Φωνάζω με χαρά και με πιάνει από το χέρι
«Λοιπόν πρώτα θα πάμε σπίτι μου για να αφήσεις τα πράγματα σου κ μετά θα πάμε έξω!»λέει τσιριχτά κ μπαίνουμε σε ένα ταξί , η εμμα μιλούσε ακατάπαυστα κατά την διαδρομή αλλά εμένα με είχαν απορροφήσει οι αμερικανικοί δρόμοι»
«....εσυ τι λες ;» Καταφέρνω να ακούσω
«Εμ ...ναι φυσικά» λέω ελπίζοντας να ταιριάζει η απάντηση μου
«Ακούς τι σου λέω ;» Χασκογελαει
« η αλήθεια είναι πως δεν άκουγα , τι με ρώτησες »
«Λέω , θα γνωρίσεις τον βικτωρ αργότερα»
«Ποιος είναι ο βικτωρ ;» Ρωτάω
«Το αγόρι μου , φτανουμε σε λίγο !»η υπόλοιπη διαδρομή ήταν σιωπηλή κ δεν κράτησε για πολύ ακόμα , η εμμα έμενε σε ένα διαμέρισμα πολύ κοντά στο Χόλιγουντ . Ήταν αρκετά μεγάλο στην έξω όψη , το εσωτερικό ήταν αρκετά φωτεινό κ ανοιχτό καθώς δεν υπήρχαν πολλά έπιπλα κ άσκοπα μπιχλιμπίδια
«Έλα να σε πάω στο δωμάτιο σου» με τραβάει από το χέρι η εμμα κ με πάει σε ένα επίσης φωτεινό κ ανοιχτόχρωμο δωμάτιο με ένα διπλό κρεβάτι κ μια ντουλάπα
«Είναι λίγο μικρό αλλά αυτό μπορώ να προσφέρω τώρα !» Δεν ήξερα αν με κορόιδευε , λογικά δεν έχει δει τα σπίτια στηβ Ελλάδα . Πάνω στις σκέψεις μου μέσα στο δωμάτιο Μπαίνει ένας όμορφος ψηλός άντρας στα 30 του η κάτι τέτοιο , φαινόταν πολύ γνώριμος και οικείος
«Εσυ πρέπει να είσαι η Λια!» Η φωνή του είναι βαριά κ ελκυστική
«Ναι η ίδια !»χαμογελάω κ απλώνω το χέρι μου για χειραψία
«Εγώ είμαι ο βικτωρ » σφίγγει το χέρι μου και γυρίζει να φιλήσει την εμμα
«Θα σας αφήσω εσάς τα κορίτσια να τα πείτε , εγώ θα ετοιμαστώ σιγά σιγά, Λια αν θες μπορείς να έρθεις κ εσυ » λέει κ φεύγει από το δωμάτιο αφήνοντας με με απορίες
«Που να έρθω ;» Ρωτάω ανήξερη την εμμα
«Ξέχασα να σου πω , να ο αδερφός του έχει ένα και καλα παρτι , κλείνει 6 χρόνια από την πιο πετυχημένη του ταινία και θα είναι εκεί ηθοποιοί κ προσωπικό από τηβ ταινία , να έρθεις , θα σου κάνει καλό , αν φυσικά δεν είσαι πτώμα » η όλη ιδέα μου φάνηκε πολύ ωραία , το ότι ήμουν πτώμα δεν θα με εμπόδιζε από την πρώτη μου εμπειρία σόουμπιζ στην Αμερική .
«Θα έρθω !» Λέω χωρίς δεύτερη σκέψη και αγνοώντας το ότι δεν ήξερα καν ποια ταινία ήταν ούτε καν ποιος ήταν ο αδερφός του βικτωρ.
«Τέλεια ! Σε αφήνω τώρα να ετοιμαστείς » χαϊδεύει απαλά την πλάτη μου και φεύγει από το δωμάτιο.Ετοιμαστηκα γρήγορα και έτρεξα στο σαλόνι , κανένας δεν ήταν έτοιμος ακόμα , άνοιξα λίγο την τηλεόραση κ περίμενα , ήταν 9 το βράδυ , μετά από 30 λεπτά αναμονής ο βικτωρ κατέβηκε με ένα μαύρο κοστούμι κ μια γαλάζια μεταξένια γραβάτα . Δεν είπε τίποτα απλά χαμογέλασε κ στράφηκε στην κουζίνα , δεν άργησε να κατέβει κ η εμμα η οποία φορούσε ένα Μπορντό σατέν φόρεμα , φάνταζε πολύ ακριβό κ καλοραμμένο , τα μαλλιά της κ το μακιγιάζ της ήταν αρκετά προσεγμένα πράγμα που με έκανε να αναρωτηθώ αν ήμουν πολύ καζουαλ ντυμένη για τέτοια περίσταση
«Είσαι πολύ όμορφη !»κάνω κοπλιμέντο στην εμμα
«Κ εσυ δεν πας πίσω , σου πάει πολύ το χρυσό !»λέει κ κοιτάζω το χρυσό φορεματακι μου που είχα πάρει πριν 2 χρόνια για την ανάσταση
«Πάμε ;» Ρωτάει ο βικτωρ κ νευουμε κ οι δυο . Μπήκαμε στο ακριβό αυτοκίνητο του βικτωρ κ αρχίσαμε τον δρόμο μας προς το σπίτι του μυστήριου αδερφού
Το σπίτι ήταν αρκετά μακριά μπορώ να πω όμως άξιζε όλο τον δρόμο , ήταν πανέμορφο . Είχε τεράστιο κήπο με πολύ πράσινο και το σπίτι ήταν παραπάνω από τεράστιο , είχα μείνει με το στόμα ανοιχτό
«Πάμε να γνωρίσεις τον αδερφό μου ;» Ρωτάει ο βικτωρ κ μου δίνει το μπράτσο του
«Φυσικά!»χαμογελάω κ πιάνω το χέρι του , από μακριά μπορούσα να διακρίνω μια φιγούρα ενός ψηλού άντρα αρκετά γυμνασμένου , όσο πλησίαζα τόσο πιο καθαρή ήταν η φιγούρα και τότε καταλάβα
« ο αδερφός σου ειναι ο Armie hammer ?!»

——————-
Υπέροχο απίστευτο τέλειο κεφάλαιο επιτέλους μαρεσει μια ιστορία
Για όσους δεν κατάλαβαν έτσι θέλω να γίνει η ζωή μου ναι παρακαλώ