Αναλαμπές

Ζητείται Άνθρωπος

Μέσα στη χρυσαφιά του ήλιου,
στην απεραντοσύνη του κόσμου,
ψάχνω έναν άνθρωπο.

Γύρω από της γης τον άξονα,
μέσα στα ανταριασμένα νέφη τ'ουρανού,
ανάμεσα στο βιαστικό, ανυπόμονο πλήθος,
ψάχνω έναν άνθρωπο.

Στην φαντασία μου γελάμε μαζί,
για όλα εκείνα τα ωραία που ακόμα
δε ζήσαμε.
Στα όνειρα μου κλαίω στον ώμο του,
στα παραμύθια μου μαθαίνει να πετώ
και πάντα περνάμε μαζί τα
κύματα

Τα βράδια μεθάμε μαζί,
γλεντάμε μαζί,
χωρεύουμε πάνω στις ελπίδες,
καίμε την κακία των ανθρώπων,
σ' εκείνο το κλασικό καμίνι
του «δε μου καίγεται καρφί».

Ορισμένα πρωινά,
ξυπνάμε πλάι πλάι στου κόσμου το άγνωστο με βαρύ κεφάλι,
με μπερδεμένο βλέμμα κοιταζόμαστε,
σα να μη θυμόμαστε πως φτάσαμε 'δώ.

Αυτός ο άνθρωπος θα λέει τα λάθη μου αλήθειες,
τα μάτια του το πιο εκνευριστικό
ελάττωμα μου θα μεταμορφώνουν
σε πρωταίριμα.

Δε θα κάνει το δάκρυ χαμόγελο,
όχι, δε θα 'ναι μάγος.
Μα θα προσφέρει απλόχερα
την πιο ζεστή αγκαλιά,
για να φωλιάσουν τα δάκρυα,
για να κρυφτούν οι σκιές μου.

 Ούτε εκείνος θα 'ναι τέλειος,
θα κάνει κι αυτός λάθη.
Κι ύστερα από χρόνια θα γελάμε
εξιστορώντας τα,
παρέα με δύο κούπες κακάο,
μπροστά στο φλεγόμενο τζάκι
που πριν από χρόνια
ξεφορτωθήκαμε,
τις ανασφάλειες μας.

Δεν ζητάω καμία διευκόλυνση,
καμιά τελειότητα.
Έναν άνθρωπο ψάχνω,
έναν συμπαραστάτη.
Που να απευθυνθώ,
Ώ μίζερη κοινωνία;

                                                                Ε.Κ.