Ergens ver van hier

Hoofdstuk 1

De muziek had nog nooit zo luid gestaan. De jongeren waren nog nooit zo aan het feesten geweest. De avond was nog jong, maar al zo fantastisch. 

'Hé Maxim, hier een pint!' riep zijn vriend, Theo. 

'Nee bedankt, ik hou het bij een cola!' riep Maxim boven de muziek. Maar Theo en zijn vrienden lieten het niet toe. Ze wilden per se dat hij ook eens alcohol dronk, want hij was inmiddels al zeventien geworden. 

Na het lange geklaag van iedereen gaf hij uiteindelijk toe. Al bij al viel het nog mee waardoor hij er nog eentje bestelde. Maxim en zijn vrienden hadden de smaak goed te pakken en dronken er op los. 

'Theo, THEO, ik moet naar de wc, THEO!' 

Maar tevergeefs werden de woorden van Maxim niet gehoord waardoor hij besloot alleen te gaan. Alles draaide en recht lopen werd al moeilijk. Hij had namelijk niet veel nodig om dronken te worden want dit was de eerste keer dat hij alcohol in zijn bloed had. 

Na een tijdje kwam hij weer uit het toilet. Wanneer hij weer op zoek was naar zijn vrienden, die ergens midden in de zaal aan het feesten waren, kwam hij een groepje rare gozers tegen. Hij kreeg oogcontact met één van de jongens. De hele groep draaide zich om en keek richting Maxim. 

Een golf van angst trok over de huid van Maxim. Hij had hier geen goed gevoel bij. 

De jongens kwamen op hem af. Hij probeerde zich nog om te draaien, maar hij was te laat. Een hand pakte zijn schouder vast en trok hem terug. 'Wa ist probleem?' klonk het van achter hem. Maxim durfde niet bewegen en kreeg geen woord over zijn lippen. De jongens begonnen hem uit te lachen en sleurden hem mee naar buiten. 

Maxim probeerde het nog op een lopen te zetten, maar dat draaide niet goed uit. De jongens gooiden hem tegen de muur waarna hij met een flinke klap tegen de grond aankwam. Daar lag hij dan achter de fuifzaal helemaal alleen en in het donker. 

De fuif kwam op zijn einde en iedereen vertrok naar huis. De vrienden van Maxim waren zodanig zat dat niemand nog aan hem had gedacht. 

Daar lag Maxim dan, zonder dat iemand aan hem dacht. De stilte leek wel uren lang te duren. Maar plots verdween de stilte. Maxim hoorde het geluid van een auto steeds dichter komen toen hij terug bij bewust zijn kwam. Hij probeerde op te staan en zich te verschuilen om te kijken of het wel te vertouwen was. 

Niet veel later stopte de auto naast het gebouw. Vier mannen stapten uit de witte auto met zwart geblindeerde ramen. Ze gingen allemaal een verschillende kant uit alsof ze naar iets op zoek waren. 

Wanneer Maxim probeerde weg te lopen werd hij beetgenomen langs achteren. Een doek werd hard op zijn mond gedrukt en enkele seconden later werd het zwart voor zijn ogen.