Son Nokta

Bölüm 1

Biten gece karanlığından sonra gökyüzünde beliriveren güneş ışıkları yeni bir günün başlangcını haykırıyor.Görülen güzel rüyalar bitti ,uykuları bozan kabusların
sonu geldi.Ve ben hala ayaktayım,
uykularımı tanımıyorum artık yaşadığım hayatı anlamıyorum ve sadece yaşıyorum.Kuşlar özgürce uçuyor ve ben bunu kıskanıyorum,kıskanıyorum çünkü ben onlar kadar özgür olamıyorum bu evrenin küçük dünyasında.Ben Alara,bu saçma dünyada herkes gibi yaşamaya çalışan bir insanım ama bazen yaşayan bir ölü gibide hissediyorum.Hayallerim var,ama insanlar herşeyin okul ile kazanılacağını söylüyor ben buna inanmıyorum ama çevremde ki bütün insanlar buna inanıyor.
Ben sadece kendi istediği mesleği yapmak isteyen,mesleğine her başladığında tutku ile başlayan biri olmak istiyorum.Mesleğime aşık olmak istiyorum.Ben dansçı
olmak istiyorum.6 yıl önce annemi ,babamı kaybettim şu an ablam ile kalıyoruz.Annem ve babam gözmüzün önünde öldürüldüler ve bu gerçketen unutulmayacak bir acı,
içimde ki saplantı sadece bu.Şu an neyin peşinde olduğumu bilmiyorum ama 2 şey peşinde olduğumu kesinlikle hissediyorum, 1.si Annem ve babamı öldüren o insanları
bulup lanetlemek.Diğeri ise hayalim olan Dans, onu gerçketen meslek edinmek istiyorum.Ben sadece dans ettiğimde özgür hissediyorum,beni iyi hissetiriyor çünkü ben sevdiğim
birşeyi yapıyorum.Sevdiğim birşeyi yapmam en doğal hakkımken herkes çok farklı anlamlarda kullanıyor beni hissettiren dansı ama bunlar bana engel değil,olmayacakta.
15 yaşındayım,başarmak istediğim birsürü şey var ve ben yapacağıma inanıyorum ama şimdi beni saran huzursuzlaştıran şu zehirden kurtulmam gerek.Yaşadaığım olaylar
hergün daha fazla gelişip beni bana farkettiriyor.Bazen yaptıklarım ve yapacaklarım arasında tıkanıp kalıyorum.Neye ne zaman karar vereceğimi bilmiyorum.Aklımda
dolaşan tek birşey var şu an,'yaşanılmaz bir hayatta nasıl yaşanır?'.Cevap bulamıyorum ama arıyorum,sanırım bu bir süre bu şekilde devam edecek.Bambaşka birgüne daha başladım ve sonunun nasıl geleceği merak duygumu uynadırıyor.Evet şimdi kalkıp cehenneme gidicem yani kendimce cehennem diye hitap ettiğim bir yer.
Nedenini bilmiyorum ama okula girdiğim an hayallerimden çok uzak hissediyorum.Bu yüzden okula gitmek istemiyorum ve çoğu kez kaçtım okuldan çünkü sevmiyorum ve beni kimse anlamıyor,anlamamaları daha fazla kötü hissetiriyor.Ben hergün boğuluyorum.Okul benim hayallerimi çalan bir cehennem.Bilgisayarı kapattım ,şimdi okul üniformasını giymek gerek yalnız ben giymem kendimce bir kombinim var zaten ne gerek var bu saçma yazılı üniformaya.Beyaz bir tişört ve siyah pantolonumu giydim,siyah hırkamıda giyip saçımı düzleştirdim.Odadan çıktım elimi yüzümü yıkamak için banyoya gittim.Banyodan çıkıp ablamın odasına geçtim,onuda uyandırmam gerek işe geç kalmamalı.

-Abla!Uyan hadi!

-Tamam!uyandım,uyandım!

-Tamam hadi bak ben çıkıyorum,yığılma tekrar uykuya.

Odadan çıktım ,kendi odama geçip çantamı aldım.Telefondan Ela'ya mesaj attım parka gelmsei için.Kulaklığı alıp siyah deri botlarımı giydim ve evden çıktım.Tabi ki
müzik dinlemeden yürümeyi bilmem,Linkin Park-Numb ı açıp parka doğru yola koyuldum.Aslında gerçektende kendmimi daha fazla hissetmek istiyorum ama o kadar hissizleştim ki yanımdakileri bile hissetmiyorum.İnsanlar gözümde çıldırmış gibi her zaman ,çocuğunu döverek zorla okula yetiştirmeye çalışan bir anne ,erkek arkadaşı ile
saçma sapan davranan kızlar ve kendini diğer insanlardan daha üstün gören insanlar.Aslında kimsenin hayatı hakkında konuşmayı sevmem ama bunlar bana gerçekten iğrenç geliyordu.Kendimi şarkıya kaptırıp içimde ki bana bırakmıştım,aslında benim içimde ki bana çok ihtiyacı var.Parka yaklaştım,Ela köşede ki sokaktan çıktı.Karşılıklı bir gülümseme ile birbirimize doğru yürüdük nedenini hala bilmiyorum ama biz birbirimizi gördüğümüz an nedensiz bir gülme geliyor.Yaklaştıkça kahkaham çılgınlaşıyordu ve sarıldık ,şimdi sıra Melisayı'da alıp 7 kilometrelik yolu yürümek tabi bu yolun sonunda okulda mı olacağız yoksa kendi kafamızı dinleyip bilme-
diğimiz boş sokaklarda mı?Bilmiyoruz.Ela ile konuşmaya başladık;

-Günaydın!

-Günaydın Alara Hanım!

-Hanım falan olmadı ki şimdi ,ya soruyorum bak yakıştı mı hanım cidden ya!

-Yoo yakışmadı

-O zaman niye söylüyorsun Ela!

-Yakışmadığı için.

-Salak!Neyse hadi Melisayı alıp gidelim .

-Peki Alara Hanım.

-Ela olmuyor bak lütfen söyleme.Kendimi 40 yaşında ki banka işçisi gibi hiseddiyorum sus hiç çekemem.

-Tamam tamam söylemem.Anlat naptın dün gece benden sonra.

-Napcam ki boş boş sabaha kadar pencerenin kenarında düşüncelerimle kavga ettim.Yemin ediyorum gözkyüzü bile bıktı her gece ona bakıp kendimle kavga etmemden.

-Boşver be kanka!Hayat bu yapacak bişey yok .Hayalin varsa senin için heryer savaş alanı.

-Haklsısn.Hadi git yukarı çağır Melisayı.

-Beraber gidiyoruz hadi, zaten anında otur şu banka.

-Napıyım ya!Baksana bankın yakışıklılığına,ayarlayayım mı sana hı?Ne dersin?

-Kalk hadi!Çoktan tapulamışsın sen onu kendine.Kalk!

-Off!Tamam be kalktım.Hadi gidelim.

Banktan kalktım ve Melisaların binasına girdik.Asansörü çağırmak için ilerledik tek amaç şu an onu çağırmakmış gibi.Asansör geldi kapıyı açıp içeri girelim derken Melisa karşımızdaydı;

-Oww Melisa!

-Ne var Alara!Barbara Palvin mi duruyor önünde oww diye söyleniyorsun.

-Yoo karşımda Melisayı gördüğüm için böyle bir tepki verdim.

-Ela bunun kafası iyi mi?

-Az önce parkta ki bank ile flörtleşiyordu.Sanırım durum vahim Melisa!

-Ne diyorsunuz ya güzele bakmakta günah,neyse hadi cehenneme pardon okula!

Birbirimizi toparlayıp okula doğru yola koyulduk.Onlarla olduğum an hayat bambaşka gibi yada başka bir hayatın içinde kaybolup gidiyorum.Biz üçümüz okulun en kaytarma öğrencileriydik tabi aslında bizimle beraber olan üç kişi daha vardı,Arda,Kuzey,Ozan.