ONE SHOT

1

"First Child"

✒:Bb.Yelo

Panganay.Some humans said “masaya maging panganay”,I laugh bitterly and whisper
“No,mali kayo.”

“Princessss!!Mag luto ka na!Kay laki-laki mo na kaylangan ka pang utusan!”- Sigaw nang nanay ko.

“Po?”- tanong ko.

“Punyweta!Bingi ka ba ha?Ang sabi ko mag luto ka na!”- wika nang nanay ko at kinurot ang aking tagiliran.

“A–aray!Opo inay”- daing ko.

Panganay ang laging na uutusan hindi bunso.Hindi yung pangalawa o pangatlo.

“Mag hugas ka na nang pinag kainan!”

“Labahan mo na yung mga labahin at isali mo na yung damit nang kapatid mo!”

“Panganay ka kaya ikaw dapat ang naglilinis nang bahay!”

“Ayan!Kaya bobo ang kapatid mo kase di mo tinuturuan!”

“Ikaw ang panganay kaya dapat ikaw ang gumawa nang gawain bahay hindi ang mga kapatid mo!”

Iilan lamang yan sa lintanya na lagi kung naririnig araw-araw.Masakit kung iisipin na dahil panganay ka dapat pasan mo lahat nang gawain na dapat ginagawa nang iba mo ding kapatid.

“Aba Mare ang laki na ng panganay mo ha?Ilang taon na nga iyan?”- Tanong nabg kakilala ko.

“Kinse na iyan mare pero tingnan mo!Wala pa ding kwenta!Di nakakatulong at pabigat pa!”- Sagot ng nanay ko.

Para sa marami maswerte ang panganay,ngunit para sa akin nakakapagod ito.We,first child should always fulfill the wants of humans around us.We need to do everything and anything just to make them proud of having us.
Indeed, we aren't perfect.We made mistakes that erase all those achievements we've made.
One mistake can make them forget everything you've done.

In the other side,some humans will say:

“Ang arte-arte nyo parehas lang naman kayong mahal nang mga magulang nyo!”

Yes they love us, but in different level. Same label but different level. And for me,I got the lowest level of love among all my siblings.

“T H E-E N D”