Gece'm

-1.Bölüm-

Şey merhaba bu ilk kitabım ve yemin ederim ki heyecandan geberiyorum, saat şuan 11.48 ve tarih-07.04.2020 maceraya atılıp bir hikaye yazmaya karar verdim. Pek arkadaşı olan bir tip değilim , o yüzden kendimi kitaplarla bütünleştiririm neyse fazla uzattım iyi okumalar...

Başladığın tarihi yazar mısın?

1.Bölüm : İlk izlenim

Var her gece odama geldiğimde notlar buluyorum ama merak etme sorun yok alt tarafı kâbuslar görüyorum

-------

"Seni bulacağım Ay perisi en kıza zamanda bulacağım"

"Hayır... hayır bak lütfen bırak peşimi ne istiyosun benden pislik , ne"

"Senden bir şey istemiyorum Ay perisi seni istiyorum arasında büyük fark var "

"-Ayyy Ay!"

Gözlerimi açtığımda odamdaydım ve annem yanı başımdaydı. Son bir haftadır gördüğüm gibi yine kâbuslarla uyanmıştım annem komidinin üzerindeki sürahi den biraz su doldurup bana uzattı.

"Ay , annem"

"Hı?"

"Yine kâbus gördün öyle değil mi"

Başımı eğdim ve ellerime baktım ,annem çenemden tutup yüzüme bakmam için kaldırdı yüzümü. Gözlerimin içine baktı uzunca bir süre ve sonra sarıldı bana , bende ona sarıldım ve gözlerimi kapadım.

"Annemcim noluyor sana kâbuslar içinde uyanıyorsun kaç gündür ,bana anlatmadığın bir şeyler olmadığına emin misin?"

"Hayır anne yok hiç birşey " Var her gece odama geldiğimde notlar buluyorum ama merak etme sorun yok alt tarafı kâbuslar görüyorum

"Emin misin"

"Evet anne!"

"Peki ama bak eğer iyi hissetmessen-"

"Anne iyi hissediyorum merak etme lütfen kötü olsam söylemez miyim "

"Peki annecim , ama bari okula gitme bugün"

"Anneee!"

"Tamam tamam sustum "
"Kahvaltı hazırlanınca seslenirim tamam mı?"

"Tamam anne"

Annem çıkar çıkmaz hızlı bir soluk aldım ona anlatıp daha fazla üzmek istemiyordum onu. Bana göstermemeye çalışıyordu ama biliyorum ; babamdan ayrıldıktan sonra çok kötü olmuştu , bi o kadarda güçlüydü o yüzden ona anlatamazdım .

Yatağımı toplayıp banyoya girip hızlı bir duş aldım , üzerime formalarımı giydim saçlarımı taradım aynaya baktım yüzüme , ellerime bir krem, dudaklarıma lipbalm sürüp çantamı da aldıktan sonra aşağıya indim .

Mis gibi kokular geliyordu burnuma hemen annemin yanağına bir öpücük bırakıp saate baktım ama yarım saatim vardı ve bugün biraz yürümek istiyordum o yüzden çikolatalı ekmeğimi elime alıp çıktım evden.

Kulaklığımı geçirdim kulağıma ve sessiz sakin yürüyordum. Bu zamana kadar yaşadığım şeyleri düşündüm bundan...

Bundan 3 sene önceye kadar ne kadarda normal ve güzel bir hayatım varmış annem "babam" ve bir abim vardı , 4 kişilik mutlu bir aileymişiz ama dedim ya şu son 3 seneye kadar ...

14 yaşındaydım o zamanlar abim üniverste son sınıf okuyordu aynı evdeydik aynı kattaydık hatta her gece beraber film izlerdik onu öyle özlediğimi farketmiştim ki hatta o bana hep "Kızım 8 yaş , 8 yıl büyüğüm senden abi desene ya"
dedikçe ısrarla Deniz derdim ve kızardı bana ;') Canım abim...

Babamın annemi aldattığını öğrendiğimizde hepimiz dağalmıştık doğrusu... Babamla aram çok iyi sayılmazdı hatta beni sevdiğini düşünmezdim hoş hala düşünmüyorum. Abim onu çok severdi , annemi aldattığını öğrendiğinde benden daha kötü bir haldeydi ; tek çareyi bu evden , bu sokaktan , bu şehirden , bu ülkeden gitmekle buldu sadece babamdan değil bizdende gitmişti o ama her hafta sonu konuşuyoruz yinede onu görmeyeli bir buçuk yıl olmuştu neredeyse. Biraz düşündüm de onunla aramızda 8 yaş olmasına rağmen öyle bağlıydık ki birbirimize...

Bunları düşünerek yürüyordum ki birine çarptım bu bizim sınıftaki Can 'dı tam bi züppenin teki klasik popüler çocuk işte ben ise yanlız kız...

"-Şey ben... kusura bakma "

Hiçbir şey demeden öylece bir kaç saniye yüzüme baktı ve yoluna devam etti mk malı çıkma teklifi ettik sanki neyse bu havalar !

Yürümeye devam ettim 15 dakikalık bir yolum kalmıştı bu kalan kısımda da bizi değilde beni düşünmüştüm kendimi

Önceden çok sosyal bir sürü arkadaşı olan bi tiptim şimdi...

İsmim Ay. Ya çok garip değil mi insanlar adımı her duyduğunda sadece Ay mı yoksa başka bir eki var mı diye sorarlar.

Ne yani Güneş gayet normal bir isimken Ay neden isim olamazdı?

Güneş bi yıldızsa Ay da Dünya'nın uydusuydu sonuçta. İnsanlar çok garip ama ben ismimi çok seviyorum Ay...

Annem hep Ay Perim der bana Ay'a aşık olduğumu oda biliyor onun haricinde çok da bir numaram yoktu aslında şarkı söylemeyi severdim haliyle dinlemeyide , arada birşeyler karalarım tuvallere gökyüzünü özelliklede ayı çizerdim işte ben Ay....

Ay Sönmez ve bu benim boktan hikayem...

Okula gelmiştim öğrenci kartımı sisteme okutup girdim içeri özel bir lisede okuyordum 12. sınıftım 12-C de okuyordum

Bu sabah ki soysuz da bizim sınıftaydı ve benimle uğraşırdı çok sık değil ama bulaşmıyor da diyemem şimdi sınıfa gidip her zamanki yerime oturdum sağ en arka köşeye. Edebiyat dersiydi ; edebiyatı severdim dinlemeyi , hatta bazen ise anlatmayı neyse okul bitti eve geldim yemek yedik annemle.

Odama çıkasım hiç yoktu yine not gelecekti , bundan emindim ve istemiyordum biliyordu odamda bir not vardı hissediyordum varlığını ama sanki yokmuş gibi davranmak istiyordum .

"Annecim"

"Hı"

"Hadi çık odana istersen ayseller gelecek "

"Oki"

Odama çıkıyordum tedirgindim gerçekten artık akıl sağlığımı yetirmek üzereydim tam odamın kapısını açtım ki

"PAT"

Sesi duyar duymaz arkamı döndüm...

BÖLÜM SONU

İlk bölüm biraz kısa oldu ama normal bana kalırsa giriş bölümü sonuç olarak^_^

Ve telefondan yazıyorum yazım hatam vs. olursa şimdiden özür diliyorum.

Kendinize cici bakın ♡