Our Not so Sad Story (Short Story)

Part 1

•~•~•~•~•

"Babe come here please" I heard him called me and when I turned my gaze at him he's smiling and gesturing his hands for me to go near him.

"Would you please stop calling me that!"

"Whatever babe" he smiled at me at mukhang hindi na niya ako natiis dahil tumayo na siya at naglakad papalapit sa'kin.

"Stop right there mister" I warned him but he didn't listen and before I could run he pulled and hugged me as if we did not see each other for decades.

"Babe--- Adelaide!"

Naalimpungatan ako ng marinig ko ang sigaw ng kaibigan ko. Nang tignan ko ito ay nakatayo ito sa harapan ko habang nakahalukipkip. I glared at her but she didn't mind me.

"I was calling you for a hundred times yet you didn't even flinch" Dahil sa narinig ay nawala ang sama ng tingin ko sakan'ya.

Oh Great! Not again Adelaide!

"I'm sorry" I apologetically smiled at my best friend.

"It's okay, I'm used to it anyway" I sighed at what she said.

"I'm really sorry, Belle"

"You're always telling me that pero hindi mo sinasabi sa'kin kung anong rason ng pagiging ganyan mo this past few weeks" nakapamewang na saad niya sa'kin. I just gave her a small smile, meaning that I can't tell or explain to her what's happening to me.

"Yeah right, bat pa ako sumubok ulit" naiinis na sagot niya at umirap sa'kin. "Anyway, halika na at magiistart na ang klase natin, hayy, kung alam ko lang sana na tutulugan mo na naman ako habang nagbabasa sana sa classroom na lang tayo"

I chuckled, tumayo na ako at inayos ang mga gamit ko. "Nah, I like the library more." 

"Yeah, kasi tahimik" naiinis na bulong niya. Natawa na lang ako sa kaibigan ko at nagsimula nang maglakad. I know her, naiinis na siya sa paggising sa'kin lagi lalo na ngayong nakaraan, parati na lang kasi ako nakakatulog at kapag nangyari iyon ang hirap kong gisingin. Actually, mahirap lang akong magising sa tuwing nananaginip ako nang...

"Babe..."

Naipilig ko ang ulo ko nang maalala ko ang napanaginipan ko. Not again. I dreamt about him again. What's the matter with me? This past week kasi palagi na lang akong nananaginip ng kung ano-ano about sakan'ya. Sa kaklase ko noong elementary. I don't know why, he's not that important in my life naman.

"Yeah, like I so hate him!"

Nabalik ako sa realidad ng marinig ang ingay ng mga kaklase ko. Hindi na lamang namin pinansin iyon ni Belle dahil sanay na kami, ganito naman talaga lahat ng estudyante pag wala pang teacher na nakabantay, maiingay and I think sinusulit na rin nila ang magingay kasama ang mga kaibigan nila dahil gragraduate na kami this year. We're Grade 10 student but we're not that mature at all. Marami pa rin ang childish sa'min, well, I can't say na hindi ako kasama doon. But kahit ganun, matitino kami, lalo na ang mga lalake naming kaklase. Mapangasar sila pero pagdating sa pagaalaga, maaasahan sila.

Umupo na kami ni Belle sa nakaassign na upuan namin. Nakaupo ako sa bandang harap habang nasa likod ko naman si Belle. Namula na lang ako ng makaupo ako, why? It's because Belle's seatmate is my crush. Lawrence... But he's really just a crush, hindi umabot sa like at hindi aabot sa love. Study first ako eh. Nakaub-ob ang ulo niya sa desk at mukhang natutulog. Hayy, I really like his hair.

"Kung gusto mo pa siyang matitigan wag mo namang tunawin" Belle whispered and I blushed again.

"Shut up" naiinis kunyari na sabi ko sakan'ya at tumalikod na lang. Narinig ko naman ang mahina niyang pagtawa. Napaub-ob na lang din ako sa desk para itago ang namumula kong mukha.