"Etrafıma baktım...Ama sadece karanlık vardı. Hep istediğim gibi. Ölüm gibi. Ama ölmemiştim, o zaman yine kabus... Uyan dedim kendime, uyanırsan kabus biticek ama başka bir uykuya dalacagim sonrasında ,sessizlik,ölüm gibi sessizsin ama yaşıyorsun. Çünkü yaşarken ölduruyolar seni. Uyanmasan da olur , uyanmazsam..."
Gözlerimi zorla açtım. Uyurken gördüğüm karanlık bana yaşamı hatırlatıyordu ve her seferinde beni kendinden uzaklaştırıp başka bir ölümün kollarına atıyordu. Lavabodan çıkınca kahvemi ve hırkamı alıp balkona çıktım. Sabah rüzgarı kadar huzur veren bir şey yoktu benim için. Kokusu kaybettiğim kokuları içinde saklıyordu sanki , zamanı geldiğinde bana onları geri verecekmis gibi...
Evden uzaktayken ; göremesemde , duyamasamda, hiçbir şeyin kokusu unutulmuyormuş. İnsan hayatındaki tek gerçeği unutmaya nasıl cesaret edebilir ki?
Ben edemem. Edemem çünkü gece yarısı burada oturuyor olmamın bir açıklaması yok. Sebebi var , ya da sebepleri bilmiyorum.
Bildiğim tek şey sabah onu arayacak oluşumdu. Sesini ve olanların kabus olduğunu duymam lazımdı.
Beni tekrar inandirabilirdi.
YOU ARE READING
SIFIRDAN
Teen FictionHani bazı insanların dönüm noktaları vardır ya; kimileri en sevdiğini kaybeder ve ruhunu onu kaybettiği yerde bırakır, kimileri de mecburiyetin ona getirdiklerine boyun eğdiğiyle kalır. Ben boyun eğdim. Ama biri geldi... Sadece bedenime değil, ruhu...
