U'MUTSUZ

00'00

Acının kol gezdiği sokaklarında kalbimin
Bu denli hissetmemişti açlığını sevginin
Siyahın en koyu tonlamalarından biri sayılabilecek bu gece
Yalnızlığı bir çığlık gibi fısıldadı kulağıma
Gözyaşlarım içime akarken yetmezdi kalbimin kirini söküp atmaya
Ve mazinin derin izlerine dolan ağıtlarım birer vaveyla ile çıktı ağzımdan:
Yeter! Yoruldum Artık!
Bozuk plak gibi tekrar edip ardı ardına gelen acılar
Yüzümdeki en ufak tebessümü silmeye ant içmişcesine
Kaderin bu kirli oyununa ortak olmuştu
Önceden anlamlı gelen cümleler sadece bir uğultu gibi düşündürücü ve kafa yorar halde acı bir feryat gibi yankılanıyor zihnimde.
Anlamsızlıkların bile anlam kazandığı bu kader çizgisinde yalnız yürümemek adına kendimizi feda etmişiz.
Yazmaktan kalemin karalanmaktan kağıdın bezdiği bu satırlar bana sadece geleceğimi vaat etmiyordu. Geçmişimde aldığım darbeleri günü gelince hatırlayıp tekrar aynı yerde vurulmamak adına yazdığım bu sayfaların tek temennisi öfkemin kurbanı olmayıp diğer sayfalar gibi kül olmamak.
Eğer olur da okunursa bu yazım dillerde dolaşırsa adım ve varsa birileri aynı dertleri paylaştığım:
Duy kardeşim!
Oku bu satırları
Hafızana kazı bu sayfayı
Çünkü hiçbir zaman mutlu olamayacaksın!
En içten gülüşlerin bile sana ihanet edecek.
Ve gözlerinin ardına en derinlerine sakladığın o zayıf çocuk belki bir müddet sonra seni parçalarına ayıra ayıra ruhunu tek nefeste içine çekerek terk edecek.
Uğruna savaştıkların seni tek kalemde silecek, olmaz deme olacak!
Hemde senin gözlerinin içine baka baka belki kırarak belki canını yakarak belkide olduğu gibi bırakıp giderek.
İşte bizi acıtanlara, kanatanlara onları sevdiğimiz, gerekmediği kadar değer verdiğimiz halde bizi bu hale getirenlere tek bir soru:
"Değdi mi?"