KUKLA

1.Bölüm

Adel,yatağından
sevinç ile kalktı. Çünkü bundan yıllar önce ,tarih 20 Mayıs 2002'yi gösterirken doğmuştu. Bugün ise  ömrünün tam beşinci yılını dolduracaktı. Evlerinde her zamanki gibi, doğum günü için hazırlıklar yapılıyordu. Ev süsleniyor; Yemekler ve soğuk içecekler,masada insanları bekliyordu.
Bayan Maria SÍLVERSTONE:Adel 'in annesiydi.Bayan Maria Adel'i bugüne özel,özen ile hazırlamıştı.Başında  mavi kurdelesi:Ayağında  beyaz babetleri vardı.Onun minik ellerinden tutarak, merdivenlerden aşağı indirdi.
Onlar inerken ,evdeki konuklar ise alkış tutuyorlardı.Adel utangaç bir çocuk olduğu için bir adım geri çekildi.Birden kapı açıldı.
Gelen Harry SÍLVERSTONE'ydi.Adel babasını görünce o yöne doğru koşmayı düşündü.
Ancak bakıcısı Bayan Karen ona gözlüğünün altından
Sert bir bakış attı.Bu şu anlama gelirdi:Hanımefendi-
ler bu davranışta bulunmaz.
Karen'in sürekli telaffuz ettiği,Adel 'in ise mecburiyetten uyduğu bu kural,onun hayatında ki
tek kural değildi.O bir hanımefendi olmak istemiyordu.Buna rağmen o minik ve tertemiz kalbi ile Karen'i seviyordu.Karen daha önce köklü aileler ile çalıştığı
için bu ona aşırı disiplin kazandırmıştı.Bu bakış Adel'i olduğu yere sabitlemişti.
Bu îmâlı bakış sürerken, Harry özür dileyerek SÍLVERSTONE 'ler için hazırlanmış masalarına oturdu.Kalkması pek de uzun sürmedi.Çünkü Adel annesinin seçtiği bu pastayı
en güzel dilekleri ile söndürecek,sonrada keserek ikram edecekti.Pastayı
Söndürerek dilek diledi.Ardından yanına bir hâyli meraklı ayrıca şımarık
çocuklar gelerek ona şöyle dedi:
- Ne diledin,oyuncak mı yoksa şekerleme mi?
Oradan biri atıldı:
- Saçmalama!Bunlar bir dilek bile sayılmaz.
- Baksanıza parti kızı bizi dinlemiyor...
Cevap alamayan çocuklar, ailelerinin yanına geri döndü.
Pastanın tadı damaklarında yoğun ve lezzetli bir tat bırakmıştı.Konuklar iyi dileklerini ileterek ,evden ayrıldılar.Peki dileği neydi?
Tek kelime ,iki hece :ÍLGÍ...
Konukların gitmesini avantaj
bilen Adel hediyelerini açmak için odasına gitti.Her zaman ki gibi elbiseler ,tokalar ,be-
bekler...En çok ilgisini çeken
temizlik için tuttukları hizmetçinin hediyesiydi.Kehribar bir kolyeydi bu.Yatağına girdi ve düşünmeye başladı.Babası bir iş adamıydı.Gözlerini öylesine hırs ve para bürümüştü ki,rahatlamak için demode eşyalar ile dolu odasına girip beyninde nostaljik geziler yapıp ,geri dönüyordu.Annesi bir moda tasarımcısıydı.
O defileden bu defileye koşturuyordu.Bunların arasında sıkışıp kalmış bir çocuk vardı. Ayrıca bu çocuk yalnız kalanlardandı. Yalnızlık bir bataklık gibidir. Girenin çıkması bir ele bağlıdır'.Bunu söyleyen beş yaşında ki Adel'di.Bu kız bazen salıncak kenarlarında,bazen de bebekleri ile sohbet eden, girdiği ortamda dışlanan ,ilgi görmemiş daha doğrusu bile bile gösterilmemiş bir kızdı.
Bir kaç gün sonra evlerine eski bir aile dostları taşınacaktı.Adel tahmin yürütse de temizlikçileri  Amanda olumsuz anlamında başını sallamıştı.
Bunlar  kafasında yer bulur iken ,Adel çoktan uykunun masum yüzüne kendini bıraktı.Bu tatlı kesintiye Bayan Karen sebep olmuştu.
Odasına girerek yarın ki sandal gezintisinin verdiği telaşe ile konuşuyordu.
-' Giyeceğiniz elbise bu. Annenizin tasarımıdır.'
Adel tepki veremeden yeniden uyku modunu alarak yattı.Saat 10.42'ydi.Hemen hazırlanıp aşağı indi. Kahvaltıdan sonra gölün kıyısına gelerek sandallarına bindiler.Bunu neden yapıyorlardı ?Meçhul ve sakin bir şekilde devam etttiler.Babası sanki birini gözlercesine, elinde ki dürbünü  bir oraya bir buraya sallıyordu.

Not:Yorumlarınızı belirtin.
Ayrıca oylarınız ile beni desteklemeyi unutmayın... :)