Pamuk Şekerci

00

Karanlık her yer çok karanlık.

Sesler duyuyorum.

Şimdi sesler de gitti.

Kolumu acıtan bir şey hissediyorum.

Tüm bedenim ağrıyor.

Hastane? Doğru darp edildim. Keşke başıma böyle bir şey gelmeseydi ifade vermek istemiyorum. Ya yanlış bir şey yaparsam, ya yanlış bir şey söylersem, ya masum birinin hapse girmesini sağlarsam... Hemşire serumu çıkartmak için geldi. Doktor da bana polislere ifade verdikten sonra eve gidebileceğimi söyledi. Polisler geldi. Umarım yanlış bir şey söylemem. Yüzünü görmediğimi söyledim. Başka bir sürü şey sordular ama daha fazla şey söyleyemedim. Taburcu edip yolladıla. Artık evdeyim. Korkuyorum ya yine aynı şey olursa. Ya yine aynı şey olursa. Ya yine aynı şey olursa. Ya yine aynı şey olursa. Ya yine aynı şey olursa. Ya yine aynı şey olursa. Ya yine aynı şey olursa... İstemiyorum, korkuyorum... Sakin kalmalıyım. Uyumam lazım yarın çalışmalıyım. Evet evet yarın çalışmam lazım.

Uyandım, hazırlandım ve evden çıktım çünkü insanlara ayak uydurmak zorundayım. 'Dünyada kalabilmek için ayak uydur.' İşte yine aynı yerdeyim, arabamla beraber, aynı bölgedeyim. Yapmam gereken tek şey pamuk şeker satmak. Sonra eve gidicem ve güvende olucam. Sakin ol! Sakin ol! Çocuklar, aşıklar, sevgililer, arkadaşlar... Ve bir sürü insan hiç bir amacı yokmuş gibi şekerden yemeye geldiler. Boşa para harcamak için. Gittiler kimse kalmadı şimdi gitmem lazım.

Eve gidiyorum hava karardı, sokaklar boş, ben yalnızım. Alıştım. Sanırım... Yalnız değilim! Biri beni izliyor. Korkuyorum. Çok korkuyorum... Biri yardım etsin. Eve vardım ama o binaya girdi... Eve giremez değil mi. Girmesin! Korkuyorum! Zile basıldı o o-olamaz başka biri, belki bir komşu... Kapı deliğinden bakınca kapşonlu yüzü görünmeyen biri var.

Korkuyorum. Korkuyorum. Çok korkuyorum!

Kapımda biri var. Kim olduğunu bilmediğim kapşonlu biri var. Korkuyorum!

Gitti. Kapıyı yumrukladı, küfürler savurdu ve gitti...

Şimdi rahatım kimse beni öldürmeye çalışmadı. En azından bugünlük. Zihnim kargaşa içinde ne yapmam lazım? Polisi mi aramalıydım? Ama çoktan gitti... Bir daha gelmez değil mi? Gelirse ne yapmalıyım? Düşünmekten düşünemiyorum. Ne yapmam lazım? Ne yapmam lazım? Ne yapmam lazım? Uymalıyım. Uyumak zorundayım. Yapabilirim yarın çalışmam lazım. Çalışmak için uyumalıyım.

Sabah oldu... Yeni bir gün yeni korkular... Uyanmak istemiyorum. Sonsuz uykuya hapsolmak istiyorum. Yani ölmek... Çalışmam lazım dünyaya ayak uydurmalıyım. Zihnim susmuyor! Şimdi ne yapmam lazım? İlaç ilaçlarımı içmeliyim.

Zihnim sakinleşiyor...

Yine aynı gün. Pamuk şeker arabam ve ben aynı yerdeyiz. Aynı tür insanlar. Çocuklar, aşıklar, sevgililer, arkadaşlar... Herkes biriyle beraber bense yalnızım. Hayır değilim. Biri uzaktam beni izliyor, kapşonlu biri var. Etrafta insan yok az önce böyle değildi bir sürü insan vardı. Her yaş, her cins. Şimdi... Şimdi neden kimse yok. Bana yaklaşıyor. Korkuyorum! Pamuk şeker istedi... Bana bir şey yapmayacak mı? Bana saldırmaya çalışmayacak mı? Başıma kötü bir şey gelmeyecek mi? Şekeri aldı ve gitti... Hiç bir şey olmamış gibi. Rahatlamam mı lazım? Yoksa panik yapıp kaçmam mı lazım? Bilmiyorum. Bilmiyorum. Bilmiyorum!

Eve geldim gün yine bitti. Uyumam lazım. Evet temizlenip uyumalıyım. Tamam şimdi uyumalıyım.

Yine uyandım. Sabah oldu. Keşke ölsem. Yaşamak istemiyorum. Geberip gitmek istiyorum. Sakin olmalıyım. İlaç içmem lazım. Evet ilaç içmeliyim. İlaç ilaçlarımı almalıyım. Kalmamış. Hayır hayır olamaz. Kalmamış. Ne yapmam lazım? Doktor doktora gitmeliyim. Korkuyorum! Çok korkuyorum. Tamam şimdi gitmeliyim. Hazırlanmalı ve evden çıkmalıyım. Evet aynen öyle yapmalıyım. Peki ya kapıma dayanan adam beni izlerse? Bu kez pamuk şeker alıp gitmezse? O zaman ne olacak? Tamam sakinim sakin şimdi doktora gitmeliyim.

Kıyafetlerim kirli temiz bir şeyim kalmamış mı? Dün giydiklerim... Evet evet dün giydiklerimi giymeliyim. Tamam hazırım. Şimdi sakin olmalı ve gitmeliyim. Sakinleş hadi sakinleş. Kapıyı açmam lazım. Ellerim çok terli. Korkuyorum. Tamam çıktım dışarıdayım. Hava serin ruhumu rahatlatıyor. Keşke kar yağsa. Bedenim soğuktan donsa. Düşüncelerimle beraber...

Sıra... Sıra bekliyorum. Az kaldı doktorun yanına gideceğim. Beni çağırdı. Oh sakin nefes al. Tamam işte şimdi gir içeri. Tamam aferin. İçerideyim. Doktor bana bakıyor. Korkuyorum.

"İlaçlarını düzenli kullanıyor musun?"

"E-evet. Yani sanırım..."

"Hastaneye yatışını istemem lazım. Her gelişinde daha kötü görünüyorsun."

"Hayır! Şey yani. Hayır. Ben iyiyim gerçekten. İyileşiyorum."

"Halüsinasyon görüyor musun?"

"E-şey." Söyleyemem söylemem lazım. Çalışmam gerek. Yalnızım çok yalnızım. Evim evime ne olacak gidersem. Eşyalarım. Sokağa atarlar her şeyimi.

Doktor bana bakıyor kağıda bir şeyler yazıyor. İç çekti. Durumum o kadar mı kötü.

"Deniz iyiye gitmiyorsun. Hastanede kalman lazım. İlaçlar bir işe yaramıyor. ECT yani şok tedavisi alman lazım."

"Hayır! Hayır ben iyiyim!" Beni... Beni bir yere kapatamaz. Hayır izin vermemeliyim. Neden buraya geldim. En başta gelmemem lazımdı.

"Korkunu anlıyorum ama durumun kötüleşiyor lütfen zorluk çıkarma. Hastanede kaldığın süre boyunca senle güzelce ilgileneceğiz. Haber vermek istediğiniz bir yakınınız var mı?"

"Y-yok. Hayır kimsem yok." Ben yalnızım çok yalnız başka ne olabilir ki. Yapayalnızım ölmem lazım. Gebermek istiyorum.

"Pekala yanına eşya alman için seni eve yolluyorum. Lütfen zorluk çıkartma ve geri gel."

"Tamam. Tamam gelicem." Hayır gelmemeliyim. Evet gelmiyorum. Kaçmam lazım. Kaçmalıyım. Odadan hızla çıktım. Eve dönmeliyim. İşe gitmem lazım. Para lazım. Yaşamak için param olmalı.

Eve geldim... Boş yalnız... Kimse yok ben bile...

Evi temizledim. Çamaşırları, bulaşıkları, yatağı her yeri. Çiçeklerim vardı artık yok. Kurumuşlar. Ölmüşler. Keşke bende ölsem. Valiz valiz hazırlamalıyım. Evet gitmeliyim. Buradan kaçmam lazım. Kurtulmam lazım. KAÇMALIYIM!