Psychic Line

I. Odzew Śmierci

Czekałam na ten dzień, chciałam by nadszedł, ludzie boją się śmierci z wielu powodów lecz dla mnie ona jest wybwieniem. Ludzie przywiązują się do życia na ziemi z wielu powodów. rodzina, przyjaciele, pieniądze. Ja miłam tylko jedna jedyna rzecz i ona mi została odebrana. Za co? Za głupia pomyłkę która kosztowała jedno niewinne życie mojego ukochanego brata, mojej JEDYNEJ rodziny, był jedyna osoba która kochałam a teraz?... 
Została mi śmierć i nadzieja ze trafię tam gdzie on.
Choć teraz chce być tam gdzie on. Chcę połączyć się z nim by móc go ujrzeć i być z nim już razem, zawsze...
Po tych słowach Ja Eveline weszłam na  krzesło i ujrzałam pętle, delikatnie oparłam brodę na niej i kopnełam krzesło...
Poczułam ból w klatce piersiowej ale wiedziałam że zaraz minie i spotkam się z swoim bratem, jedyna rodzina i osoba którą kochałam najbardziej...
Nagle wbiegł do pokoju nieznajomy człowiek ktory miał heterochromię(jedne co rzuciło mi się w oczy przez ten ułamek sekundy) najwyraźniej zobaczył zaistniałą sytuację przez okno i  postanowił mnie najwyraźniej uratować . Złapał mnie i odciął Line na której zawisłam. Nadal żyłam ale byłam w krytycznym stanie więc natychmiast wezwał karetkę i został ze mną do samego końca.

11 dni później...
Obudziłam się i jedyne co zobaczyłam to biała ścianę. Patrzyłam tylko na nią i nie mogłam się ruszyć
Ból szyi był nie do wytrzymania. Nagle do pokoju ktoś wszedł i przedstawił się takimi słowami
-Jestem pan Michael McCartney i jestem lekarzem w tej klinice. Wiem że jesteś zdezorientowana ale proszę nie bój się chce ci tylko pomóc. Jesteś tu gdyż próbowałaś popełnić samobójstwo ale ktoś naszczescie uratował cię
-Dlaczego mnie uratował? Nie prosiłam o to.
Odpowiedziałam ledwo słyszalnym głosem do lekarza o średnim wzroście gęstych czarnych włosach i pięknych oczach
- wiem że w idei samobójstwa jest śmierć ale powinnaś podziękować temu człowiekowi z całego serca że cię uratował.
Po tych słowach poprosiłam by odszedł i rozmyśla o tym jak jestem beznadziejna że nawet porządnie zabić się nie umiem i nie mogłam tego zrobić nawet dla mojego ukochanego brata.
Bylam tak wycienczona że nawet od patrzenia w biały sufit zasnęłam.
Pan doktor od tamtej pory przychodził codziennie i informował mnie o wynikach badań lecz Mnie jedynie interesowało to keidy będę mogła wyjść z tamtąd.
Pewnego dnia przyszedł razem z jakąś kobieta. Kobieta zaczęła rozmowę od słów:
-jak się miewasz kochanie?
Mam nadzieję że dobrze cię tu traktują. Zapytała dziewczyny głosem kobieta
- szpitale nie są złe jeśli się do nich przyzwyczaić.Odparlam
Wie pani kiedy dostanę wypis?
-jeśli o to chodzi to niestety ale... Stwierdził z niepewnym głosem Pan Michael
-będziesz musiała udać się że mną do innego Szpitala. Zajmiemy się tam też twoim problemem więc się nie przejmuj niczym kochanie. Dokończyła za niego kobieta o fioletowo-czarnych  włosach.
-nie chce. Już i tak długo siedzę w tym chce wrócić dk domu. Odpowiedziałam w złości
- próba samobójcza to nie przelewki kochanie. Jeśli nie chcesz z nami współpracować zaciagnemy cię tam choćby siła. Odpala zdecydowanie
-przecież ja pani nawet nie znam, nawet pani się nie przedstawiła
-oh jaka że mnie gapa
Jestem Lucy Lanxsford dyrektor oddziału Psychiatrycznego do którego  mamy zamiar cię przenieść i ci pomóc.
-wszystko że mną w porządku nie róbcie że mnie wariatki
-udasz się tam że mną jeszcze dziś czy tego chcesz czy nie. Masz problemy psychiczne więc to miejsce dla ciebie.
Po tych słowach pani Lucy wyszła a zaraz po tym przyszło dwóch sanitariuszy w białych strojach zapieli mi pasy gdyż zaczęłam się szamotać i wywieźli do karetki.W tedy różniez po raz ostatni zobaczyłam Pana Michaela który machal mi z okna i jego usta układały się w zdanie  '' wszystko będzie dobrze '' a ja z przerażeniem patrzyłam na niego gdy już wkladali mnie do karetki i wywozili do miejsca gdzie sądziłam że trafiają tylko mordercy i szalency. Nie sądziłam że trafiają też tam tacy ludzie jak ja...