Suçlular Sokağı

~1~

Küçükken herkes hayallere bürünür. Bazıları Pembe hayaller kurarken bazıları gerçekleştirir. Biz her zaman arada kaldık ne hayal kurabildik ne de amacımıza ulaşabildik. Bazılarımız terk edildi,bazılarımız suçlandı,bazılarımızın ise Anne ve Babaları öldü. Biz hep yarım kaldık,hep bir yanımızda acı vardı.

Bu arada sürekli biz olarak hitap etmemin sebebi 8 Arkadaş olmamız. Tamamıyla masum olan fakat suçlu gibi gözüken 8 Arkadaş. Aslında aramızda 2 kişi'ye masum diyorlar; Ben ve Helen Chair.

Helen 12 yaşında terk edilmiş masum bir kız. Aramızdaki en küçük kişi o. Kendisinin geçmişi fazla uzun değil. Benim evimin önünde bir Bebek arabasının içinde uyuyordu. Not gibi birşey yoktu sadece bir bilekliği vardı kolunda üzerinde ismi ve doğum yılı yazıyordu. Kız 3 yaşındaydı ve masmavi gözleri insanları büyülüyordu. Tabii ki diğerlerine haber verip olanları onlara anlattım.
Herkes ailesini bulma taraftarıydı fakat ben o kızı o kadar çok sevmiştim ki kimseye vermek istemiyordum. Hem zaten terkedilmiş bir kızın ailesini niye arıyoruz ki çok saçma. Onları ikna ettiğimde saat çok geç olduğu için hepsi bende kaldı.

Helen büyüdükçe ona bakmak zorlaşıyordu ama biz 7 kişi olduğumuz için onun hakkından geliyorduk. Onu yan Sokak'taki Okula gönderiyorduk zaten hepimizin iyi olduğu bir ders vardı böylece onun anlamadığı konuları biz ona anlatıyorduk.
Onu Parka götürüp, ona oyuncaklar alıp, mutlu mutlu büyüttük.

Helen çok zeki bir Kız oldu.
Büyüdükçe güzelleşti fakat ne zaman gözlerine baksam hâlâ onu ilk kez  gördüğüm o masmavi gözleri görüyordum.