De zoektocht

Ik rende zo snel als ik kon nog net de bus in. Eenmaal aangekomen op de bestemming zoals in de brief. Ik loop de straat in, ga naar nummer 12 en ik klop op de deur. Ik schrok zo,dat ik flauw viel. 

Twee weken ervoor                                                                                                                                                               Hoi ik ben Luna en ik houd mijn spreekbeurt over adoptie, zelf ben ik namelijk ook geadopteerd door de liefste ouders op de wereld. Hier een foto van ze, zie links mijn vader Edward en rechts mijn moeder Petra. Zoals misschien veel van jullie al weten is adoptie een heel groot proces, en dit is dan ook niets iets wat je zomaar even doet. (5 minuten later ) Dit was mijn spreekbeurt dan zijn er nog vragen?  Een paar mensen staken hun vinger op. Emma zei ik. Ze vroeg: 'Uit welk land kom je dan oorspronkelijk? Ik antwoordde met: ik zelf kom gewoon uit Nederland, niet alle adoptie komt uit t buitenland. Een paar vragen later was er nog 1 iemand die zijn vinger opstak en dan ook zeker niet de leukste uit de klas, namelijk Austin. Hij staat bekend om, dat hij altijd stoere dingen doet. Iedereen mag hem,ik niet. Ik denk ook zeker niet dat iedereen hem aardig vind, hoe kon dat überhaupt? Dat iedereen hem mag. Hij doet altijd zo gemeen, maar goed ik moet nu toch echt zijn vraag beantwoorden. "Vind je het niet jammer dat je qua knapheid totaal niet op je nepouders lijkt?", zei Austin. Het was misschien als normale vraag bedoelt maar zo kwam het in elk geval niet over. Wat denkt hij wel niet? Nepouders, ze zijn de enige familie die ik heb en ik hou super veel van ze en ik kan het niet hebben dat hij ze zomaar NEPouders noemt . En toen gebeurde het: KLOOTZAK, ik riep het perrongelijk hard op. Natuurlijk was dit niet onopgemerkt gebleven. Ik werd meteen de klas uitgestuurd door meester Paul, ik rende huilend de klas uit en ging op de gang zitten. Waarom ben ik nou altijd de klos, niemand mag mij en misschien is het beter als ik weg ga. De deur van de klas ging open, ik dacht dat de meester kwam. Maar opeens kwam, Dean???? Wat ging hij nou weer doen? Ik snapte er helemaal niks van, ik veegde  voor het geval dat hij voor mij kwam mij tranen weg. Maar eigenlijk wist ik gewoon al dat hij niet voor mij kwam. Hij liep voorbij me en nu was al mijn hoop weg. Hoe kon ik ooit denken dat hij voor mij zal komen, wie komt er nou weer voor mij?? Iedereen uit de klas had vrienden, ik niet.  Maar toen gebeurde er iets heel onverwachts, hij kwam richting mij en zei:''Ohh, daar zit je, was ik bijna voorbij je gelopen. Ik was zo verbaasd dat ik niet eens normaal kon praten, ik probeerde het wel maar t leek een beetje op dit: Hoi wawawawarom ben je hiieeerrrrr? Ik baalde er van waarom praat ik alsof ik stotter? Dean zei: voor jou natuurlijk voor wie anders? Ik antwoordde met:'zeg maar gewoon wat je van me wilt en dan zijn we eerder klaar met dit gesprek' ik schrok van mezelf, maar ik wachtte op zijn antwoord . Maar dat antwoord kwam er niet, hij draaide zich om en liep weg ik. Ik zei wacht!!!!Ben je echt voor mij gekomen? Dat zei ik toch!! riep Dean hard. Oké maar waarvoor eigenlijk? Kom even hier zitten dan kunnen we even praten. Dean liep naar Luna toe en ging naast haar zitten op de grond.