Antidote of every Agony

CHAPTER 2

Vote. Comments. Love. Peace. Love uli hoho.

Chapter 2:

*BEEP! BEEP! BEEP!*

Sunod sunod ang naging busina ko para pagbuksan ako ng gate ng mga tao dito sa bahay.

I'm so out of the vibe. Parang natapakan ang pagkatao ko sa nangyari kanina!

Punyemas na lalaking iyon! Sigurado akong siya iyon eh! 'Yong baklang pumasok sa cafe na pinkaholic!

Unang una, muntik nang masagasaan ang paa ko! Tapos nabunggo ang sasakyan ko! At higit sa lahat! Para akong sinampal ng pera niya!

Sino bang nagsabi na kailangan ko ang pera niya? Hindi ko kailangan ng pera nya! Sorry! Sorry ang kailangan ko! Walanghiyang iyon.

Wag lang talaga siyang magpapakita sakin ulit!

Nang makita ng mga tao ang nagkalahat na pera sa daan ay dali daling nagtakbuhan ang mga ito dun.

I entered the house as I saw Manang Emmi watching the television.

"You dared talk to me that way! Hayop ka! Halika ditong babae ka!" I heard from the teleserye Manang keep on watching.

"Ayan! Naku sigi! Hampasin mo pa!" gigil na gigil na comment ni Manang with action pa ng gigil na kamao. Natatawa talaga ako tuwing ganiyan sya.

Halos sya na ang tumayong nanay ko simula nang mamatay ang mommy ko at abala naman ang daddy ko sa kumpanya nya at business afairs abroad. In short, abala sya sa pagpapayaman.

"Somosubra na yan ih! Sigi pa!" Manang Josie can always make me smile. I hope she's not growing older.

"Chill ka lang Manang hahaha." natatawang sabi ko sakaniya na ikinalingon naman niya sakin. Gulat naman sya na halatang ngayon lang ako napansin dito.

"Iha na'uwi ka na pala." nakangiting bati niya sakin, "Aba ikaw ba'y na'kain na?" tanong nya

"I'm good manang don't worry." nakangiti kong itinaas ang kamay kong may bitbit ng mga tinake-out ko. "Akyat na po ako manang."

"Sige anak." anak. Ang sarap sa pakiramdam.

Nagpaalam lang ako kay manang na aakyat na ng kwarto.

Binuksan ko ang pinto at tumambad sakin ang malawak na kwarto.

Nasa kaliwa ang kama na katabi ang malaking portrait ko. Nasa kanan ang walk-in closet. Habang nasa pinaka-gitna naman ng kwarto ang pinto papuntang banyo. My favorite part.

To sum it all. Maayos. Malinis. Hindi magulo. Thanks to Manang. This room would probably look like a dumpsite if it's not because of her.

Kakatapon ko lang sa kung saan ng pinaghubaran kong damit nang magring ang phone ko.

Alexandrobitch Calling...

I press Accept as I spoke.

"What?"

"Hey honey! Histereo later okay?! See you! I love you!" and with that, pinatayan ako. Oh yah?

Histereo. Party. Again.

I glanced at my digital bedside clock, 6:30 PM.

Few hours to go. I have my time.