Bu hiç geçmeyecek mi?

~1~

"Iyiyim" dedi kendi kendine, içinde kopan fırtınalara rağmen "iyiyim" dedi. Gözlerindeki acıyı görebiliyordum, gülerek "iyiyim" derken gözlerinin dolduğunu görebiliyordum. Nasıl bu kadar güçlü olabilirdi? Ya da belki de güçsüz ama kimseye belli etmiyordu. Dışarıdan egolu, musmutlu, harika bir hayatı olan biri gibi gözükse de, o çok farklı bir kişiliğe sahipti. Insanların düşündüğünün aksine, ozguvensiz, aşağılanan, küçük düşürülen, değer gormeyen, ama bunu asla dışarıya yansıtmayan biriydi. Kimseyle hicbir şey paylaşmazdı, arkadaş edinmekten nefret ediyordu. Kimsenin onunla yakın olmasını istemiyordu. Sadece hayalini gerçekleştirmek ve Türkiye den bir daha gelmemek üzere gitmek istiyordu. Onun hayali koredeki hangug üniversitesine gitmek ve tercüman olmaktı. Dil öğrenmeyi seviyordu internette tanıştığı yabancı insanlarla ingilizce ve korece konuşuyordu. Derslerini yüksek tutmaya özen  gösterirdi. Ne kadar belli etmese de her şeyini paylaşabileceği birini arıyordu. Bu yüzden sürekli sevgili değiştiriyordu. Onun dertlerini dinlemeyen ve derdini anlatmayan biriyle birlikte olmak istemiyordu. Insanların söylediklerini umursamıyor gibi yapardı ama eve gittiğinde aynanın karşısında "ben gerçekten onların dediği gibi biri miyim?" Diye soruyordu kendi kendine. Ne olursa olsun onların dediği gibi biri olmayacaktı. Çok hassas, alıngan, küçük şeyleri büyüten, çekingen, asosyal biriydi. Insanların söyledikleri onu her geçen gün kendi kabuğuna çekiyor ve yaşamdan yavaş yavaş kopartıyordu. "Umarım" dedi. "Umarım bir gün bu muameleleri görmek zorunda kalmayacağım"