Geçmişin İzleri

1.

Kitaba başladığınız tarihi ve saati yazar mısınız?

Iyi Okumalar.

2 ARALIK 2004

Bir günün daha sabahına vurmuştuk.Güneş pencereden yüzüme vuruyor,kuşlar cıvıldıyordu.Ne güzel bi sabah dimi? kimine göre? BANA MI güldürmeyin.

Ben ruhu otuz ama yaşı on beş olan bir kızdım. Bu yaştaki bi kız normalde sosyal aktivitesi olan ailesiyle arası pek iyi olması gerekmez miydi? Ama ben her gün şiddete maruz kalan,haketmediğim lafları yiyen, hiç bir arkadaşı olmayan, sevilmeyen bir küçük kız çocuğuydum.

Ben ALMİRA GÜNEŞ YILDIRIM 'dım

İkinci adımdan nefret ediyordum GÜNEŞ yakışmıyordu bana sevemiyordum kullanmıyorumda. Her gün yaptığım gibi derin düşüncelere daldım bir kaç dakika.

Beni kedime getiren düşüncelerimden uzaklaştıran içeriden gelen sesti ONUR YILDIRIM. Kuzenim..

Aileme karşı saf çocuk ama bana karşı şeytan bile diyebileceğim bir adama dönüşüyordu. Ondan kimseden korkmadığım kadar çok korkuyordum.Evde yalnızdım kimsenin olmaması beni daha çok korkutuyor,yatağa daha çok siniyordum. İleriye gidebilirdi, dövebilirdi, aklımda binlerce yanlış düşünceler... Sonra sesini duydum.

"Almira nerdesin? Bak en sevdiğin kuzenin geldi."ve o şeytani gülüş.Bir hışımla kalkıp odamın kapısını kilitledim. Kendimi koruma umuduyla etrafa baktığımda masamdaki makas dikkatimi çekti.Elim makasa giderken kapıyı zorlama başlamıştı.

"Defol, git burdan." Diye bağırırken içeriden kahkaha sesini duydum. Korkuyla yutkunurken kapıyı bi anda açıldı. Şok içinde ona bakarken, donup kalmıştım. Elim ayağım titremeye başladı.

"Yaklaşma!" Dedim. Ama o alaylı gözlerle bana geliyordu.

"Ayıp ama Almira yaşının gelmesini bekledim uzun süre ve vakti geldi. Mutlu olman gerekmez miydi ?"

'Ne yaşı lan Almira ne diyor bu çocuk?' Diyen iç sesim bana ayak uyduruyor ve tedirgin düşüncelere ittriyordu beni.

Beni sertçe duvara ittiğinde korkuyla bağırmaya başladım

"Yardım edin!! Lütfen.." 

'Seni kim takar Almira annen, baban takmamış millet mı takıcak? Kendi başınasın ve bir şeyler yap.'  İçimden geçen kelimler zorla yutkunmamı sağlıyor gerçekle yüzleş diyordu.

Eli ağzımı bulduğunda anlık cesaretle elini ısırıp alt tarafına tekme geçirip koşmaya çalıştım. Çünkü iki adım attığımda acı içinde saçlarımı çekip beni yatağa itmişti.

"Sen kaşındın Almira. Ve ben hiç acımicam"

"Bu acımamış halin mi? Rahat bırak beni lütfen."

Beni takmayıp üstüme eğildiğinde korkuyla yatağın üstüne doğru sürüklenmeye başladım. Ayaklarımdan tutup beni çektiğinde çığlığı basmıştım. Onu itmeye çalışıyor ama gücüm onun yanında hiç bir işe yaramıyordu.

Gözlerim komidinin üstünde ki vazoya çarptı. Hadi kızım yaparsın ya şimdi ya hiç diyerek anında elim vazoya attım. Tereddüt etmeden kafasına vazoyu geçirdiğimde acıyla bağırıp başını tuttu. Fırsattan istifade onu üstümden itip evin çıkışına doğru koştum.

"Bittin kızım sen BİTTİN" Sesi evin içinde yankılanırken ayak seslerinden peşimden koştuğunu anlamıştım. Elim kapı koluna gitti ama açılmıyordu BENİ EVE KİLİTLEMİŞTİ.