Burada Bir Kadın Öldü...

1

Medya: Okyanus

Bölüm şarkısı: Ahudiomachine - I Will Find You

Yağmur yağarken hep düşünürdüm. Bu yağmur Allah'ın gözyaşlarımı diye. Meğerse Allah'ın değil benim gözyaşlarımmış. Öğretmenim çiçek ol dediğinde solmuş bir gül olan kızdım hep. Solmuş bir gül olan Okyanus isimli bir kızdım hep...

Yaşadığım hayat pek içler açıcı değil, yaşadığım şeyler tesadüf değil. Hepsini bağlayan birşey var fakat bunu bilmeyen tek kişi benim... ağlamaktan çözüm gelmiyor belki ama, içimi gözyaşlarıma döküyorum, gözyaşlarımın her biri gözlerimden tek tek intihar ettiğinde, içimdekiler gözyaşlarımın kalıntılarında kalıyor. Asla geçmiyor, geçemiyor, geçirmiyorlar. Yetmiyor onlara, bu kadar ağlatmak. Yetmiyor onlara, bu kadar üzmek. Yetmiyor onlara, bu kadar seven birini kırmak...

Okyanus içindeki bir sürü balığa sahip çıkar. Ben sahip çıkamıyorum, gidiyorlar, ölüyorlar, terk ediyorlar, üzüyorlar, öldürüyorlar...

Ama ne var? Geriye yaşamak istemeyen kırık bir kız... ama ne var? Geriye ölemeyen kırık bir kız...

Gözyaşlarımı silerek kalktım her sabah yaptığım gibi, bu sefer ne gördüm rüyamda? Yine onu mu? Sevdiğim adamı canlı canlı gözlerinin içine bakarak öldürdüğüm anı mı? Kesinlikle evet. Geçmiyor acısı, her gün ağlayarak, korkarak uyanmaktan yoruldum. Ama geçmiyor. Ölmek istiyorum, ölemiyorum, izin vermiyorlar. Yakın bir arkadaşım yok, ama gözetleyenim var. Eminim buna, yoksa şimdiye öldürdüm.

Yavaş adımlarla banyoya yöneldim, ayndaki yansımama bakınca hiç şaşırmadım, yine... gözaltılarım şişmiş mavi gözlerim solmuş, uzun saçlarım dağınık ve kıpkırmızı bir burun...

Elimi yüzümü güzelce yıkadıktan sonra mutfağa yönelip yiyecek aradım. Sevdiğim adamı öldürdükten sonra ne eve alışveriş yapmış ne de kendime çekidüzen vermiştim. Evet. Sevdiğim, sırılsıklam aşık olduğum adamı öldürdüm ben. Kanlı canlı... gözüme bakarken öldürdüm onu. Acıtıyor mu? Fena. Ama katlanmak zorundayım. Çünkü bıçağı ne zaman saplasam ne başarabiliyorum, ne de ölebiliyorum...

Bir ekmeğe krem peynir sürüp yedikten sonra yine odama yöneldim... odamıza... sakince baktım her sabah olduğu gibi fotoğraflarımıza... sanki çıkıp gelecekmiş gibi içimde dolup taşan bir hisle, her ne kadar gelmeyeceğini bilsem de...

Yine dağıtıyorum ortalığı, her sabah olduğum gibi. Geleceği bildiğimden yarım saat sonra toplayacağımdan. Biliyorum ya işte. Yarım saat. Sadece yarım saat sonra tekrar toplayacağım fotoğrafları. Her yer her yere giriyor yine. Her sabah olduğu gibi. Ağlıyorum yine hüngür hüngür, bağıra bağıra. Ama duymuyor kimse. Sanki sesimi çıkarmadan ağlıyorum kimse fark etmiyor ama etrafım insan dolu. Öyle...

Çığlık çığlığa bağırırken oturuyorum yere yine. Fotoğrafın birini alıp dokunuyorum o güzel yüzüne.. sonra alıp dağıtıyorum tekrar. Ağlıyorum bağıra bağıra. Yarım saat boyunca.

Yerden kalkıp hala ağlarken etrafı toplamaya başladım. Her sabah olduğu gibi. Yerdeki fotoğrafları almak için eğilirken gözyaşlarım damla damla fotoğrafın üzerine akıyor. Ama alışmıştır fotoğraflar bu gözyaşlarıma. Her sabah olduğu için alışmışlardır... 2 sene... 2 senenin her sabahı aynı şeyler oluyor evde, bende... bu gün tek bir farkla, kapının çalmasıyla.

Gözyaşlarımı silerek kapıya doğru yürüdüm. Şaşırmıştım çünkü 2 senedir kimse kapımı çalmıyordu, ne annem, ne başka biri.

Kapıyı yavaşça araladım, karşımda onu gördüm... 2 sene önce öldürdüğüm adamı, Midyat'ı... koşarak sarıldım ama boşluğa düştüm. 4. Kattan aşağıya... o an anladım Kİ deliriyorum. Çünkü bir hayalden ibaret olan kapı zili sesi sandığım beynimdeki ses ile kapıya yönelmiştim. 2 sene önce öldürdüğüm adamı görünce de mal gibi atlamıştım fakat hepsi hayalmiş.. aslında iyi oldu. Ölmeyi belki bu sefer başarabilirdim. Fakat beni takip eden adam olmasa... aşağıya bir şişme yatak koymuşlar ve yine ölmedim... ölemedim...

İki tur kadar zıpladıktan sonra yataktan aşağı indim ve sanki mahalleli toplanmışcasına bir sürü insan kalabalığına baktım. Bana acıyarak bakan gözlerine baktım...

"Beni öldürene 1 milyon lira!" Diye aptalca bağırdım.

Arkadan bir erkek geldi çıktı, "ölemezsin," dedi bana doğru.

"Eğer öldürmeye çalışırsan ölebilirim,"

"İstemiyorlar." Dedi ve koşarak uzaklaştı.

Belki kısa oldu her neyse. İlk hikayem ve umarım beğenirsiniz. Kusurlarım olabilir lütfen aldırmayın. Kitap tamamiyle hayal ürünüdür ve aklımda çok güzel şeyler var. Genellikle aktif olmaya çalışıyorum. Atabilirsem her gün atamazsam 2 güne bir bölüm atarım. :)