Okulun sonlarına gelmiştik artık. Ramazan Bayramının bitmesine son iki gün kalmıştı. Yarın lise için gireceğim önemli bir sınavım vardı ve sonrada bir hafta tatil. Çünkü bayram geliyordu. Okuldaydım daha gireceğim sınav için teneffüslerde Bi kaç tekrar yapıyor derslerdede hocalardan anlamadığım soruları bana anlatmaları için yardım istiyordum. Okulun çıkış vakti gelmişti okuldan çıkıp eve doğru yürümeye başladım. Yarın ki sınavda başarılı olamayacağımı hissetmiştim neden olduğunu bilmiyorum ama ben öyle hissettim.
Eve vardığımda annem yarınki sınavın olacağı okul için babamla konuşuyordu. Bense sınavda son bir kaç tekrar yapmak için tam odama geçiyordum ki annem "son gün ders çalışılmaz her şeyi unutursun biraz dinlen dedi" bende annemin sözünü dinledim tabi. Akşam oldu. Babam eve gelmişti. Hem cuma hemde ramazanda olduğumuz için camiye gitmişti kardeşimle.
Sabah olmuştu. Kahvaltımı yaptım, üstümü giyindim. Annem ve babamı uyandırdım. Babamın o sabah başı ağrıyordu. Beni sınava götürdüğü zmndanda belliydi ztn. Okulun yolunu yada gittiği yeri şaşırıyordu. Okula vardık. Babam benim sınava girebilme için yumuşak uçlu kalem ve su aldı.sonrada işe gitti annem vardı yanımda sınava girdim. Sınavın bittiğinde annemin yanına gittim annemle birlikte eve doğru yol aldık. Annem soruyordu sınavın nasıl geçti ben ise heyecandan dolayı hiç bir şey hatırlamıyordum. Akşam olmuştu babam annemi aramıştı. Akşama bayram için alışverişe çıkacağımızı söylemişti. Bizde yemeğimizi yiyip babamı beklemeye başladık.saat 8 olmuştu. Babam hala eve gelmemişti ben ise babamı merak etmeye başlamıştım bile. Yaklaşık 30 dakika sonra dedem bizim eve geldi. Anneme şöyle söyledi.
_deden hastanede seni görmek istiyormuş. Dedi.
Annem hazırlanırken ben direk annemin babamı aramasını istedim. Çünkü babama bişey olmasından çok korkuyordum. Annem babamı aradı fakat telefonuna ulaşılamıyordu daha sonra biz aşağı indik. Dedem ben ve kız kardeşimin teyzem gilde kalması gerektiğini söyledi. Bizi oraya bıraktıktan sonra annem gil yola devam ettiler. Ben eve çıkıyordum fakat korkudan karnım ağrımaya başlamıştı bile. Herkes teyzemi arıyordu. Neler olduğunu anlatması için, fakat teyzem şuan kızlar yanımda sonra arayın diyip telefonu kapatıyordu. Ben gerçekten şüphelenmeye başladım artık aklımdan geçenin başıma geldiğini anlamış gibiydim. Ağlamaya başladım hatta kendimi yerden yere vurmaya başladım. Teyzeme anlatması için yalvarıyorum ama o bişe yok diyordu. Babama bişeyemi oldu diyordum "yok" diyordu. Gece saat 1 oldu daha kimse uyumamıştı. Çünkü ben halen ağlıyordum sadece ağlamak değil etrafa zararlar verip kendi kendime vurmaya başlamıştım. Ama en sonunda zorlasa olsa teyzeme olanları söylemeyi ikna etmiştim. Bana şöyle söyledi"evet, baban kaza yapmış. Ama fazla bişeyi yokmuş sadece kolundan ameliyat olacakmış ". dedi.
Ben susmuştum ama bu sefer de kız kardeşim ağlamaya başlamıştı. Çünkü o babamı evdeki herkesten daha çok severdi. Ona çok düşkündür. Yaklaşık 10 dk sonra eniştem aşağıya indirdi bizi çünkü bizi almaya gelmişlerdi. Babamın yanına götürecekelrini sanıyordum ama birden köyün yoluna çevirdiler arabayı. Ben babamı görmek istiyorum hastaneye gidelim desende boş arabadaki kimse bişey söylemiyordu.köye vardığımızda dedem gilin evinin kapısından ve yolun kenarından itibaren insan doluydu. Gece saat 2 de ne işleri olabilirdi ki BURdA diyedüşünürken arabadan indim eve doğru yürürken kolumdan tutmuşlardı. Yürürken soruyorum herkese "neden ağlıyorsunuz" kimse cevap vermiyordu. Bahçede oturan iki dedemi gördüm neden ağlıyorsunuz diye bağırdım onlara. Ama cevap vermediler. Kız kardeşim benden önce eve varmış tı bende balkondaydım. Balkondaki kadınlar dışarıdaki erkekler neden ağlıyorlardı. Merak ediyordum. Kız kardeşim annemin yanına gitmişti anneme ne oldu diye bağırdı annem"babanı kaybettik kızım"diye bağırınca ben bağırdığını ve yere düştüğümü hatırlıyorum sadece. Sabah Olduğunda herkes uyanmıştı annem dün gece verilen sakinleştiricinin etkisinden çıkmıştı bağıra bağıra ağlıyordu. Babanem daha bir kaç ay önce beyin kanaması geçirmişti. Çok kötü görünüyordu. Kız kardeşim kenarda oturmuş hıçkırıklara içinde ağlıyordu. Daha sonra köyün hocası camiden sela okumaya başladı. Bunun babam için oluğunu bilmiyordum. Sela bitti ve hoca şöyle dedi. "ziya atayın oğlu Mehmet atay vefat etmiştir Allah rahmet eylesin." bunu duyunca ayaklarım tutmadı ve ben yere düştüm. Herkes beni kaldırmaya çalişsada ben sanki felç gibiydim tamamen kendimi bırakmıştım. Buna çok eminim ki hayatımda duyduğum en kötü şey bu olmuştu. Yanımda kadınlar vardı dün geceden beri erkek kardeşimi görmemiştim onlara sordum "berat nerde" onlarda ban uyuduğunu söylediler. Ben o an hatırladım ki kardeşim babamla birlikteydi. Ama ben daha babamın ölüm nedenini bile bilmiyordum.
Daha sonra kardeşimin amcamla birlikte bize doğru geldiğini gördüm. Kardeşim bilmiyordu babamın öldüğünü sadece yaralandığını söylüyordu. Ona sordum babama ne oldu ki dedim. Oda"abla babamı araba çarptı ben babamı gördüm gözleri açık kalmıştı ağzından ve burnundan kanlar geliyordu ama Bi adam babama bakmamam için üstüme kapandı. "dedi. Ben daha 9 yaşındaki Bi çocuğun ağzından bu lafları duyduğum an Gözyaşlarıma hakim olamadım. Ama kendimi tutmak zorundaydım.çünkü o daha Bi çocuktu. DahA sonra komşu köylerden babamın selasını okumaya başladılar. Kardeşim abla babama öldü diyorlar duydunmu dedi bende evet dedim. Ne yapabilirdim ki eninde sonunda öğrenecekti. O an da kardeşim ağlamadı. Sonra herkes ayaklanmaya başladı. Nereye dedim babanı görmeye dediler. Bende gelicem dedim tmm gel dediler. Kardeşlerimi beni ve kuzenlerimi annem lerinde bulunduğu siyah büyük Bi araca bindirdiler. Yetiştiğimizde teyzem gili ve daha bir çok kişiyi orda gördüm sanırım 300 e yakın kişi vardı. Arabadan ineceğim zaman teyzem koşarak arabanın önüne geldi. Ağlıyordu, sen ağlama diye bağırıp sarılırken kucağında bayılmışım yani öyle diyorlar. Dayımın beni kucakladığını hatırlıyor gibiyim. Beni kadınların oturduğu tarafa götürdüler ikide bir kendimi kaybediyor dum. Ve sanki her yerde babamı görüyordum. Biz geldiğimizde başka insanların cenazesi çıkıyordu. Sıra bize gelmişti erkekler önce girip babamı göreceklerdi sonrada bayanlara gelecekti sıra. Erkekler girdiği zaman bizde morgun kapısının önünde bekliyorduk. Erkekler çıktıklarında hepsi ağlıyordu ben de onların ağlamasına dayanamayıp ağlamaya başladım yeniden ve yeniden. Biz girdiğimizde ben sadece gözümün kenrıyla baktım. Zaten babamı ohalde görüpte ayakta kalabilmem imkansız gibi bişeydi. Onu o beyaz kefenin içinde görmek oldukça ürkütücü ve üzücü bişeydi. Ben gördüğüm an yine bağırdım tabi. Babam cenaze nakil aracında bizim önümüzde bizde o aracın arkasında başka bir araçta yol almaya başladık. Köye vardığımızda herkes cenaze namazının kılınacağı yere gelmişti. Annem baygın haldeydi erkek kardeşim daha çok küçüktü onun bu olanları görmesini istemiyordum. Arabadan indiğinimizde annemi Bi sandalyeye oturttular. Ben de bir anda yere düşünce Bi adam beni kaldırıp sandalyeye oturttu. Cenaze namazı kılınmaya başlamıştı. Ben boğazımdan çıkan en yüksek sesle bağırınca hoca kadınların eve gitmesini istedi. Yavaşça bütün kadınlar eve doğru yol aldık. Eve vardığımızda halam "abii" diye bağırınca annem kendini yeniden kaybedip bayıldı. Sonra 3 gün boyunca dedem gilin evinin önünde dua okundu yemek dağıtıldı. 3. gün sonunda mevlüt okutulacaktı. Artık zamanı gelmişti mevlüt okutulacaktı bayramın 2.günüydü. Bayram nedeniyle herkes tatile girmişti ve bu yüzden mevlütte olması gerektiğinden fazla kişiler vardı. DahA sonra mevlüt başladı. 5 tane hoca vardı sıra sıra babm için dua okuyorlardı. Dua okumaları bittikten sonra insanların karnını doyurmak için Bi şeyler dağıtıldı. Onlar dağıtılırken oturan hocalar ise ilahi okumaya başlamışlardı. Hocaların okudukları ilahiyi duyunca kimse göz yaşlarına hakim olamıyodu. Herkes yemeklerini yedikten sonra annemin yanına baş sağlığı dilemek için sıraya girmişlerdi. Annem olanlara dayanamamış bağıra bağıra ağlıyordu. Bu yüzden annemi alıp eve götürdüler. Mevlüt bittikten sonra herkes dedem gilin evine toplanmıştı. Aşagı da bahçede yukarıda yolda her yerde baş sağlığına ziyarete gelen insanlar vardı. Annem halen ağlıyordu. Babamın ölümünün üzerinden tam 2 ay geçmişti. Annem halen ağlıyordu. Onu her gördüğümde gözleri kızarmış Bi şekildeydi. Ben artık ağlamıyordum. Çünkü Bi zaman sonra insanın göz yaşları sanki tükeniyordu halen içim yanıyordu ama ağlayamıyordum artık.
Kardeşlerim ise çok üzgün erdi ama benim gibilerdi onlarda ağlamıyamıyolardı.okulun açılmasına son bir ay kalmıştı Bi ev bulmamız gerekiyordu. Ama dedem bunu halletmişti Bi ev bulmuştu. Annem ve dedem gidip eve baktılar annem evi beğendi. Beğendikten sonraki gün ise evi temizlemeye gitmişlerdi. Ben gitmemiştim çünkü günlerden cumaydı. Babamı ziyarete gidecektim. Gitmiştim. Akşam olmuştu. Annem ler gelmişti bir sonraki gün ise eski evi toparlayıp yeni eve taşınmıştık.ama biz evde kalmıyorduk.babamsız neşemiz, zevkimiz tadımız yoktu. Sürekli köye gidiyorduk. Evet artık alışmaya çalışıyorduk. Annemde kendini toparlamaya çalışıyordu. Çünkü bizim karşımızda sağlam durması gerekiyordu. Bizde kendimizi toparlamıştık yavaş yavaş. Okul açılıyordu son iki gün kalmıştı oldukça heyecanlıyım.yeni insanlar yeni dersler yeni öğretmenler ile tanışacaktım. Evet iki gün çok hızlı geçmişti. Okul açılmıştı artık. Dedem götürmüştü beni okula. Okul zamanı hızla ilerliyor Du. Babamın yokluğu bizi çok üzsede zaman akıp gidiyordu. Artık o yoktu. Biz onu geri getiremezdik.ama hala yüreğimizde yaşıyor. Anneme gelirsek onu asla bırakmam. Ona layık birer çocuk olabilmek için elimden geleni yapıcam. İlerde ona bakabilmek onun hakkını ödeyebilmek için derslerime çalışıp bir meslek sahibi olucam. Onun için en güzelini en iyisini yazpıcaz sadece ben değil kardeşlerimde öyle.
(hayatımın Burada sonuna geldim, insanın aklına gelmeyen şeyler başına gelebilir. Hayat acımasızdır. Sevdiğiniz kişileri elinizden bir anda sessizce çekip alabilir o yüzden siz her daim ne olursa olsun sevdiklerinizin yanında olun. Onlar varken kıymetini bilin...) :) :(
