MÜHÜR

SEVGİLİYE MEKTUP ARZ I HALİM

Kimseye İTAF edilmemiştir
Kendime teşekkür ederim.

1925 Mayıs 12

Hançer gibi son bakışlarını yüreğime saplayıp hangi yaban ellere gittin
yar sır oldun dönüşü olmayan yollarda mısın
umudum bitmeden biz yok olmadan gel ne olur

Güzel bir bahar günü,Toprak yeşile büründü ,çimenlerin üstünde bembeyaz açan Çok Güzel papatyalar var minik minik doğa kendini yeniliyor ,sararıp solan yapraklar ağaçların eğilen dalları yeniden filiz lenip doğruluyor sen yoksun bu sebepten Bahar ayının güzelliğinin de önemi yitip gidiyor sensiz geçirdiğim altıncı Senem çok uzun zaman oldu değil mi nasıl özlediğimi bir bilsen ,içimdeki Ümit karanlık bir gecede parlayan yıldız gibi hiç ayrılmayalım derken koca bir 6 sene geçti üstümüzden geriye dönüp baktığımda bütün mevsimler soğuk yokluğun bıçak kesiği gibi nasıl acıtıyor sensizliğe alışamadım şu an Baba ocağın dayım sen yoksun senden tek hatıra köstekli saatin henüz bozulmadı durmadı bir şansımız daha var biliyorum inatla bekliyorum

Hayat ben nasıl istersem değil hep sen nasıl istersen öyle oldu

Bazen diyorum kendime Gülşen al bir şişe şarap vur şişenin dibine önce hayata sonra gelmişine geçmişine böyle kadere içinde Alev Alev yanan sönmeyen ateşe huzursuzum tükeniyorum kendimi iki dünya arasında kalmış gibi hissediyorum nereye aitim ben de bilmiyorum ey yalan dünya hileli dünya senin benimle alıp veremediğin nedir o benim her şeyimde çekip aldın benden benim masalım yarım kaldı fakat henüz bitmedi tam altı sene sensiz geçen söylemesine kadar basit ne kadar kolay yüreğime hayatıma yaşamımın her anına günlere haftalara aylara yıllara içimi kanata kanata çizik atan sensiz tam altı yıl
şimdi çıkıp gel sen beni yine sever misin

yaşamda herkesin bir sınavı vardır elbet
Sefa'ya ulaşmak için cefa ya katlan mıyor muyuz hepimizin sınavı farklı kimi evladı ile kimi eşiyle kimi anne baba ya da kardeşiyle kimileri sevdiği kişiyle sınan ır kendi adıma yazıyorum eşim ve benim sınavımız çok ağır oldu henüz bitmedi, bitmeyecek de biliyorum bildiğim ve emin olduğum tek şey onu hala ilk günkü gibi öyle çok seviyorum Bir yerlerde sin yaşıyorsun biliyorum eminim umudum var benim bitmek tükenmek bilmeyen umudum beni ayakta tutan hayata bağlayan tam düşecek ken beni yeniden ayağa kaldıran seninle İlk karşılaştığımız anı hatırlarım odamın balkonundan etrafa bakarken çiftliğe doğru dört nala hızla yaklaşan bir atın üstünde dik duruşun la dikkatimi çekmiş tin kim bu diye aklımdan geçirirken çiftliğin kapısından avluya görkemli bir girişin olmuştu nasıl asil ve kendine güvenli inmiş tin atın üstünden omuz hizasında yüzüne tel tel dökülen saçların vardı ilk göz göze gelişi m iz di bana göz kırpmış tın şimdi hatırladığım da hala gülüm serim iki dakika bile olsa seni yaşarım nasıl özledim bir bilsen aslında hep benimlesin hep yanımdasın sevdamız uğruna verdiğimiz savaşta kazandık mı kayıp mı ettik ben de bilmiyorum en ağır şartlarda ayrı kalan iki esiriz aslında