SHI

48 Gardiyan

    "İlhan Teyze gelmeden çıkalım." Defteri çantama tıkıştırdım ve içimdeki huzursuzluğu bastırmaya çalışarak odadan ayrıldım. Ceyhunla birlikte binadan ayrıldık. Tam sokağa dönecekken İlhan Teyze'nin merdivenlere yaklaştığını farkettim. Kılpayı kurtulmuştuk; evde onunla birlikte bulunmamı, üstelik de böyle bir ortamda hoş karşılacayağını düşünmüyordum. Yağmur dinmişti fakat yerler kaygan ve ıslaktı. Arkamı dönüp yürümeye başladım.

     Yol boyunca hiç konuşmadık. O da kağıttaki şifreyi düşünüyor olmalıydı. Tekrar kafenin olduğu yere varınca duraksadı. "Eve mi gideceksin şimdi?" Başımı salladım.

     "Numaranı alabilir miyim? Hani bir şey bulunursa diye." Telefonunu uzattı. Uzanıp aldım. Numarayı yazdıktan sonra geri uzattım. Kap kullanmamış olması dikkatimi çekti; ben hep kullanırdım. Önceki telefonlarımı hep düşürmüş veya çarpmış, kenarlarını çatlatmıştım.

    "Merak etme, haber veririm. Sonra görüşürüz." Numaramı istemesi hoşuma gitmişti. Mesaj atacağını düşünmesem de aklımın bir köşesinde küçük bir umut kıvılcımı dolaşıyordu.

     Eve giderken yolu uzatmaya çalıştım. Eve vardığımda etrafımı saran karamsarlık ve üzüntüyü hatırlamak istemiyordum. Kulaklıklarımı takıp düşüncelerimin sesini bastırmaya çalıştım. Kafamı eğip yürürken ayakkabılarımın ucuna bakmaya odaklandım. Çevremde kimse yoktu, olmasını da istemiyordum. Sweater Weather'ın melodisi kulaklarımı doldururken bir şeye toslamamla kulaklığımın kayması bir oldu. Omuzlarımda bir çift el hissettim. Kafamı kaldırdığımda siyah deri bir ceketle burun buruna geldim. Yukarı baktığımda da beyaza çalan saçlarıyla çıkık elmacık kemikleri olan, uzun kirpikli bir adamla karşılaştım. Benden bir kaç yaş büyük olmalıydı.

    "Önüne bak, düşeceksin." dedikten sonra çarpık bir şekilde gülümsedi. Elleri omzumdan kaydı ve yanımdan geçip gitti. Arkasından baktım. Bende bir çağırışım uyandırıyordu, fakat ne olduğunu anlayamadım. Kafam daha da karışmış bir halde önüme dönüp yoluma devam ettim.

     Eve vardığımda babamın hala gelmemiş olduğunu gördüm. Saat 6 buçuğa geliyordu. 7 gibi evde olurdu. Montumu çıkarıp askıya astıktan sonra ayakkabılarım için dolapta yer aradım. Babamın o kadar çok ayakkabısı vardı ki, yer bulmakta zorlanıyordum. En sonunda parmak uçlarımla bir savaş vererek en üst rafa uzanıp ayakkabıları arkaya ittip yerlerine kendiminkileri koydum.

     Ev soğuktu. Kaloriferi açmaya üşenip üst kata çıktım. Odama varınca yatağa girdim ve yorgana sokuldum. İçimden hiçbir şey yapmak gelmiyordu. Tavana diktiğim gözlerimi kapadım ve yan döndüm. Birden içime çöken yalnızlığı savurmaya çalıştım fakat başaramadım. Yerdeki doğru çantama akrobatik hareketler yaparak ve yataktan çıkmamayı başararak uzanıp kendime doğru çektim. İçinden siyah defteri çıkarıp önüme koydum ve babam gelene kadar defalarca okudum. Başka bir mesaj var mı diye ters yüz ettim ama hiçbir şey bulamadım. Kapı sesiyle elimdeki defteri çantama geri attım ve babamı karşılamaya indim.

     Akşam yemeği sessiz geçti. Konuşmak istemeyeceğimi tahmin etmiş olmalıydı; yanılmamıştı. İstemiyordum. Yemeğim bitince "Afiyet olsun." diyerek mutfaktan çıktım. Banyoya uğradıktan sonra odama kapandım. Uyuyakalana kadar gözlerimi tavana dikerek 48 gardiyanı düşündüm. Sonunda gözlerim ıslandığında ağlamamak için kendimi tutmadım. Artık onunla konuşamayacağımı bilmek içime kara bir umutsuzluğun oluşmasına sebep oluyor, karnımdaki kargaları harekete geçirip midemi deşmeleri için emirler veriyordu.

   Sabah uyandığımda gözlerimin altının nemli olduğunu farkettim. Ağlarken uyuyakalmış olmalıydım. Üzerime bir ağırlık çökmüştü, banyoya gidip yüzümü yıkasam da ağırlığı üzerimden atamadım. En sonunda ağır aksak hazırlanıp kapıya vardım. Babamın hazırladığı kahvaltıyı sessizce reddedip servise binmek için evden çıktım. Soğuk yüzüme çarptığında servisin hala gelmemiş olduğunu fark ettim. Montuma iyice sarınıp servisi beklemeye koyuldum. O anda dikkatimi uzakta beyaz bir nokta çekti. Tekrar baktığımda orada olmadığını gördüm. Yanılmış olmalıydım, yorgunluktan halisünasyonlar görmeye başlarsam işim işti.