Short Stories

A Dream

A DREAM

Nakangiti akong pinagmamasdan sya habang gumuguhit ng aking imahe, "Matagal pa ba yan?" Naiinip kong banggit pero ang totoo ay gustong-gusto kong tagalan nya pa, para naman masilayan ko ang perpekto nyang pistura, mula ulo hanggang paa. I like him, not because of his handsome and perfect body but because of his good heart.

"Just a little bit, dear." It's like I'm ready to die because of that line 'dear.' Madalas nya akong tinatawag na ganon pero hindi parin ako nasanay at naiisip na panaginip lang ang lahat.

"I'm done! Y'a ready?" I nod, so he slowly switch--- "Wat da?" I saw a big tree there.

"Hindi naman ako yan e!" Dugtong ko pa na ikinatawa nya.

"Miles pinapaupo lang kita dyan dahil baka mainip kang hintayin ako matapos sa pag paint ko ng malaking punong nasalikod mo." Natatawa nyang nyang sabi, aba't natatawa pa ang loko.

Kung sinabi nya palang nung una edi sana pumasok nalang ako sa loob ng bahay at kumuha ng pagkain sa ref. Letse sya. Pero... Okay lang din naman, at least natitigan ko sya ng ganon katagal diba? Hindi ko nga napansin na hindi pala ako ng pinipinta nya.

"Come in, Miles! We're going to eat!" Sigaw nya na halatang nagmanadali, gutom na gutom lang? Tumakbo ako papasok at nasilayan dun ang sandamakmak na pagkain. I whispered 'woah' parang isang panaginip na ayaw mo ng magising dahil lahat ng paborito ko ay nandito.

"Bakit ang dami mo namang atang hinanda ngayon, Leib? Any occasion?" I asked, yumuko sya at tila malungkot pero maya't maya pa ay ngumiti sya at humarap saakin, lagi ko iyon napapansin kapag may tinatanong ako na hindi ko maintindihan pero pinapabayaan ko nalang dahil baka'y may malalim na dahilan na bawal kong malaman.

"Kahit dito lang, kahit dito lang maranasan mo ang saya, sa pagkain, sa eksena, sa lugar at tuwing kasama ako." Kunot noo ko syang tinignan dahil sa paratang kanyang binitawan, at dahil ngayon ko lang narinig ang sagot nyang iyon.

We were friends since I'm ten, mag kapit-bahay lang kami kaya naman ay lagi kaming magkasama, sa garden at sa playground. And now we're 17, at isa sa pinagtataka ko ay bakit hindi kami lumalabas ng village? Bakit hanggang playground at garden lang kami, nihindi ko naranasang makapag-aral pero may alam ako.

Oo, masaya syang kasama at hindi nakakasawa pero bakit sya lang ang nakikita ko at wala ng iba? Kami lang ang tao sa village. Wala ba kaming mga magulang? Yan ang mga minsang natanong ko na sakanya pero isasagot nya ay hindi tugma.

"What do you mean by that? Kahit dito lang?" Tanong ko na may kasamang pag-asang sasagutin nyang maiintindihan ko. Sa 7 years naming magkasama hindi ko maiwasang magtanong ng kung ano-ano dahil sa 'di makatotohanang nangyayari.

I can't feel the air, can't smell, can't taste,na tila hindi ko malasahan lahat ng kinakain ko. Can't touch, sa bawat paghawak ko sa isang bagay ay hindi ko maramdamang hawak ko iyon. Can't hurt, one time nahiwa ako ng blade pero hindi ko maramdaman at nagdugo nalang. I can't feel it's real. Pero may nararamdaman ako para sakanya, hindi ko maiiwasang mahulog, hindi lang dahil sya ang nakakasama ko araw-araw o sya lang ang nakikita ko pero dahil narin sa magandang pakikitungo nya sakin.

Nasakanya lahat ng gusto ko, ideal guy ata sya ng lahat ng babae once na nakita nila ito. "Miles." He calls my name, reason why my heart beats make fast.

"Wake up, Miles." He added. Ramdam ko ang pagsakit ng ulo ko, what the hell is happening?

"W-why my head suddenly hurt?" Tanong ko habang nakahawak sa ulo kong patuloy na sumasakit. What did he mean by wake up?

"You're recovering." Dahan-dahang nawala ng kirot mula sa ulo ko at tumingin sakanya. Bakit sumasakit ang ulo ko kapag sinasabi nya ang mga katagang 'wake up'

"Recovering from what?"

"You're 2 years in coma because of the car accident by your drunk father." Coma? Ako? Na-coma?

"Yes you are, and now you are just dreaming. I'm one of those." He can read my mind?! I am dreaming? Nagulat ako ng tumango sya.

"Right, I can read your mind because I am inside your brain and mind, so I can read and hear that all. And you are right too about you're dreaming. Yes I know you always think this is a dream, then you are not wrong with that thoughts. That is the reason why you can not feel the hurt, touch, taste and more. Because you are just dreaming." Mahabang paliwanag nya na unti-unting bumabalik ang ala-ala ko sa dati kong buhay, sa totoo kong buhay.

I have family, mom, dad and little brother. Naluha ako habang naalala sila, and then suddenly I saw them crying while I'm sleeping with a lot of dextrose.

"H-how a-about you?" I ask while crying in front of him. I don't want to leave him here.

"I understand, I don't either to let you go but I need. I'm just a dream, and not existing on your world." Pain, that's what I felt now. A lot of pain.

"Close your eyes now." Sabi nya pa na agad kong ikinailing, ayoko syang iwan agad.

"You need to. Your parents and lil bro are waiting to you to wake. So wake up, Miles. Wake up." Humagulgol ang luha ko ng sabihin nya iyon kasabay ng pagkita ko sa mga imahe ng mga magulang ko at ang maliit kong kapatid na umiiyak habang hawak ang aking kamay. Dahan-dahan akong tumango.

"Thank you." I whispered. And I love you.

"You're welcome. I love you too, always remember that. Always remember me and not forget." I nodes and then I slowly close my eyes.

"Leib Deyl, I will always love you even if I'm in my real world. You will always be real to me." Ramdam ko ang pag hawak nya sa pisngi ko at pagdampi ng malambot nyang labi sa labi ko.

"I love you too, Miles. And I'm happy to meet you." Unti-unti uling pumatak ang luha ko ng nagiging puti na lahat ang nakikita ko. Dahan-dahan akong dumilat and that I saw my family, shocked and not believing on what they see.

"I saw my dream guy." Unang wikang sinabi ko sakanila matapos ang dalawang taong pagka-coma ko na pitong taon sa aking panaginip.

I'll love him, everyday. Leib Deyl Villamor. My dream guy.

END

--------------

Thankyou💋🙊

~It'smeEm.💖