Het was laat toen het gebeurde, ik was die nacht youtube video's aan het kijken om maar niet te denken aan het wiskunde huiswerk wat nog op me lag te wachten in me rugzak. Uiteindelijk rond 2 uur s' nachts besloot ik van mijn luie reet af te komen en te beginnen aan mijn wiskundehuiswerk, wel liet ik nog wat youtube video's op de achtergrond aan staan zodat ik nog een beetje wat achtergrond geluid had. Ik vind het nooit een probleem als er wat reclame komt en ik heb dan ook geen adblocker. Het echte probleem gebeurde pas toen ik een uurtje in mijn huiswerk zat. HALLO, ik schrok door de vrouwelijke stem en dacht voor een seconde dat het mijn moeder was die mijn kamer binnen kwam lopen om te vragen waarom ik nog wakker was, ik keek om me heen maar ik zag niemand. Ik keek automatisch meteen weer terug naar het scherm, en het eerste wat me opviel was dat er een reclame aan het afspelen was, later bedacht ik me pas hoe vreemd het eigenlijk was dat de reclame 2 minuten en 30 seconden lang was, en behalve dat ook on skipbaar was. HALLO klonk het weer deze keer harder dan de vorige keer, het scherm was nog steeds zwart. Luister ik weet niet wie dit is of naar wie dit zal gaan. Hij heeft me achtergelaten met een camera denk ik, dus ik neem aan dat hij wil dat ik afscheid neem of misschien wel in paniek raak of schreeuw, maar ik weiger dat te doen. Ik weiger, ik ga proberen je te redden voordat ik zelf dood ga. Ik zuchte en leunde achterover, weer een nieuwe horrorfilm? Wie gaat er nou kijken naar een film die zig compleet in het donker afspeelt, was dit weer een soort van Bird boksfilm? Toen ging het licht aan en zag ik haar, het eerste waar ik van schrok was haar haar of nou ja het gebrek er aan. Haar scalp haar hele bovenkant van haar hoofd was weg ze was geëscaleerd ze leek wel overal vandaan te bloeden. Het bloed was al half aan het opdrogen terwijl het nog met dikke strepen over haar gezicht aan het lopen was. Haar ogen vielen me daarna meteen op ze waren weg. Ik staarde recht in twee zwarte gaten waar bloed als tranen uit stroomde. Over haar hele lijf zaten diepe sneden en haar vingers zaten de verkeerde kant op gedraaid alsof ze allemaal gebroken waren. De kamer waar ze inzat leek op een oud en verlaten warenhuis waarin een stoel in stond waar deze vrouw op zat. Het hele gebeuren zag er echt te bloederig uit om een youtube reclame te zijn. Youtube zou dit nooit toestaan. Ze deed haar mond open en begon weer te praten. Mijn naam is Denise Pijnenburg ik ben een advocaat. Leuster het ene moment was ik nog in mijn huis met mijn gezin. Ik was aan het werk en het was al laat. Ik had net de meisjes ingestopt, en ik weet nog dat mijn zus op bezoek was zei lag beneden in de logeerkamer te slapen. Ik hoorde geen deuren opengebroken worden, er was geen geluid en ik weet niet hoe ik hier gekomen ben of hoe de reis naar hier verliep, ik herinner me niets. Oh mijn god mijn meiden. Denise slikte even teveel ze der hoofd laag hield en ik zat bevroren naar me scherm te kijken. Nee ik ga niet breken fluisterde ze. Voordat ze door ging met haar verhaal. Luister ik weet niet wie je bent, maar je moet je huis nu verlaten. Hij komt voor je, je gaat dit ergens op het internet vinden. Ik weet niet hoe maar het gebeurt. Bij haar was het een video van een man die aan het schreeuwen was voor zijn leven. Ik kreeg de video overal te zien, zelfs wanneer ik het niet aanklikte. Ik was eigenwijs en bleef thuis, maar jij kan nog vluchten. JE MOET VLUCHTEN! Ik stopte met staren naar het scherm en schudde mijn hoofd. Dit was te bizar en ik was er wel klaar mee het was niet echt. Ik sloot stilletjes de youtube tappen van mijn browser. Toen ik een nieuwe tab opende kwam youtube automatisch weer tevoorschijn met de zelfde video. Denise begon weer te praten. Ik weet niet eens meer hoe ik er uit zie. Hij wilde eerst dat ik toekeek tel hij me martelde, maar hij werd boos toen ik maar bleef staren. Dus, dus zei. Ik weet niet precies hoe hij er uit ziet, het enige wat ik weet is dat mij een masker droeg. Het was een half oranje masker en het leek wel alsof het vast genaaid zat aan zijn gezicht. Ik heb hem geprobeerd om te kopen, maar hij neemt niets aan geen geld geen. In de verte hoorde ik voetstappen aankomen. Denise begon opeens hard te schreeuwen en probeerde met alle macht los te komen. Ik zag niet veel, de camera werd om geduwd en het enige wat ik zag was een flits oranje, en daarna knal toen ging het beeld op zwart. Ik schrijf dit vanuit een busstation in Zwitserland. Ik ben al een tijdje aan het reizen maar steeds vaker zie ik Denise haar naam verschijnen op me telefoon. Al mijn opgeslagen afbeeldingen zijn veranderd naar foto's van Denise, en al mijn contacten zijn veranderd naar haar naam. Ik weet dat hij dichterbij komt. Maar ik weet niet wat ik moet doen, mijn bus is er nog steeds niet. Ik weet dat ik niet veel langer kan vluchten. Kom je ooit een vreemde reclame tegen op Youtube wacht dan niet zo lang als ik, en vlucht! Maak dat je weg komt nu het nog kan!
