Son Dava

1: Yangın

Bölüme başlamadan kitabın açıklamasını okursanız iyi olur. Yaş sınırlaması ile alakalı önemli bilgiler var. 18'den büyükseniz bakmanıza gerek yok ama küçükseniz, baksanız iyi olur bence.

Nefes nefese uyandı. Etrafına baktı. Her yer yanıyordu. Her yer, her şey. Elini alnına götürdü. Terlemişti. Üstündekini çıkarıp yere attı. Bir anda tişörtü küle dönüştü. Ayağını yere basmaktan çekinmişti. Yatağının üzerinde ayağa kalktı. Terliğini aradı. Yanmış olabilirdi, ama şansına yanmamıştı. Nasıl olabilirdi ki böyle bir şey? Hemen terliklerini ayağına giydi. Odadan çıktı. Etrafa baktı. Kimse yok gibiydi.

Evden çıkmak için dış kapıya yöneldi. O sırada aklına geldi. Karısı yoktu. Dış kapıyı gördü. Ama çıkmamaya karar verdi. Karısı olmadan çıkamazdı. Mutfağa doğru ilerledi. Bu sırada karısına bağırıyordu. "Leyla! Beni duyuyor musun? Neredesin?" Mutfağa baktı, Leyla yoktu. Koridorun sonundaki odaya girdi. Etraf bomboştu. Leyla orada değildi. Odadan çıkmak için arkasını döndü ve kapıda karısını gördü. Karısına gidecekken bir anda ortalarındaki yer kırıldı. Ona ulaşmak için zıplaması gerekiyordu. Tam zıplayacakken karısı ona doğru hareket etmeye başladı.

Boşluğu görmemiş olmalıydı. "Leyla, dur. Sakın gelme! Düşeceksin." Leyla ayağını boşluğa uzattı ve üzerinde durdu. Boşlukta yürümeye başladı. Kerem şaşkındı. Bir insan bunu nasıl yapabilirdi? Karısı elini uzattı. Kerem ilerledi ve karısının elini tuttu. Karısı onu çekti ve ardından kayboldu. Kerem boşluğa düştü. Tam alevlerin arasına girdiği anda...

Nefes nefese uyandı. Sadece bir kabustu. Yanına baktı. Boştu. Karısı 2 sene önce çıkan bir yangında ölmüştü. Eski halini hatırladı. Polis olduğu zamanlarda kaslı bir vücudu olduğu söylenebilirdi. Karısının ölümünden sonra işinden istifa etmiş ve özel bir ofis açmıştı. Masa başında çalışmaya başlayacak hali yoktu. O da özel dedektif olmaya karar vermişti. Penceresinden vuran güneş ışığı ayağını iyice pişirmeden kalkmalıydı. Öyle de yaptı. Elini ayağına götürdü, sıcaktı. Ama kalkması iyi olmuştu. Dün gece geç saatlere kadar ayakta kalmıştı. Esnedi. Atletini ve ardından da gömleğini giydi. Pantolunu giyerken fermuarı tam kapatamadığını fark etti. Karnını içine çekti. Anca öyle kapanmıştı.

Tam telefonunu alırken biri aradı. Yavuz. Gene mi diye düşündü, ama açmaktan başka çaresi de yoktu. "Ne var?" Çocuk böyle bir tepki beklemiyor olacak ki ilk başta bir şey diyemedi. Bunu fark eden Kerem kendini kötü hissetti. "Üzgünüm, daha yeni kalktım. Geliyorum. O yüzden mi aradın?" Bundan sonra Yavuz anca cevap verebildi. Ama üzüldüğü belli oluyordu. "Evet. Bekliyorum." Kerem telefonu kapattı. Silahını aldı ve beline taktı. En sonunda karısının ona doğum gününde hediye ettiği saatini de koluna taktı ve lavaboya ilerledi.

Yüzünü yıkadı. Yaz sıcağında ilk başta sakallarını kesmek istemişti. Ama karısının onu böyle sevdiğini hatırlamış, vaz geçmişti. Siyah gözlerinden acı ve üzüntü okunabiliyordu. Saçları dağınıktı. Küçük bir düzeltmeden sonra daha fazla vakit kaybetmemesi gerektiğini düşündü. Zaten saçı kısaydı, ayrıca, saçının ne önemi vardı ki? Havluyla yüzünü sildi ve dış kapıyı açtı.

Karısıyla birlikteyken kendi evleri vardı. Çünkü hem o, hem de kendisi çalışıyordu. Karısı, evlendikten sonra çalışmayı bırakmak istememişti. Çocukları olursa bırakabileceğini söylüyordu, ama evlendikten sonra daha 1 sene bile geçmeden yangında öldüğü için bunlardan hiçbiri gerçekleşememişti. Şimdilerde ise bir apartmanda yaşıyordu. Evi önceki evine göre 3, belki 4 kat daha küçüktü. Bir mutfağı vardı, bir yatak odası, bir de salon. Gerçi ona da salon diyebilirseniz. Bir koltuk, televizyon ve yemek masası anca sığmıştı. Gerçi hepsi yemek masasının sorunuydu. Leyla o yemek masasını ve sandalyeleri kendi parasıyla aldığı için Kerem onları atmak istememişti. Belki de onları çıkarsa çok daha geniş bir salonu olabilirdi. Koca bir yemek masasına ve 6 sandalyeye ihtiyacı yoktu. Ama, karısından kalan hiçbir şeyi evinden çıkarmak istemiyordu.