Bagong bahay, bagong lugar bagong eskwelan, bagong kaklase, bagong guro, halos lahat bago sa madaling salita bagong buhay ..
Mahirap maging bago sa paningin ng mga tao lagi ka nilang sentro. May ginagawa ka man o wala lagi silang may kwento tungkol sayo .
Lagi bang may dumi ang mukha ko dahilan ng pagtingin nila ? Pinagmumukha nila akong wirdo sa mga titig nila . pero wala akong pakelam ang akin lang magtatapos na ang unang markahan sa aming eskwelahan pero bakit hangang ngayon parang may dumi pa rin ako upang kanilang pagtinginan ?
........
ikalawang linngo ko na sa bago kong eskwela pero maraming nagtataka wala parin akong kaibigan .
Ako na mismo ang umiiwas sa kanila dahil ayokong makihalubilo sa magulo pero sabi nilay masaya nilang mundo .
Tapos na ang klase namin nahuli ako sa pagkopya ng aming takda kaya't naiwan akong mag isa sa aming silid.. mali hindi lang ako pati ang babaeng maikli ang buhok na may laso na kulay asul na naka pwesto banda dun malapit sa lababo ng aming silid . Siguro nahuli rin siya sa pag kopya
"Ako nga pala si Adriana" atsaka inilahad nya nga palad nya sakin pero hindi ko ito tinugon. Agad akong lumabas ng silid ..
Bolontaryo syang nagpakilala sa kin pero hindi ko tinanggap . Nakokonsensya tuloy ako, pinahiya ko ang isang babae .
.......
Panibagong araw subalit pareparehong tingin nanaman ang nasasalo ko mula sa mga kaklase . Kailangan ko ng masanay upang hindi ako mailang.
Nahuli nanamn ako sa pag kopya malabo kasi ang aking mata, nahihiya naman akong sumilip at kumopya sa katabi ko kaya't inaantay ko nlang silang matapos at ng makalipat ako ng upuan malapit sa pisara
Kanina ko pa naririnig ang paghikbi na yun , at sya si Adriana ang nakita kong nakapatong ang ulo sa sa lamesa ng kanyang upuan at umiiyak ?
Hindi ko alam ano ang nagtulak sakin upang lapitan sya at patahanin
"Ahh . Tumahan ka na" pero tuloy parin sya sa pag iyak hindi ko alam kung papaano ko papagaanin ang loob niya. napahawak tuloy ako sa bulsa ko at may nakapa akong kendi
"oh eto sa iyo nalang" inangat nya ang kanyang ulo at kinuha ang kendi. pinupinasan nya ang mga luha nya subalit hindi niya ito mapunasan ng maayos .
pasimple kong kinapa ang kabilang bulas ko pero bigo ako ng wala akong makapang panyo . kumakalat lang lalo yung luha nya sa buong mukha nya ..
naalala kong may puting damit akong dala . kinuha ko ang damit sa loob ng bag ko at ibinigay sa kanya
"salamat francis" natuwa ako sa sinabi nya dahil wala pang ibang tao ang nagpapasalamat sakin bukod sa mga magulang at kapatid ko, pero hindi ko ipinakita sa kanya kung gaano ako natuwa
"wala yun, Tara na't mag gagabi na baka hinahanap ka na sa inyo"
Naglalakad na kami pauwi nagkataon na pareho ang direksyon na dadaanan namin. naikwento nya sakin na kaya sya umiiyak dahil nagaway daw ang mga magulang nya. humingi pa sya ng tawad sakin dahil hindi nya daw ako nabati kanina pag pasok ko.
tuwing papasok kasi ako binabati nya ko .
"francis, lalabhan ko nlang itong damit mo, isasauli ko nlang sayo"
"hindi, ako na bahala Adriana"
"please" dahilan upang pumayag akong labhan nya ang damit ko . ipanakita nya kasi sakin ang magaganda nyang ngiti at mapupungay at maaamong mata .
