Ne diyeceğimi bilmiyorum. Klişelerdeki gibi kaybolmuşum sanki ama tek fark sesimi herkes görüyor. Öyle hayattan bezmiş güçlüyüm diyen kızlardan da değilim. Nerde olduğunu bilmeyen beyninin sesini anlamayan garip bir kulum ben sadece. Kimine göre salak kimine göre düşüncesiz kimine göre sessiz kimine göre işsiz kimine göre ezik kimine göre yalancıyım. Kurmacayım ben. Her kafanın içindeki o anlamsız oyuncu. Kim ne derse desin boşveremiyorum. Vazgeçemiyorum. Kahretsin ki yumuşak bir kalbim var da kimseye kin tutamıyorum. Kalbini kıramıyorum bile isteye. Oysa ben iyi biri değilim ki. Asla da olmadım. E inan ki olamayacağım da. Bilmiyorum. Kendimi de bilmiyorum. Hayatım dediğim şey ne anlamıyorum. Çözemiyorum.
Sadece bunca karmaşa içinde "anne"yi özlüyorum.
