RUHUM'UN SUSKUNLUĞU

🔥💦 BÖLÜM 1 💦🔥

♡

" Hani bir masal vardır küçük iken okunur tüm çocuklara ... Belki siz bilirsiniz? Benim hiç dinleyemediğim, daha doğrusu bana hiç okunmayan masal ... Başı " Bir varmış , bir yokmuş . " ile başlayan sonu mutlu sonla biten şu masal ... Hani çocuklara sonsuz mutlu hayallerle dolu hayal dünyasının kapısını açan , onları huzurlu rüyalara daldıran şu masal ... Adı üstünde MASAL !!
Peki ya bizim masalımız ADAM ...
Hangi sözle başladı sahi ;
Bilmem ben hangi sözle başladığını ...
Senden bana kalan , o büyülü sözle bitti ... "OLAMIYORUZ !! " Unutmadım ... "

Okuduğum kitabın son sayfasındaki sözlerle resmen büyülenmiş bir halde bilmem kaç dakika bekledim gözlerim kapalı ... Yara almış bir yürek daha diye düşündüm ... Yara almış bir yürek daha ... Kim bilir kaç gece gündüz olmamıştır beklerken cam kenarında , kaç gözyaşı firar etmiştir ansızın göz pınarlarından ... Belki ansızın düşüvermiştir aklına kurduğu hayaller , bir kez daha yıkılmışlığıyla kalmıştır bir başına ...

Okurken bile bu kadar zor geliyorsa benim ruhuma ; yazarın , yazarken içinde olduğu ruh hali diye geçirdim içimden , bu cümlelerin böyle kalemin mürekkebinden beyaz kağıda döküldüğü an ... Yazarın ruhunun biraz daha rahatladığını , benim ise ruhumun , cümlelerdeki duygu yoğunluğundan biraz daha ağırlaştığını hissettim bir an . Bir an , sanki o cümlelerin benim kalbimden usulca döküldüğünü hissettim derinlerden . Bir alevin ruhumu parçalayışı gibi acı verdi ruhuma ...

Annemin sesi usulca doldurunca kulağımı ; " Nefes , kuzum elinde kitabın ; yine daldın uzaklara ... " oturduğum koltuktan olağan bir sakinlikte doğrulup kitabımı kitaplığa güzelce yerleştirdim . " İyi hissettiriyor annem . " diyebildim sadece , gerçekten öyleydi iyi hissettiriyordu suskun ruhuma , ruhsuz bedenime ... Uzun zamandır dipsiz bir kuyuya düşmüş gibi benliğim . Kendimi kocaman bir orman da sonsuzluğa terk edilmiş gibi hissediyorum . Öyle yalnız öyle kimsesiz ki ... Yaralanmak istemiyorum . Biri tarafından yara almak istemiyorum ... Sessizce indim basamakları aslında amacım tüm gün çıkmamaktı odamdan lakin kıyamadım anneme beni hayata döndürmek için bu kadar çabalamak için uğraşıyorken hemde ; " Biliyorum kuzum iyi hissettiriyor ama keşke biraz yaşıtlarınla arkadaşlık kursan , hem belki biraz gezersiniz falan ... tüm gün evden çıkmıyorsun nefesim ? " Öylece baktım pencereden dışarıya . Çoğu zaman olduğu gibi yine acıdım kendime , bitik bir halde olduğum bir kez daha vuruldu yüzüme ... Hayır hayır hem ben böyle mutluyum ki . Zaten kitaplarım bana gerekli huzuru veriyordu.Herhangi iki yüzlü bir arkadaşa ihtiyacım yoktu. " Annem , bir tanem ... Ben böyle iyiyim cidden ; hem kitaplarım bana yetiyor . " Daha fazla bu konuyu konuşmak istemiyordum ama annemi de kırmak istemiyordum ... Sadece uygun bir dille yemeğe kadar odamda ders çalışacağımı söyleyecektim . Böylece bu konu da kapanacaktı . Tam konuşmaya başlayacaktım ki ... " Nefes kızım ben biliyorum önce babanı kaybetmen ardından arkadaşından aldığın darbe ... Seni çok hırpaladı ama biraz kendini toparlaman gerekli artık küçük bir kız değilsin güçlü olman gerekli . " Babam ; ilk aşkım , her şeyim , kahramanım ... Onu 3 yıl önce kaybetmiştik polisti ve katıldığı bir operasyonda şehit düşmüştü ... O zamanlar daha 16 yaşındaydım liseye yeni başlamıştım . Çok güzel bir gündü halbuki koşarak eve gelmiştim babama günümü anlatmak için . Kapıya geldiğimde beni karşılayan ağıtlar yüreğime o hiç kalkmayacağını düşündüğüm koca yükü bıraktı . O an ne hissettiğimi nasıl hissettiğimi bilmiyorum sanki kızgın demirler ile vücudum yakılıyor ama ben ölmüyor gibiydim ... Sonra arkadaşım sandığım o kız ... Ona güvenmiştim babamın ölümünden sonra ilk defa bir insanı hayatıma almıştım . İlk defa birinin beni anladığını sanmıştım ... Nereden bilebilirdim ki beni ruhsuz bir bedene çevireceğini ... Her şeyden önce babamın lafının geçmesiyle dolan gözlerimi annem görmesin diye arkamı dönüp " ben odamdayım annem , ders çalışıyor olacağım yemeğe yakın çağırırsın yardım ederim . " diyebildim boğazımın düğüm düğüm olmasına karşın . Cevabını bile beklemeden odama çıktım çünkü biliyorum ki biraz daha kalsaydım o odada , firar edecekti göz yaşlarım istemsizce ...