7

1. Yedinci Yaş Günü

İlk kitabıma hoşgeldiniz. Buyrun buradan...

"İyi ki doğdun Defne" dedi abim. Herkes burada. Ailem, arkadaşlarım, hediyeler ve pasta. Mutluyum. İnsanlar etrafıma toplanmış sırayla yeni yaşımı kutluyordu.

Koltukta oturan dedemin elindeki paketi görüp ona doğru koştum. Dedem yürümekte zorluk çektiği için ondan yanıma gelmesini bekleyemezdim.

Dedem bana elindeki pembe küçük hediye paketini verdi. Paketin içinden yumoş bir şey çıkacağına emindim. Paketi daha fazla beklemeden açtım. İçinde sarı elbiseli ve sarı saçlı bir bebek vardı. Dedeme sarılıp onu kocaman öptüm. Dedem de bana sarıldı. Sırtıma hafifçe vurup "Hadi git." dedi.
Arkadaşlarımın yanına gittiğimde Ece bana pastadan bir dilim daha alıp alamayacağını sordu. Ona bilmediğini anneme sorması gerektiğini söyledim. Koşa koşa annenin yanına gitti. Olduğum yerde dedeme baktım. Anneannemle bir şeyler konuşuyordu. İçime birden bir mutsuzluk yerleşti. Dedeme bakınca mutlu olamıyordum. Oysa dedemin severdim.

Herkes dağıldığında annem ve babam evi toplamaya çalışıyorlardı. "Defnee" abimin sesiyle ona doğru koşmaya başladım. Abim kulağıma fısıldamaya başladı. "Bak şimdi anneme ve babama masal istediğini söyleyeceksin. Onlar da sana işleri olduğunu ve bana gelmenin söyleyecekler ve sen de bana geleceksin. Tamam mı?" "Ben masal istemiyorum." "Olsun. Hadi git." "Tamam." İşten kaytarmak istediği belliydi. Ama ben Defne, buna izin vermem.

Annemin yanına koştum "Anne bana masal okur musuun?" bir yandan da tatlı bakmaya çalışıyordum. Annemse hiç kanacak gibi durmuyordu. "Defne. Beni kandıramazsın bebeğim bizim işimiz var. Abine sor ama kabul etmez gibi o da bize yardım ediyor." "Ben bi abime sorayım o zaman." Annem beni arkamdan yavaşça itti. Abimin yanına gittim. "Hadi gel." dedi. O tam odasına gidecekken "Bana masal okumayacak mısın?" dedim. Yüzüm ağlamaya yakın bir ifade takınıyordu. Abim sıkılmıl gibi "Sen masal sevmezsin ki." dedi. Sen öyle san canım abicim. "Abii ama söz verdin." O masal okunacak. Hemen gidip onun yatağına yattım. "Defne git yatağına yat." O zaman masal oku." "Yatağına yat." Yatağa iyice yerleştim ve ona bakmaya devam ettim. O da anladı tabi masal okumadan kalkmayacağımı. Odama gidip bir kitap getirdi. Okunmaya başladı. Sonrası bende de yok.

***

Sabah kalktığımda abimin yatağındaydım. Odada kimse yoktu. Annemin sesiyle yataktan kalktım ve aşağıya  "Annee. Kahvaltı hazır mı?" diye seslendim. "Hayır." Odama gidip üstümü değiştirdim. Annem genelde üstüme giyeceğim şeyleri odamdaki koltuğa asardı. Odama girdiğimde kıyafetler yoktu. Yatağımda da abim uyuyordu. Onu görünce yatağın boş kısmında zıplamaya başladım. "Yaa noluyo ya?" bağırarak "Abi kalk." demeye başladım. Abim dikeldi ben de durdum. Tam o sırada merdivenlerden yukarı doğru sesler gelmeye başladı. "Defne? Yiğit? Nerdesiniz?" abim babama seslendi "Baba Defne'nin odasındayız." babam hızla odaya daldı. "Çocuklar dedeniz rahatsızlanmış birazdan Aysun Ablanız yanınıza gelecek. Onda anahtar var siz kimseye kapıyı sakın açmayın. Biz hastaneye gidiyoruz." "Tamam baba." dedi abim. "Baba ben de geleceğim." babam arkasına döndü. İtiraz istemediği belli bir sesle "Hayır." dedi. Aşağıya olan adım sesleri kaybolmuştu. Abimi odadan kovup mor, ayıcıklı kazağımı ve kırmızı taytımı giydim. Salak çoraplarımı da beceriksizce giydim. Dün dedemin bana verdiği bebeği alıp mutfağa kahvaltıyı hazırlayıp mı gitmişler diye bakmaya indim.

Masada sadece tabaklar, bardaklar ve çatallar vardı. Ve birde sıkıntı.

Ben çok açım.

Hemen abime koştum. Başında "Açım" diye sayıklıyordum. Yerinden kalkmamıştı iyi mi.
Mutfağa gittim belki ben bişeler yapabilirdim.
Dolabı açtım ve peyniri buldum. Şimdi ekmeği bulmalıydım "Ekmeek." Belki sesimi duyardı. Etrafa bakındım. Ekmeği göremeyince bir daha seslendim. Bu sefer abim yanıma gelmişti. "Niye ekmek diye bağırıp duruyorsun?" "Ekmeğe sesleniyorum. Onu bulamadım." " Ben yerini biliyorum." dedi abim.

Wow

Abim biliyormuş.

"Nerede?" abim bana bir kutudan ekmek buldu. Ve bana verdi. "Sen ekmekle ne yapacaksın?" "Tost" dedim kendimden emin bir şekilde. "Yapma"dedi yaptım. Demek ki abileri dinlemeliymişiz.

Her yerde ekmek kırıntısı vardı. Ve peynirin suyu. Mutfak masasında, yerlerde, tezgahta ve üstümde. Dilimli salamları açmaya çalışırken hepsi yere dökülmüştü. Ve ekmeğin içine hiç bir şey koyamıyordum. Annem bu ekmeğe onları nasıl koyuyor aklıma bir gelse. Hiç bir şey doğru değildi.
Çatallar çekmeceden çıkmış ve elimle kopardığım ekmek kurumaya başlamıştı. Aysun abla da hala yoktu. Ben de yapcak bişe yok deyip boş ekmeği tost makinesinin arasına koyup beklemeye başladım. Abim de bir yandan beni izliyordu. Ve gülüyordu.

Piss.

Abim ekmek yancak dedi ve bende telaşla koşup makineyi açtım. Ama. Ekmekte hiç bir şey yoktu. Eskisi gibiydi. Sadece ezilmişti.

Pes ettim ekmeği alıp poşete geri koydum ve salona geçtim. Yanan şömineye bakıyordum.

Tam o sırada Aysun Ablanın eve geldiğini belli eden anahtar sesi duyuldu. Saklanmalı mıyım, yüzleşmeli miyim? Sadece oturdum. Ve bekledim. Aysun Abla mutfağa girmiş olacak ki şaşkın bir eda duydum. " Yiğit bunu kim yaptı?" Kesin ispitleyecek var ya!

***

"

Neden beklemeden beni bakayım?" azarlıyordu ama o kadar da kızgın değildi sanki. Benle dalga geçiyormuş gibi. Hem mutfak o kadar da dağınık değildi. Ben de bu yüzden yüzüne baka baka sırıtıyordum. "Açtım." dedim. Yüzüme tatlı bir bakış yerleştirdim ve konu kapandı. Aysun Abla mutfağa girip etrafı temizledi. Sonra da kahvaltı niyetine bir şeyler hazırladı. Ve doyduk.

Kahvaltıdan sonra abimin yanına gidip ona yaşını sordum. "On." "On yaşındaki biri tost yapabilir mi?" "Yapamaz." "Neden?" "Çünkü annesi izin vermez." "Peki ekmeğin yerini nerden bilir." "Çünkü her gün annesinin ekmeği nerden aldığını görür." "Peki kardeşi neden görmez?" "Çünkü onun tembel kardeşi geç kalkar ve her şeyi kaçırır." yüzüne biraz baktım ve "tamam." diyip yukarı çıktım.

Şimdi annemlerin eve gelmesi ve dedemin iyi olduğunu bana söylemeleri lazım. O zamana kadar oyun oynayacağım. Belki abimle de oynarım. Bence oynarım çünkü benim adım Defne.

Bakalım ne olacak. İlk bölüm hayırlı olsun. Bu arada biliyorum kısa ve henüz olay yok.