SUÇ ' TAN DOĞAN

1. Bölüm

Başına giren ani baş ağrısıyla yatagından fırladı genç kız. Başı hem çok agrıyor hem de dönüyordu. Odasının kapısına doğru zar zor yürüdü. Salondan bağırışma sesleri geliyordu. Ne olduğunu anlamayan genç kız zor ve yavaş bir şekilde salona doğru yürüdü.

Salona geldiğinde her yeri bulanık görüyordu ve çıkan sesleri anlamıyordu. Nefes sesi bile duydugunda başı ağrıdan duramıyordu. Şuan ki durumu acınacak bir biçimdeydi. Ama genç kız kimsenin ona acımasını istemiyordu. Acınacak gibi görünmek istemiyordu. Ellerini iki şakağına da bastırdı. Böyle yapınca ağrısı biraz da olsa azalmıştı. Salonun ortasına doğru yürüdü. Yürüyecek gücü bile kalmamıştı. Ayakta durması bile mucizeydi. Salonda ki herkes salona gelen genç kıza bakıyordu. Genç kızın başı çok hızlı dönmeye başladı. Gözleri kararmaya başlayan genç kız kendini karanlığa teslim etmeden önce ağzından çıkan tek şey " Abi " ydi.

Kendini karanlığa bırakan genç kızı düşmeden yakalayan adam genç kızın kokusunu duyunca içinde adlandıramadığı şeyler olmaya başladı. Bunun his mi ya da başka bir şey mi olduğundan emin değildi. Kucağında ki kıza baktı. Çok güzel , narin , zarif ve tatlıydı. Bir an içinden bir his kızın yüzünü okşamayı istedi. Ama hemen vazgeçti. Böyle bir şey düşündüğü için içinden kendine küfür etti. Ama bir yandan da kızın yüzünü okşadığını düşündü. Genç kız on dakikadır adamın kucağında baygın bir şekilde yatıyordu.

Adamın kardeşine bakışını gören genç sinirle burnundan solumaya başladı. Diz çöktüğü yerden hızla kalktı ama silahlı adamlar tarafından tekrar eski yerine diz çökmek zorunda kaldı. Ama kardeşinin o adamın kucağında olmasına dayanamıyordu. Sinirle adama bağırdı. Aslında bağırmasının sebebi adama olan siniri değil. Kardeşine bir şey olma korkusu. Bu hayatta kardeşi sayesinde ayakta ve dik bir şekilde durdu. Kardeşi onun her şeyiydi. Ama şuan elinden hiçbir şey gelmiyordu. Ve bu durum genci berbat bir hale getiriyordu. Bir de bayılmadan önce ağzından çıkan o " Abi " kelimesi genci öldürmüştü.

Adam boşta kalan elini kızın bacağının altından geçirip kucakladı. Silahlı adamlardan birine arabayı hazırlamasını söyledi ve kucağında ki kızla kapıdan dışarıya çıktı. Binanın önünde arabasını beklerken gördüğü kişilerle şok geçirdi. Karısı ağlayarak ona bakıyordu.  Arabası geldiğinde hızla bindi ve adamına gaza kırarcasına basmasını istedi. Hastaneye geldiklerin de arabadan hızla indiler. Hemşireler anında sedyeyi getirmişlerdi. Getirilen sedyeye genç kızı koyan adam sedyeyi itmelerine yardım etti. Nedenini bilmiyor ama içinden bir ses kıza bir şey olmasından çok korkuyor. Onu kaybetmek istemiyordu.

        Yoğun hastane kokusuyla gözlerini açan genç kız karşısında tanımadığı adamları görünce hem şaşırdı hem de korkmaya başladı. Abisinin şuan neden yanında olmadığını deli gibi merak ediyordu. Hiçbir şeyi hatırlamıyordu. Sadece kendisini öldürecek derecede ağrıyan başını , kendisini karanlığa bırakmadan ağzından çıkan " Abi " kelimesini hatırlıyordu. Hastaneye nasıl geldiğini , kimin getirdiğini ve karşısında ki adamların kim olduğunu ne hatırlıyor , ne de biliyordu. Kafası sorularla doluydu. En son hatırlamaya çalışmak yerine karşısında ki iki adama
" Kimsiniz ? " diye sordu.

       Adamlar ilk birbirlerine baktılar. Daha sonra biri odadan çıkıp gitti. Diğer adam genç kızın başında bekliyordu. Genç kızın sorusu havada asılı kalalı yarım saat olmuştu. Genç kız hâla sorusunun cevabını almadığından dolayı sinirlenmişti. Serumuna baktı. Bitmesine daha vardı. Bitene kadar uyumaya karar verdi. Ama kapı birden açılıncaya kadar. Kapının olduğu tarafa bakınca onu gördü. Hâla kalbinin çıkacak kadar atmasını sağlayan adam. Genç kız karşısında sevdiği adamı görünce sevinmişti. Ama kırgınlığı yüzünden , gözlerinden sevinç yerine kırgılınlık akıyordu. Onu affetmemişti. Yaptığı şeyi hatırladıkça her gece ağlardı. Üç yıl sonra sevdiği adamı tekrar görmüştü. Ama yaptığı şeyi hatırladıkça nefreti yeniden güçlü bir şekilde uyanıyordu.